FreeCinema

Follow us

ΚΗΔΕΙΑ ΕΙΝΑΙ, ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ (2017)

(SEÑOR, DAME PACIENCIA)

  • ΕΙΔΟΣ: Κωμωδία
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Άλβαρο Ντίαθ Λορένθο
  • ΚΑΣΤ: Τζόρδι Σάντσεθ, Εδουάρδο Κασανόβα, Μέγκαν Μοντανέρ, Σίλβια Αλόνσο, Ρόσι ντε Πάλμα
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 91'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: TANWEER

Όταν η γυναίκα του πεθαίνει αιφνιδιαστικά, ο υπερ-συντηρητικός Γκρεγόριο θα πρέπει να φέρει εις πέρας την τελευταία της επιθυμία, που είναι πολύ δυσκολότερη απ’ όσο φαίνεται: ένα σαββατοκύριακο με τα παιδιά τους και τους συντρόφους τους, για να σκορπίσουν τις στάχτες της στη θάλασσα.

Δέκα ολόκληρα χρόνια μετά την επιτυχία του σκηνοθετικού του ντεμπούτου, «Café Soloo con Ellas», που με μικρό budget κατάφερε να αναρριχηθεί στην τέταρτη θέση του ισπανικού box-office της χρονιάς, ο Άλβαρο Ντίαθ Λορένθο επιστρέφει με το (περσινό για την πατρίδα του) «Señor, Dame Paciencia», το οποίο υπόσχεται να μας κάνει να γελάσουμε, παίζοντας με τα στερεότυπα που δομούν την ισπανική κοινωνία όσο πιο… στερεοτυπικά μπορεί.

Ο σύζυγος της αποθανούσας Μαρία, Γκρεγόριο, είναι ένας συντηρητικός, σεξιστής, με ουκ ολίγες ακροδεξιές απόψεις, υποστηρικτής της Ρεάλ Μαδρίτης. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά: την πρωτότοκη Σάντρα, που είναι πλέον παντρεμένη με τον Καταλανό (και φυσικά οπαδό της Μπαρτσελόνα) Τζόρδι, την Αλίθια, το αγόρι της οποίας είναι ένας ψευτοαναρχικός hippie με rasta από την Ανδαλουσία, και τον Κάρλος, έναν ευαίσθητο gay νεαρό που τα έχει με τον Ενέκο, ἐναν μαύρο γεννημένο στη Χώρα των Βάσκων, με καταγωγή από τη Σενεγάλη (δεν έχεις ήδη αρχίσει να παίρνεις τα χάπια σου;). Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, η υπόθεση θα εκτυλιχθεί γύρω από το «εγκεφαλικό» του Γκρεγόριο στη συνύπαρξη με όλους αυτούς τους αδιανόητα… στερεοτυπικούς χαρακτήρες.

Σε ένα στοιχείο – απόλυτη προ-οικονομία της συζήτησης με τον εαυτό μας κατά τη διάρκεια του φιλμ, ο original τίτλος του αποτελεί μία συχνότατη φράση της ισπανικής γλώσσας: μεταφράζεται ως… «Θεέ μου, Δώσε μου Δύναμη». Απορίας άξιον, λοιπόν, το πώς η ελληνική διανομή δεν χρησιμοποίησε το χρυσό χαρτί της (#LOL) και αποφάσισε να καταφύγει στο πιο «παιχνιδιάρικο» (όντως, ο Θεός να το κάνει…) «Κηδεία Είναι, Θα Περάσει»! (Υποψιαζόμαστε πως εκείνο το editorial του Φραγκούλη δημιούργησε βαρύτατες ενοχές, και θα κάνουμε χρόνια να ξαναδούμε παρόμοιο κρούσμα σε «τρελά βαφτίσια».)

Αν κάτι στα παραπάνω σάς ακούγεται γνώριμο, είναι γιατί η ταινία όχι απλά κλείνει το μάτι, αλλά σχεδόν ξεπατικώνει το «Θεέ μου, Τι σου Κάναμε;» σε ιβηρικό setting. Βέβαια, τα όνειρα που ίσως έκαναν κάποιοι για τη φετινή κωμωδία – χρυσωρυχείο της θερινής σεζόν, θα παραμείνουν κυριολεκτικά… θερινής νυκτός, μιας και το πόνημα του Ντίαθ Λορένθο αποτελεί ένα συνονθύλευμα χιλιοειπωμένων αστείων που αδυνατούν να φέρουν γέλιο στα χείλη του θεατή. Και είναι απόλυτα φυσικό! Οι Ισπανοί φέρουν ως βασικό χαρακτηριστικό τους αυτήν ακριβώς την πολυπολιτισμικότητα μέσα στον ίδιο τους τον κόσμο. Ήτοι, όλη τους τη ζωή έχουν συνηθίσει τα αστεία για τους χίπηδες Ανδαλουσιανούς, την αλτερνατιβίλα (και αγάπη για τη Μπαρτσελόνα) των Καταλανών, την περηφάνια (που φτάνει σε βαθμό διερώτησης… «Μα, πόσο Βάσκος είσαι;») των Βάσκων, και τους πρωτευουσιάνους της Μαδρίτης που συχνά-πυκνά ταυτίζονται με την υποστήριξη στη Ρεάλ Μαδρίτης (αγαπημένη ομάδα του Φράνκο, γαρ) και τις φασίζουσες ιδέες. Χώρια του ότι στην Ελλάδα όλα αυτά αγγίζουν το κοινό από μάλλον επιδερμικά έως και… καθόλου (πραγματικά αστείο το tagline «Μία εξαιρετικά οικεία κωμωδία», δηλαδή)! Στην ίδια την Ισπανία, πάντως, το φιλμ λοιδορήθηκε γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, αφού τα όσα «ευτράπελα» συμβαίνουν στο σενάριο τα ακούνε… όλη τους τη ζωή!

Ακόμη κι αν το τελευταίο ήταν πραγματικά πανέξυπνο και με διαλόγους Γούντι Άλεν (επιστημονική φαντασία), όμως, ο σκόπελος θα εξακολουθούσε να είναι δυσθεώρητος. Πολλώ δε μάλλον στην προκειμένη περίπτωση, όπου διαθέτουμε σενάριο επιπέδου επιθεώρησης στο Δελφινάριο, το οποίο στηρίζεται πάνω σε απόλυτα «απεχθείς» χαρακτήρες, με τους ηθοποιούς που τους ενσαρκώνουν να μας πετάνε ευθαρσώς στη μούρη τη βαρεμάρα τους. Δεν φταίνε κι αυτοί, βέβαια…Το σίγουρο είναι πως η ταινία (κάπου, κάπως, κάποτε ή… ποτέ!) θα βρει τον δρόμο της. Όχι στα ελληνικά σινεμά, προφανώς, αλλά στα ταξίδια Μαδρίτη – Σεβίλλη με το τρένο είμαστε σίγουροι πως θα θριαμβεύσει.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Αν δεν είσαι οικογενειακός φίλος του σκηνοθέτη, καλύτερα να (ξανα)δείς το «Θεέ μου, Τι σου Κάναμε;» (αλλά, πάλι, γιατί να το κάνεις αυτό στον εαυτό σου;). Ή, αν θέλεις να γελάσεις με κηδεία, τρέχα και δες το «Ένας Θάνατος σε Μια Κηδεία» (2007). Αυτό, ναι, είναι ξεκαρδιστική κωμωδία.

MORE REVIEWS

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΓΚΡΙΝ

Αγγλία, 1959. Χήρα θέλει ν’ ανοίξει βιβλιοπωλείο σε γραφικό επαρχιακό χωριό, συναντώντας τη σφοδρή αντίδραση των ντόπιων που δεν δείχνουν να ενστερνίζονται την επιθυμία της. Η κυρία Γκριν, όμως, είναι αποφασισμένη να πραγματοποιήσει το όνειρό της όσα εμπόδια κι αν μπουν στο διάβα της.

IL POSTINO: Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ

Άνεργος λόγω… ναυτίας γιος ψαρά σε απομονωμένο ψαροχώρι της Ιταλίας των 50s, ο Μάριο αναλαμβάνει χρέη ταχυδρόμου του εξόριστου εκεί Χιλιανού, περίφημου ποιητή και κομουνιστή Πάμπλο Νερούδα. Και αφού γίνει φίλος και συνομιλητής του, θα κατακτήσει τα λόγια και τη γυναίκα της ζωής του, που τόσο καιρό του διέφευγαν.

ΜΥΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΑΤΙΚΟ

Υποαμειβόμενος μηχανικός σε αμαξοστάσιο του ΟΣΕ των Σκοπίων βάζει στο χέρι προσωρινά ορφανή ποσότητα χασίς. Ανίκανος να το ξεφορτωθεί, φτιάχνει space cake που ανασταίνει από τους αφόρητους πόνους και την αυτολύπηση τον τερματικά καρκινοπαθή γέρο του, για τον οποίο είχε εγκαταλείψει σπουδές, ώσπου η κατάσταση θα ξεφύγει ιλαροτραγικά. Σε trip θ’ αφήσουν πίσω τα παλιά;

Ο 20ος ΜΟΥ ΑΙΩΝΑΣ

Δύο δίδυμα κορίτσια που ζουν πάμφτωχα, υπό κάκιστες συνθήκες στην Ουγγαρία, χωρίζονται όταν δύο διαφορετικοί άνθρωποι τις παίρνουν μαζί τους. Χρόνια αργότερα, θα βρεθούν στο ίδιο τρένο του Οριάν Εξπρές, χωρίς να έχουν ιδέα η μία για την άλλη.

MAMMA MIA! HERE WE GO AGAIN

Η Ντόνα έχει πεθάνει, η Σόφι είναι έγκυος και ανακαινίζει το παλιό ξενοδοχείο τής… «mamma mia», όλα τα αγαπημένα πρόσωπα της ζωής της βρίσκονται καθ’ οδόν για να το γιορτάσουν μαζί της και οι μνήμες φέρνουν έντονα συναισθήματα.