FreeCinema

Follow us

Η ΠΡΟΣΒΟΛΗ (2017)

(L’INSULTE)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ζιάντ Ντουεϊρί
  • ΚΑΣΤ: Αντέλ Καράμ, Καμέλ Ελ Μπασά, Καμίλ Σαλαμέχ, Ντιαμάντ Μπου Αμπούντ, Ρίτα Χάγεκ
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 112'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: SEVEN FILMS

Δι’ ασήμαντον αφορμήν τσακωμός μεταξύ προσβεβλημένου χριστιανού Λιβανέζου και Παλαιστίνιου πρόσφυγα οδηγεί και τους δύο στα δικαστήρια, διχάζοντας ολόκληρη τη Βηρυτό του σήμερα.

Υπάρχει μια λέξη που χαρακτηρίζει τούτο το φιλμ συνολικά και, μοιραία, αυτή είναι η… υπερβολή. Από μια τέτοια ξεκινά και η ιστορία, που στα λόγια δεν σε προτρέπει καθόλου να παρακολουθήσεις την «Προσβολή». Εξαιτίας των νερών που πέφτουν πάνω του από την υδρορροή ενός μπαλκονιού που δεν τηρεί τους πρέποντες κανονισμούς ώστε να μην καταβρέχονται οι περαστικοί, ο πάντα δίκαιος στη ζωή του Γιάσερ, ο οποίος εργάζεται για οικοδομική εταιρεία σε παράπλευρο κτήριο, παίρνει την πρωτοβουλία να διορθώσει την αιτία του «κακού» και τοποθετεί έναν σωλήνα χωρίς να ζητήσει την άδεια του ιδιοκτήτη του διαμερίσματος, του Τόνι, κατόχου συνεργείου αυτοκινήτων στην ίδια γειτονιά. Ο Τόνι γίνεται έξαλλος, παίρνει ένα σφυρί, σπάει τον σωλήνα, ο Γιάσερ ανταποδίδει με μια βρισιά, δημόσια, από τη μέση του δρόμου, ο Τόνι ζητά από τον προϊστάμενο του Γιάσερ να ζητήσει συγγνώμη, αυτός αρνείται και η κατάσταση παρεκτρέπεται ακόμη περισσότερο.

Ναι, το θέμα είναι υπερβολικό, όπως και τα πάντα στις ζωές αυτών των ανθρώπων που έχουν διαφορετικά βιώματα πολέμου και έχθρας και υποχρεώθηκαν να «συγκατοικήσουν» σε μια χώρα χωρίς να έχουν ξεπεράσει τα εσωτερικά τους τραύματα, νιώθοντας από το παραμικρό στην καθημερινότητά τους την ανάγκη μιας κάποιας δικαίωσης, που πιο συχνά εμφανίζεται μέσω πράξεων εκδικητικότητας. Ο Τόνι είναι ο χριστιανός Λιβανέζος με την έγκυο σύζυγο που του ζητά να γυρίσουν στο μέρος καταγωγής του, αλλά εκείνος δεν θέλει ούτε να σκέφτεται τι βίωσε εκεί σε παιδική ηλικία, πόσω μάλλον να επισκευάσει το πατρικό του. Ο Γιάσερ είναι ο Παλαιστίνιος πρόσφυγας, ένας τίμιος άνθρωπος, παντρεμένος, του μεροκάματου «του τρόμου», καθώς εργάζεται στα όρια της παρανομίας, κι ας ζει στη Βηρυτό εδώ και δεκαετίες.

Ο ανυποχώρητος Τόνι δέχεται και σωματική επίθεση από τον Γιάσερ, σε μια απόπειρα του δεύτερου να ζητήσει συγγνώμη, καθώς η λεκτική τους αντιπαλότητα ανάβει τα αίματα πέρα από κάθε όριο. Με δύο πλευρά σπασμένα, ο Τόνι αρπάζει την ευκαιρία, πηγαίνει την υπόθεση σε μεγάλο δικηγορικό γραφείο, αλλά μέχρι αυτή να εκδικαστεί, η ιστορία έχει πάρει ουκ ολίγες πιο μελοδραματικές τροπές. Ο Λιβανέζος Ζιάντ Ντουεϊρί (γνωστός στο ελληνικό κοινό μονάχα από την ταινία «Η Επίθεση» του 2012) δεν κρύβει τις διαθέσεις του να προκαλεί το συναίσθημα (αρκεί ο θεατής να μπορεί να ταυτιστεί κιόλας με το όλο εμφυλιακό κλίμα που περισσότερο εθνικοπολιτικό είναι παρά προσωπικό) και χρησιμοποιεί την κάθε μικροανατροπή του σεναρίου για να αλλάζει το «ζύγι» στη συνείδηση του κοινού, κινηματογραφώντας με επαγγελματισμό που παραπέμπει μέχρι και σε χολιγουντιανό δράμα (διόλου τυχαία, πρόκειται περί αμερικανοσπουδαγμένου και μαθητευόμενου στην camera δίπλα στον Κουέντιν Ταραντίνο, από τα πρώτα του φιλμ μέχρι και την «Jackie Brown»!). Κατά κάποιον τρόπο, η «Προσβολή» μοιάζει με μια πιο «αμερικανοποιημένη» εκδοχή του σινεμά του Ασγκάρ Φαραντί, με εντονότερη την πολιτική στάση κριτικής για τις αδικίες και τα εγκλήματα που αφορούν το Μεσανατολικό. Με το ένα πόδι στα στερεότυπα του… φεστιβαλικά καταγγελτικού σινεμά και το άλλο στα δραματικά τερτίπια μιας πιο «λαϊκίστικης» αφήγησης, το φιλμ εξέπληξε αρκετούς όταν έφτασε να διεκδικεί μέχρι και το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας εφέτος.

Το δεύτερο μισό του φιλμ αποτελεί ένα ενδιαφέρον δικαστικό δράμα, όπου ο Ντουεϊρί επιχειρεί να παραστήσει (και σεναριακά) τον ακέραιο παρατηρητή, ακολουθώντας την εύκολη πεπατημένη του διδακτισμού, μέχρι το άκουσμα μιας ετυμηγορίας και του (όχι πραγματικά uplifting) φινάλε που μοιάζει να είναι βγαλμένο από νομικίστικη σειρά της αμερικανικής τηλεόρασης, με πομπώδη χρήση του μουσικού score. Νιώθουμε το μάθημα αξιοπρέπειας, έχουμε πάρει και ένα παρόμοιο ιστορικό, όμως οι καλές προθέσεις δεν σε κάνουν να ξεχνάς ότι μπορεί να βρέθηκες εδώ εξαιτίας μιας… υδρορροής. Σαν από ατύχημα, δηλαδή.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Οι θιασώτες ενός πιο ethnic σινεμά θα δουν κάτι γνώριμο, αλλά με ύφος λιγότερο «art-house» από το… φεστιβαλικά τυποποιημένο. Η ιστορία δεν δικαιολογεί τόση υστερία, αλλά το δικαστικό μέρος κρατιέται στα πόδια του χάρη σε μικρές ανατροπές, που αναπτύσσονται χωρίς μελοδραματικές εξάρσεις (αν και έχουν προηγηθεί κάτι νοσοκομειακά που λαϊκίζουν σφόδρα). Οι θεατές που δεν γνωρίζουν και πολλά από την πολιτική κατάσταση στην περιοχή, όλο και κάτι θα μάθουν, αρκεί να τους ενδιαφέρει κάτι τέτοιο.

MORE REVIEWS

ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΩΡΕΣ ΣΤΟ ΕΛ ΡΟΑΓΙΑΛ

Τέλη του ’60, κάπου έξω από την Καλιφόρνια. Επτά άγνωστοι με ξεχωριστά μυστικά και σκοπό βρίσκονται για μια βραδιά σε ένα απομονωμένο motel. Ποιοι θα καταφέρουν να κάνουν check out;

LORO

Τον λένε Σίλβιο. Είναι ο «μεγάλος» της Ιταλίας. Αλλά κάθε αναφορά σε πραγματικά πρόσωπα είναι εντελώς συμπτωματική…

ΚΤΗΝΟΣ

Νεαρή γυναίκα ερωτεύεται γοητευτικό απόκληρο και βασικό ύποπτο σειράς άγριων δολοφονιών που έχουν τρομοκρατήσει τη μικρή, απομονωμένη κοινότητα όπου ζει, μόνο για να έρθει τελικά αντιμέτωπη με το δικό της σκοτεινό παρελθόν.

PEPPERMINT

Χαροκαμένη γυναίκα βλέπει τους δολοφόνους συζύγου και κόρης να τη σκαπουλάρουν, καθώς επίορκοι δικαστές και διεφθαρμένοι αστυνομικοί καθαρίζουν για λογαριασμό τους. Εκείνη κάνει υπομονή, μένει στο παρασκήνιο και όταν κάποια χρόνια μετά νιώθει έτοιμη, αρπάζει τα όπλα γυρεύοντας εκδίκηση. Ο Νόμος τώρα είναι στα χέρια της...

ΠΟΘΟΣ

Πενηντάρης εργένης πληροφορείται από την πρώην σύντροφό του όχι μόνο πως όταν είχαν χωρίσει (είκοσι χρόνια πριν) εκείνη ήταν έγκυος, αλλά και πως ο γιος τους, Άνταμ, έχασε τη ζωή του σε αυτοκινητικό δυστύχημα. Ο νεόκοπος πατέρας ακούει τα νέα βάζοντας σκοπό να γνωρίσει έστω μετά θάνατον τον γιο του, αφού εν ζωή αγνοούσε την ύπαρξή του.

MR KLEIN

MR KLEIN

Είναι ένας ζοχάδας που πλένει το μπαλκόνι του και βρέχει έναν περαστικό κι αυτός τον βρίζει και ο πρώτος που έχει φάει την προσβόλα τον τρέχει στα δικαστήρια. Εκείνο με τις στάμνες και τη Βασιλειάδου ήταν πολύ προχώ, τελικά!