FreeCinema

Follow us

Ο ΓΙΓΑΝΤΑΣ (2017)

(HANDIA)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα Εποχής
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Τζον Γαράνιο, Αϊτόρ Αρέγκι
  • ΚΑΣΤ: Ενέκο Σαγκαρντόι, Χοσέμπα Ουσαμπιάγκα, Ραμόν Αγκίρε
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 114'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: WEIRD WAVE

Μετά το πέρας του Πρώτου Καρλικού Πολέμου, ο Μαρτίν επιστρέφει στο πατρικό του, στο χωριό Άλτζο της Χώρας των Βάσκων, όπου και ανακαλύπτει πως ο νεότερος αδελφός του, Χοακίν, έχει φτάσει σε «γιγαντιαίο» ύψος.

Τρία χρόνια μετά το «Λουλούδια», το οποίο αποτέλεσε την πρώτη φορά που ισπανική επίσημη πρόταση για το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας ήταν εξολοκλήρου γυρισμένη στα βασκικά, ο Τζον Γαράνιο (σε συνεργασία με τον Αϊτόρ Αρέγκι αυτή τη φορά) επιστρέφει με ακόμη ένα φιλμ που διατηρεί στο ακέραιο τη βασκική του ταυτότητα. Εδώ καταπιάνεται με το είδος τού δράματος εποχής στο φόντο ενός μικρού χωριού της Χώρας των Βάσκων, θέλοντας να φιλοτεχνήσει μια αλληγορία πάνω στον ίδιο τον βασκικό λαό και τα εγγενή του στοιχεία. Παρότι με πολλά σεναριακά προβλήματα, απόλυτα προβλέψιμη εξιστόρηση και ρυθμό που χωλαίνει, η ταινία θριάμβευσε στα εθνικά κινηματογραφικά βραβεία της Ισπανίας, με 10 (!) διακρίσεις.

Με μια ολόκληρη χώρα εν μέσω Εμφυλίου (μεταξύ των υποστηρικτών της Βασίλισσας Ισαβέλλας και εκείνων του διεκδικητή του ισπανικού θρόνου), ο Μαρτίν αναγκάζεται να καταταγεί, αφήνοντας πίσω τον πατέρα του και τον αδελφό του, Χοακίν, στη φτωχική τους φάρμα όπου προσπαθούν μετά βίας να βγάλουν τα προς το ζην. Τρία χρόνια αργότερα, θα επιστρέψει στο πατρικό του και θα αντικρύσει μία πελώρια (#diplhs) αλλαγή: ο Χοακίν είναι πλέον πάνω από 2,20 μέτρα ύψος! Το αξιοπερίεργο αυτό, ιδιαίτερα για την εποχή τού 1840, σε συνδυασμό με τη συνεχιζόμενα κακή οικονομική κατάσταση της οικογένειάς του, θα ωθήσει τον Μαρτίν στην ιδέα να περιφέρει τον αδελφό του ανά την Ισπανία και την Ευρώπη ως αξιοπερίεργο για να κερδίσει χρήματα.

Είναι ξεκάθαρο πως το δίδυμο των κινηματογραφιστών προσπαθεί να μας παρουσιάσει μια αλληγορία των περιπετειών, του μόχθου, αλλά και των παθολογικών «ασθενειών» αυτού του ιδιότυπου, περήφανου και εκκεντρικού λαού. Τα καταφέρνει; Η αλήθεια είναι πως στα επιμέρους τεχνικά στοιχεία του, ο «Γίγαντας» παίρνει άριστα. Ειδικά η φωτογραφία του Χαβιέρ Αγκίρε αναδεικνύει μαγικά τα δεσπόζοντα τοπία της Χώρας των Βάσκων, θυμίζοντας πίνακα ζωγραφικής στην πλειοψηφία των κάδρων. Τα κοστούμια – και η παραγωγή εν γένει – είναι απίστευτα προσεγμένα και η αναπαράσταση της εποχής δεν θα μπορούσε να γίνει καλύτερα. Φυσικά, δεν μπορούμε να μιλάμε για ολοκληρωμένη ταινία μόνο και μόνο επειδή «μας μάγεψαν τα τοπία» (βλ. «Μαγεία στο Σεληνόφως»). Από τις πρώτες κιόλας σκηνές και το (παντελώς αχρείαστο) voice-over, τα 114 λεπτά της ταινίας σχεδόν μετατρέπονται σε τόπο… μαρτυρίου για τους θεατές, που πιθανότατα θα νιώσουν πως παρακολούθησαν… Τζεϊλάν. Κι αν το πρόβλημα δεν είναι τόσο ο αργόσυρτος ρυθμός χελώνας που χαρακτηρίζει τούτη τη δουλειά, το πρώτο προκύπτει σίγουρα από το γεγονός πως τα πάντα είναι τόσο μα τόσο προβλέψιμα που, μοιραία, δεν θα αισθανθείς το παραμικρό βλέποντας μια απλά στοιχειώδη καταγραφή δραματικών συμβάντων.

Μολαταύτα, η ταινία κατόρθωσε να φύγει με 10 Goya (αν και χωρίς τρομερό ανταγωνισμό, είναι η αλήθεια) από την τελετή των συγκεκριμένων βραβείων, μεταξύ των οποίων και αυτό του καλύτερου νέου ηθοποιού για τον Ενέκο Σαγκαρντόι. Ο Βάσκος κλέβει την παράσταση, παρουσιάζοντας με περισσή πειθώ το πορτρέτο του «αγαθού γίγαντα» που βλέπει τους γύρω του να του συμπεριφέρονται μονάχα σαν σε ένα έκθεμα του τσίρκου.

Από τις ταινίες που τους κολλάμε την ταμπέλα «φεστιβαλική», σε πρώτη ανάγνωση ίσως φαίνεται περίεργο που «Ο Γίγαντας» διανέμεται στη χώρα μας (πόσω μάλλον και σε τέτοια περίοδο). Λαμβάνοντας, όμως, υπόψη πως η Ισπανία πάει να γίνει η… νέα Γαλλία για την ελληνική αγορά (με ασύγκριτα πιο ενδιαφέρουσες ταινίες, προς το παρόν), μαζί και τα δελεαστικά σε αριθμό Goya στην τσέπη, μπορούμε να καταλάβουμε τα κριτήρια.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Αν θες να «μαγευτείς από τα τοπία» κι αν φτάνεις σε οργασμό στο άκουσμα της λέξης «ελεγειακός/ἠ/ό», παίζει να ξετρελαθείς. Σε κάθε άλλη περίπτωση, μάλλον θα μετράς τα λεπτά μέχρι να τελειώσει.

MORE REVIEWS

ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΚΚΙΝΟ ΗΛΙΟ

Μία συμμορία ληστεύει το τρένο που μεταφέρει τον Ιάπωνα πρέσβη. Ανάμεσα στη λεία βρίσκεται και ένα σπάνιο ξίφος, δώρο της Ιαπωνίας προς τον Πρόεδρο Γκραντ. Ο αρχηγός της συμμορίας, προδομένος από τον συνεργάτη του, θα αναγκαστεί να συνεργαστεί με τον σωματοφύλακα του πρέσβη ώστε να βρεθεί το ξίφος.

ΤΣΑΪ ΜΕ ΤΙΣ ΚΥΡΙΕΣ

Τέσσερις φίλες, τρεις 84χρονες και μια 89χρονη, συναντιούνται στο σπίτι της μίας εξ αυτών στην βρετανική εξοχή και συζητούν, αναπολούν, γελούν και συγκινούνται. Απλά, δεν πρόκειται για τέσσερις κοινές ηλικιωμένες φίλες, αλλά για τα «χρυσά κορίτσια» της βρετανικής (και παγκόσμιας) υποκριτικής!

Ο ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΤΟΥ ΚΑΡΤΕΛ

Άρτι παραιτηθείς από την General Motors, ο Τζον ΝτεΛόριαν ανοίγει τα φτερά της δικής του εταιρείας σχεδιάζοντας το αυτοκίνητο των ονείρων του. Το project είναι ακριβό, τα χρήματα δεν φτάνουν, όμως για καλή του τύχη ο νέος του γείτονας είναι πιλότος με άκρες στην Κολομβία. Ή μήπως η τύχη του δεν είναι και τόσο καλή; Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα.

ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ ΝΕΟΙ

Στη μεταδιδακτορική Χιλή, παρέα οικογενειών ζει στην απομονωμένη φύση των πρόποδων των Άνδεων. Γονείς και παιδιά ετοιμάζονται για την μεγάλη πρωτοχρονιάτικη γιορτή, αν και για τα δεύτερα, μεγαλύτερη σημασία έχει το τέλος της εποχής της αθωότητάς τους.

Η ΓΕΙΤΟΝΙΣΣΑ

Γηραιός απατεωνίσκος μεταμφιέζεται σε ηλικιωμένη γυναίκα και για σκοπούς που έχουν να κάνουν με ένα πολύτιμο αντικείμενο το οποίο μοναχική εκδότρια βιβλίων έχει στην κατοχή της, πιάνει το γειτονικό της διαμέρισμα. Εκείνη στην αρχή θα συμπαθήσει την εκκεντρική γιαγιούλα, σύντομα όμως θα προκύψουν (τι άλλο…) παρεξηγήσεις.