FreeCinema

Follow us

ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΑΡΘΟΥΡΟΣ: Ο ΘΡΥΛΟΣ ΤΟΥ ΣΠΑΘΙΟΥ (2017)

(KING ARTHUR: LEGEND OF THE SWORD)

  • ΕΙΔΟΣ: Επική Περιπέτεια Φαντασίας
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Γκάι Ρίτσι
  • ΚΑΣΤ: Τσάρλι Χάναμ, Τζουντ Λο, Αστρίντ Μπερζές-Φρισμπέ, Ντζιμόν Χούνσου, Έρικ Μπάνα, Έινταν Γκίλεν, Νιλ Μάσκελ
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 126'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: TANWEER

Φυγαδευμένος και μεγαλωμένος μακριά από το βασίλειό του, ο Αρθούρος συναντά το αναπόφευκτο πεπρωμένο του και το Εξκάλιμπερ, δικαιώνοντας τον θρύλο της διαδοχής και διεκδικώντας ξανά το στέμμα από τα χέρια του σατανικού θείου του Βόρτιγκερν.

Υπάρχει κάτι που πρέπει να σεβόμαστε στο σινεμά του Γκάι Ρίτσι: έχει το δικό του στιλ. Ένα αλανιάρικο, τσαμπουκαλεμένο στιλ που δεν δείχνει να λογαριάζει τι θα πει ο ένας κι ο άλλος (ιδίως της κριτικής, κατανοητόν;). Αυτό που έχει να σου πει ή θα σου αρέσει ή… με τις κλωτσιές κι έξω από δω! Κάποιες φορές δεν τον πετυχαίνουμε στην καλύτερή του φόρμα, άλλες όμως… δέρνει. Όπως πράττει και εδώ, επαναλαμβάνοντας το πείραμα της ανανέωσης ενός μύθου της βρετανικής κουλτούρας και παράδοσης – που τόσο διασκεδαστικά πέτυχε με το (franchise του) «Σέρλοκ Χολμς». Καθώς το τρίτο μέρος των περιπετειών τού ονομαστού ντετέκτιβ έχει ήδη δρομολογηθεί, ο Ρίτσι παρουσιάζει εδώ ακόμη μια «μπαρουτοκαπνισμένη» υπερπαραγωγή, πανέτοιμη προς μαζική κατανάλωση, την οποία ουδείς θα δυσαρεστηθεί αν δει να συνεχίζεται και με επόμενα κεφάλαια στο μέλλον.

Σε μια εποχή που τηλεοπτικές σειρές σαν το «Game of Thrones» έχουν σηκώσει πολύ ψηλά τον πήχη των απαιτήσεων του κοινού από τούτο το είδος (της επικής περιπέτειας με κάποια επιπλέον στοιχεία φαντασίας), ο Ρίτσι φτιάχνει ένα αληθινό rollercoaster ψυχαγωγίας βασισμένο στους δικούς του κανόνες και τη γνώριμη φόρμα οπτικής που υπηρετείται βασικά από ρυθμό μανιασμένο σε κάμερα και μοντάζ. Ο «Βασιλιάς Αρθούρος» του δεν ανήκει σε διαστάσεις συγκεκριμένων… ιντσών. Απαιτεί το μέγεθος και εκεί έξω (από την οικία σου) βρίσκει λόγο ύπαρξης για να καταναλωθεί ιδανικά (μάλλον ναι, το ότι παρακολούθησα την ταινία στη V-Max έπαιξε ιδιαίτερο ρόλο).

Χωρίς να γίνεται προσβλητικός απέναντι στην Ιστορία, ο Ρίτσι «κατεβάζει» τα δεδομένα του ήρωά του, τον «βρωμίζει» μέσα στο πλαίσιο ενός αλήτικου Λοντίνιουμ… «Καπνισμένων Καννών» και ενηλικιώνει τον Αρθούρο σε ένα montage που θα σήκωνε κι ολόκληρη ταινία για άλλους σκηνοθέτες, σε παράλληλη δράση με την εξέλιξη του θείου του Βόρτιγκερν, ο οποίος χρησιμοποιεί τη μαγεία για να ανέβει πιο ψηλά κι από τον θρόνο που έκλεψε. Το κομμάτι αυτό, που προηγείται σε μορφή εισαγωγικού με μια εντυπωσιακή σεκάνς μάχης, μπορεί να μην «κεντάει» σε art direction λεπτομέρεια (όπως στο πρόσφατο «Σινικό Τείχος» του Ζανγκ Γιμού), αλλά προκαλεί τον θαυμασμό ως σύλληψη, υποσχόμενο ακόμη μεγαλύτερη φαντασιακή υπερβολή για τη συνέχεια.

Ο Ρίτσι δεν αντιλαμβάνεται το έργο περιόδου με μια τόσο αρτίστικη, βρετανική ματιά προκατόχων όπως ο Κεν Ράσελ ή ο Τζον Μπούρμαν. Προτιμά μια εικαστικότητα «του δρόμου», αρρενωπής δυναμικής, που πουλάει καλά το παραμύθι της πατώντας πάνω στην αλητεία με την οποία έχουν επιβιώσει οι χαρακτήρες που πλαισιώνουν τον Αρθούρο. Δεν είναι ιππότες (τουλάχιστον στην προκειμένη), είναι συμμορία. Και αυτό το street wise ύφος που τη χαρακτηρίζει υιοθετείται σε ολόκληρο το φιλμ, αφήνοντας τη δύναμη της εξουσίας να αποκτά μια διάσταση σκοτεινή και θανάσιμα δολοπλόκα. Σε αυτό το «μέτωπο» υπάρχουν θαυμάσιες σκηνές ανθολογίας όπου ο Βόρτιγκερν (Τζουντ Λο) αποκαλύπτει σταδιακά τη συμμαχία του με τον «Διάβολο», ώστε να κατακτήσει ακόμη μεγαλύτερη (και… κακιότατη) δύναμη, τη στιγμή που ο Αρθούρος ανακαλύπτει τα υπερ-φυσικά χαρίσματα του Εξκάλιμπερ, μαζί με την κάθαρση από το παιδικό τραύμα που καθόρισε την πορεία της ζωής του.

Μπορώ να δεχτώ έναν αντίλογο που λέει ότι ο Ρίτσι δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένας φασαριόζος «hooligan» της εικόνας, με ικανή ματιά και τεχνικές που απλά εντυπωσιάζουν τις μάζες. Αυτή για μένα, όμως, είναι και η… μαγεία του. Αποσπώντας την προσοχή του θεατή με κάθε λογής τρικ, καταφέρνει να σβήνει από τη σκέψη την εστίαση στα ελαττώματα του «Βασιλιά Αρθούρου» (ολίγον χύμα αφήγηση, «φρεναρίσματα» φλυαρίας στον ρυθμό ενός – ενίοτε – αισθητού διώρου και το στερεότυπο παρανάλωμα της κορύφωσης), προσφέροντας μια «εναλλακτική» μορφή διασκέδασης πιο… γήινης και προσιτής για όλους, απέναντι σε έναν ορυμαγδό από κομιξάδικους superheroes που πολλάκις πλέον κάθε χρόνο επαναλαμβάνουν μέχρι… τελικής πτώσης (ποιου άραγε;) τα «φανταστικά» τους χοροπηδητά εν μέσω ενός απίστευτου κορεσμού από εκρήξεις. Προσωπικά, θα προτιμήσω το τίμιο σπαθί τούτου του βασιλιά για τη διασκέδασή μου. Και αδημονώ να μπει στο «παιχνίδι» και ο μάγος Μέρλιν!

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Χορταστικό υπερθέαμα επικών καταβολών και μύθων που πολλοί από τους θεατές γνωρίζουν (και μπορούν να ταυτιστούν καλύτερα μαζί τους από το κάθε επόμενο super-whatever με κολάν…), το νέο φιλμ του Γκάι Ρίτσι κάνει στον Αρθούρο αυτό ακριβώς που πέτυχε και με τον Σέρλοκ Χολμς, έστω κι αν εδώ ο κεντρικός ήρωας δεν δύναται να αυτοσαρκάζεται ή να πουλάει ένα κάποιο αστεϊστικό πνεύμα. Η μεγάλη οθόνη περνάει καλά μαζί του, το ίδιο και εσείς εάν ζητάτε ένα έργο απόλυτης φυγής και ψυχαγωγίας (σε μια περίοδο που αυτό κυριολεκτικά σπανίζει). Οι δυσκοίλιοι θα έχουν να λένε για το «Εξκάλιμπερ» του Μπούρμαν και ό,τι άλλο… θυμούνται και χαίρονται, δίχως να λογαριάζουν το στιλ και τις προθέσεις του Ρίτσι ως σκηνοθέτη. Παραπονεμένος, πάντως, δεν θα φύγει κανείς.

MORE REVIEWS

ROUGH NIGHT

ΠΑΡΤΙ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Φιλενάδες από το κολέγιο πάνε για bachelorette στο Μαϊάμι, πλακώνονται στα ποτά και τα ναρκωτικά, «παραγγέλνουν» male stripper και μένουν με ένα… πτώμα στα χέρια! Πώς θα τον ξεφορτωθούν χωρίς να μπλέξουν με αστυνομίες και… φυλακές;

Tarde para la ira

Η ΟΡΓΗ ΕΝΟΣ ΥΠΟΜΟΝΕΤΙΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Μοναχικός και λιγομίλητος άνδρας ρίχνει τα δίχτυα του σε γυναίκα που εργάζεται σε συνοικιακό bar της Μαδρίτης. Όταν ο σύζυγός της αποφυλακίζεται μετά από οκτώ χρόνια εγκλεισμού, γίνεται πλέον φανερό πως ο απώτερος σκοπός του δεν ήταν απλά η σύναψη μιας παράνομης σχέσης, αλλά κάτι πολύ πιο σύνθετο.

The Zookeeper's Wife

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΖΩΟΛΟΓΙΚΟΥ ΚΗΠΟΥ

Η πραγματική ιστορία του Γιάν Ζαμπίνσκι και της συζύγου του Αντονίνα, που κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία το 1939 κατάφεραν να σώσουν περισσότερους από τριακόσιους Εβραίους χρησιμοποιώντας τον ζωολογικό τους κήπο ως κάλυψη για τη φυγάδευσή τους.

L’ORA LEGALE

ΤΑ ΠΑΡΑΠΟΝΑ ΣΤΟ ΔΗΜΑΡΧΟ

Σε μια μικρή, παραθαλάσσια πόλη της Σικελίας, απηυδισμένοι από την άθλια ποιότητα ζωής και τα σκάνδαλα των Αρχών, οι κάτοικοι εκλέγουν ως νέο Δήμαρχο έναν νομοταγή καθηγητή που υπόσχεται να φέρει την αλλαγή. Εκείνος θα τηρήσει τις υποσχέσεις του, αλλά όλη η πόλη… θα επαναστατήσει μπροστά στις απαιτήσεις τήρησης του κάθε κανόνα!

SUDDENLY #6_cover_690x370

ΞΑΦΝΙΚΑ ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ: DOUBLE FEATURE

Το ΞΑΦΝΙΚΑ ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ επιστρέφει για έκτη συνεχόμενη χρονιά και τα βλέπει… διπλά! Για μία ολόκληρη εβδομάδα, δύο αγαπημένα θερινά σινεμά του κέντρου της Αθήνας παρουσιάζουν τη διοργάνωση του FREE CINEMA και εικοσιοκτώ ταινίες που θα δώσουν την ευκαιρία στο κοινό της πόλης να θυμηθεί τι θα πει ψυχαγωγία και μεγάλη οθόνη… εκεί έξω!

MR KLEIN

MR KLEIN

Ζοχαδιάρικο και μπρατσωμένο αγόρι σηκώνει σπαθί και βροντάει ο Όλυμπος. Τύπου. Εντάξει, είναι πιο αγγλικουργιά το πράμα, αλλά είμαστε «to the point» που λέει και η Οξφόρδη. Δέρνει!

ΝΕΑ