FreeCinema

Follow us

STAR WARS: Η ΔΥΝΑΜΗ ΞΥΠΝΑΕΙ (2015)

(STAR WARS: THE FORCE AWAKENS)

  • ΕΙΔΟΣ: Περιπέτεια Φαντασίας
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Τζέι Τζέι Έϊμπραμς
  • ΚΑΣΤ: Ντέιζι Ρίντλεϊ, Τζον Μπογιέγκα, Άνταμ Ντράιβερ, Χάρισον Φορντ, Κάρι Φίσερ, Όσκαρ Άϊζακ, Ντόνολ Γκλίσον
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 135'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: FEELGOOD

Τρεις δεκαετίες μετά την ήττα της Γαλαξιακής Αυτοκρατορίας, η Αντίσταση βρίσκεται μπροστά στις νέες προκλήσεις του Κάιλο Ρεν, διαδόχου του Νταρθ Βέιντερ στις υπηρεσίες της σκοτεινής Δύναμης.

Τίποτα δεν είναι σαν την πρώτη φορά. Όταν παίχτηκε το πρώτο «Star Wars» στην Ελλάδα, δεν γνωρίζαμε και πολλά πράγματα γι’ αυτό. Ούτε πότε προβλήθηκε στην Αμερική, ούτε αν καθυστέρησε μέρες ή μήνες για έρθει μέχρι εδώ, ούτε καν ιδιαίτερη ενημέρωση από τα media είχαμε περί εισπρακτικών ρεκόρ και τα λοιπά. Έβγαιναν εφημερίδες και περιοδικά, βλέπαμε τα λιγοστά, κρατικά κανάλια στην τηλεόραση, ακούγαμε τους επίσης ελάχιστους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Κανένα διαδίκτυο, καμία έγνοια. Η ταινία ήταν… μια ταινία! Το «Star Wars» του 1977, λοιπόν, πρέπει να είχε κάποιο κύρος ως ταινία, διότι προβλήθηκε αποκλειστικά στο Ράδιο Σίτυ της οδού Πατησίων, μια από τις πλέον μεγαλοπρεπείς κινηματογραφικές αίθουσες των Αθηνών, με σύστημα Cinerama και μια τεράστια, σχεδόν ημικυκλική οθόνη. Η εμπειρία θύμιζε μεγάλο θέατρο, με προπωλήσεις εισιτηρίων και αριθμημένες θέσεις. Είχα αγγαρέψει τον πατέρα μου να βγάλει εισιτήρια, από μικρός δεν έχανα σχεδόν τίποτα στο σινεμά, έτσι κι αλλιώς. Φτάσαμε αρκετά πριν τελειώσει η προηγούμενη προβολή και τα ηχητικά εφέ που ακουγόντουσαν μέσα από την αίθουσα ήταν αδύνατον να τα αγνοήσεις. Μια ταξιθέτρια, με προσοχή, μας άφησε να μπούμε επειδή επέμεινα (δεν λες «όχι» σε ένα παιδάκι…). Έπαιζε η σκηνή της τελικής επίθεσης στο Death Star. Δεν μπορώ να περιγράψω το μέγεθος της οθόνης ή την εντύπωση που μου έδωσαν οι πρώτες εικόνες. Παραλίγο να πέσω στο πάτωμα! Τα υπόλοιπα τα γνωρίζουν όλα τα «παιδιά» της γενιάς μου, ειδικά εκείνα που αισθάνονταν τόση υπερηφάνεια επειδή… ο μπαμπάς τους τα συνόδευσε στο σινεμά για να δουν το «Star Wars»…

Το «Empire Strikes Back» (1980) μου πήρε ακόμη περισσότερο τα μυαλά, το «Return of the Jedi» (1983) δεν μου είχε αρέσει, θυμάμαι πως το αποκαλούσα πάντοτε ως… «το ‘Muppet Show’ μπήκε στο ‘Star Wars’»! Είχα μεγαλώσει… Τα τρία επόμενα επεισόδια της σειράς που είδαμε στο διάστημα 1999 – 2005 ήταν… μεγάλες μαλακίες! Κανένα από αυτά τα τρία φιλμ δεν άντεξα να το ξαναδώ ολόκληρο, ούτε για δεύτερη φορά! Για εμάς, τους «παλιούς», ήταν σα να μας έφτυνε κάποιος στα μούτρα. Ντράπηκα. Χωρίς να έχω υπάρξει ποτέ σκληροπυρηνικός fan, αισθανόμουν πάντοτε το «Star Wars» σαν ένα όμορφο κομμάτι της παιδικής μου ηλικίας. Μου είχε δώσει αναμνήσεις και, κατά κάποιο τρόπο, ήταν η ταινία που μου είχε «διευρύνει» το βλέμμα στο σινεμά (το λες και κυριολεκτικά…).

Ο ερχομός τού «Η Δύναμη Ξυπνάει» δεν μου έλεγε κάτι παραπάνω, ίσως λόγω της μεγάλης απογοήτευσης από τα προηγούμενα φιλμ. Όποτε ερχόταν η ώρα του, θα το έβλεπα. Μια ταινία είναι, απλά, μια ταινία. Είχα, βέβαια, μια περίσσια περιέργεια, λόγω της συμμετοχής των πρωταγωνιστών του original. Όχι τρομακτικές προσδοκίες, όμως. Γιατί σήμερα, σε αντίθεση με το 1977, τα πάντα εκεί έξω σε υποχρεώνουν να αισθάνεσαι πως μια ταινία είναι… κάτι παραπάνω από μια ταινία. Έχεις τους fans, έχεις το marketing, έχεις το publicity, έχεις όλη αυτή τη «μυστικότητα» και τα «περίφημα» spoilers, έχεις το διαδίκτυο, έχεις και… τα «κουκλάκια»! Καταλαβαίνεις…

Αρχικά, αντιλαμβάνεσαι τον… πανικό και το άγχος που πρέπει να είχε ο Τζέι Τζέι Έϊμπραμς αναλαμβάνοντας το project. Τι δρόμο επέλεξε να πάρει; Αυτόν που δηλώνει σεβασμό στο… παλιό. Και επειδή τιμά και τα δύο, τούτο το «Star Wars» είναι μια απόλυτα επιτυχημένη ταινία. Εάν με ανάγκαζες να πω έστω μια «κακία» για το «Η Δύναμη Ξυπνάει», θα ομολογούσα πως το φιλμ αυτό μοιάζει με ένα «αναθεωρημένο» remake του original «Star Wars» και του «Empire Strikes Back»… μαζί! Άρα δεν υπάρχει η τόλμη για κάτι καινούργιο. Άρα, τα «spoilers» της πλοκής είναι πράγματα που μπορείς να σκεφτείς και από μόνος σου – χωρίς καμία «Δύναμη» και καμία «ενόραση». Και θα τα δεις να συμβαίνουν. Αλλά θα δεις πράγματα που… έχεις αγαπήσει. Και θα σου θυμίσουν όχι απλά εκείνο το «Star Wars» αλλά και εκείνο το παιδί. Κι εκείνο το «παιδί» είναι που θα βάλει τα κλάματα χωρίς δεύτερη σκέψη με το που θα δει τον Χάρισον Φορντ να μπαίνει ξανά στο Millennium Falcon. «Chewie, we’re home…»! Και η ταινία θα γίνει και πάλι… μια ταινία. Όπως έπρεπε (και πρέπει) να είναι.

Τι να κάτσω να σου πω και τι να κάτσω να γράψω για το «Η Δύναμη Ξυπνάει»; Ωραίοι οι νέοι χαρακτήρες, θαυμάσια η τόσο παλιομοδίτικη αφήγηση (που ανέκαθεν παρέπεμπε στις «επεισοδιακές» σειρές του ’30), τρελή σαπουνόπερα (ναι, μάγκες, εκεί έχει τις βάσεις της η «space opera») δίχως αύριο στις ανατροπές κι ένα φινάλε που δεν θα χορταίνεις (με άπειρο κλάμα ξανά, εννοείται!). Μικρή ένσταση για το αίμα πάνω στο κράνος του Φιν (Τζον Μπογιέγκα) και δεν είμαι σίγουρος για το αν χρειαζόταν τόσο… χιούμορ ανά στιγμές (δεν σε «χαλάει», λειτουργεί, αλλά δεν ήταν απαραίτητο, αρκεί από μόνο του το BB-8 droid για να χαμογελάς). Όσο για τον Τζέι Τζέι Έϊμπραμς, αρκεί να θυμίσω τι έκανε με το «Super 8» το 2011 (εντελώς παρόμοια η υπόθεση και εδώ): ένα έργο που τιμούσε τον κινηματογραφικό μύθο τού Στίβεν Σπίλμπεργκ. Αυτή τη φορά, λοιπόν, τιμά το «Star Wars». ‘Η, απλά, τιμά την κινηματογραφική μαγεία.

Υ.Γ. Όπως θα παρατήρησες, το κείμενο αυτό δεν συνοδεύεται από «αστεράκια» αξιολόγησης. Θεωρώ πως σε αυτή τη δουλειά με χαρακτηρίζει ένα κάποιο ήθος. Τα «αστεράκια» είναι κάτι που μας επιβλήθηκε σε τούτο τον χώρο, είναι ένα «αναγκαίο» κακό. Σε τούτη την περίπτωση, όμως, επειδή αυτό που διάβασες ήταν λίγο πιο προσωπικό (και έτσι αισθάνθηκα και στην προβολή του φιλμ), ας μου επιτραπεί αυτή η «ιεροσυλία» (από την ανάποδη, μάλλον). Αρνούμαι να «ζυγίσω» το προσωπικό μου συναίσθημα απέναντι στο «Η Δύναμη Ξυπνάει». Το 1977 δεν έδινα «αστεράκια», δεν υπήρχαν «αστεράκια». Και η ταινία ήταν… μια ταινία.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Οι σαραντάρηδες (και λίγο παραπάνω) που έχουν οικογένεια και δη μικρότερα παιδιά, θα βρουν μια ωραία αφορμή να νιώσουν όπως και οι γονείς τους στα τέλη της δεκαετίας του ’70. Ναι, είναι τόσο καλό! Είναι απίστευτα συγκινητικό, είναι θεαματικό, είναι διασκεδαστικό, είναι σινεμά. Χωρίς «μυθολογίες» και υστερίες από φανατικούς που, στην πραγματικότητα, κάνουν κακό στο σινεμά. Το «Star Wars» δεν είναι η «Δύναμη», είναι το παραμύθι. Και αν θέλεις να ζήσεις αυτή την «παραμύθα» της μεγάλης οθόνης, ξέρεις τι θα κάνεις φέτος τα Χριστούγεννα. Εάν δεν είσαι… εξοικειωμένος με τα παραμύθια του σινεμά ή το genre του φανταστικού (ακόμη κι αν είναι μια διαστημική «σαπουνόπερα» στην τελική!), ενδέχεται να βαρεθείς. Εάν είσαι βαθιά χωμένος στην τεχνολογία τού σήμερα και την εξέλιξη του είδους μέσα από τα games, μπορεί να σου φανεί και λίγο… γερασμένο. Η λέξη κλειδί είναι ο «σεβασμός».

MORE REVIEWS

BLACK PANTHER

Μετά τον θάνατο του βασιλιά της Wakanda o γιος του, πρίγκιπας T’Challa, ανεβαίνει στον θρόνο της μικρής μεν, τεχνολογικά υπερανεπτυγμένης δε αφρικανικής χώρας. Όταν, όμως, ένας άσπονδος φίλος από τα παλιά καταφθάνει για να διεκδικήσει αυτό που πιστεύει πως του ανήκει, το σκήπτρο του Black Panther αρχίζει να μην στέκει τόσο σταθερά στα χέρια του.

WINCHESTER: ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ

Καλιφόρνια, 1906. Ιατρός - ψυχολόγος αναλαμβάνει να εκτιμήσει τη νοητική κατάσταση γηραιάς χήρας, η οποία ισχυρίζεται πως τα πνεύματα αυτών που βρήκαν τον θάνατο από τα τουφέκια που κατασκευάζει η εταιρεία όπλων του μακαρίτη συζύγου της… στοιχειώνουν τη μεγαλοπρεπή έπαυλή της! Η γνωμάτευση μοιάζει να είναι εύκολη για τον επιστήμονα, σύντομα όμως θα βρεθεί προ εκπλήξεων.

Η ΚΟΡΗ ΤΗΣ ΑΠΡΙΛ

17χρονη έγκυος που μένει μαζί με την ετεροθαλή αδελφή της στο παραθαλάσσιο σπίτι της οικογένειας, θα δεχτεί απρόσμενη επίσκεψη από τη μητέρα τους, με την οποία δεν διατηρεί και τις καλύτερες των σχέσεων για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο.

ΤΟ ΓΑΤΟΞΟΡΚΙ

Ο Λίνο είναι ένας νεαρός που όλα του πάνε στραβά. Φορώντας ένα ιδιόχειρο κοστούμι γάτου, δουλεύει ως animateur σε παιδικά party. Είναι μια εργασία που μισεί, αλλά και ο ίδιος παρόμοια μισητή φήμη έχει. Στην απελπισία του να αλλάξει την τύχη του, θα επισκεφτεί έναν μυστηριώδη guru, το ξόρκι του οποίου θα τον μεταμορφώσει… στη γάτα που υποδύεται.

Η ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ

Στη δεκαετία του ’60, σε ένα μυστικό κυβερνητικό εργαστήριο υψηλής ασφαλείας, μια μουγκή καθαρίστρια της νυχτερινής βάρδιας θα γνωρίσει τον έρωτα. Έναν… αμφίβιο έρωτα, για την ακρίβεια!