FreeCinema

Follow us

Ο ΕΠΙΦΑΝΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ (2016)

(EL CIUDADANO ILUSTRE)

  • ΕΙΔΟΣ: Κομεντί
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Γκαστόν Ντουπράτ, Μαριάνο Κον
  • ΚΑΣΤ: Όσκαρ Μαρτίνες, Ντάντι Μπριέβα, Αντρέα Φριγκέριο, Mπελέν Τσαβάνε
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 118'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ONE FROM THE HEART

Διάσημος συγγραφέας, κάτοχος βραβείου Nobel λογοτεχνίας, λαμβάνει πρόσκληση επιστροφής στη μικρή γενέτειρά του στην Αργεντινή, προκειμένου να τιμηθεί για την προσφορά του. Παρά το γεγονός ότι δεν είναι φίλος τέτοιων εκδηλώσεων, την αποδέχεται. Η παρουσία του εκεί, όμως, θα ξυπνήσει πάθη και συναισθήματα… όχι απαραιτήτως λατρείας προς αυτόν.

Από την πρώτη κιόλας σκηνή της ταινίας, κατά τη διάρκεια της τελετής απονομής του βραβείου Nobel λογοτεχνίας, ο Ντανιέλ Μαντοβάνι δείχνει πως δεν μασάει τα λόγια του. Απευθυνόμενος στα μέλη της Σουηδικής Ακαδημίας που επέλεξαν να τον τιμήσουν, τους λέει ορθά κοφτά ότι η βράβευσή του από αυτούς, όσο καλοδεχούμενη και να είναι, δεν παύει να αποτελεί την αρχή της παρακμής του. Η αγιοποίηση είναι μοιραία για έναν καλλιτέχνη, αναφέρει, βγάζοντας έναν λόγο ο οποίος ακροβατεί ανάμεσα στον χλευασμό, την αιχμηρότητα και το αστείο. Αυτή η αρχική σεκάνς, που λειτουργεί σαν εισαγωγή του κεντρικού χαρακτήρα, περικλείει ακριβώς το πνεύμα το οποίο διαπερνά ολόκληρο το φιλμ (και αποτέλεσε την πρόταση της Αργεντινής για το φετινό ξενόγλωσσο Όσκαρ, χωρίς να καταφέρει να μπει στην τελική πεντάδα).

Με ηθογραφική σάτιρα μοιάζει περισσότερο τούτος «Ο Επιφανής Πολίτης», καθώς η επιστροφή του πιο αναγνωρίσιμου τέκνου της μικρής πόλης Σάλας, μετά από σαράντα χρόνια απουσίας από αυτήν (η οποία, όμως, αποτελούσε διαρκή πηγή έμπνευσης, καθώς είτε με τον έναν είτε με τον άλλον τρόπο τα βιβλία του περιείχαν πάντοτε σχετικές αναφορές), πυροδοτεί μια σειρά από καταστάσεις τις οποίες ο ίδιος μάλλον δεν θα μπορούσε (;) να φανταστεί ή να έχει προβλέψει. Από την παραλαβή του από το αεροδρόμιο και το τραγελαφικό οδικό ταξίδι που ακολουθεί μέχρι την πόλη, την ολιγοήμερη παραμονή του εκεί και το σε ύφος θρίλερ φινάλε, παρακολουθούμε μια σειρά από σουρεαλιστικά, στα όρια του kitsch επεισόδια, τα οποία εξετάζουν την αναζήτηση της χαμένης αθωότητας εκ μέρους του κεντρικού ήρωα, ίσως και της χαμένης του έμπνευσης, με τη συνειδητοποίηση πως συχνά το επιθυμητό και το πρακτέο δεν συμβαδίζουν. Η συναναστροφή του με τους κατοίκους του τόπου του, κάποιοι από τους οποίους αναγνωρίζουν τους εαυτούς τους ως χαρακτήρες στα έργα του, ξεκινά χαρωπά κι ευχάριστα, χάρη και στον ταλαντούχο πολιτικάντη δήμαρχο που έχει οργανώσει όλο το τελετουργικό, το κλίμα όμως δεν θα παραμείνει το ίδιο θερμό καθ’ όλη τη διάρκεια της παρουσίας του εκεί.

Γυρισμένο ψηφιακά, κάτι που αφαιρεί πολύ από την κινηματογραφικότητά του, αφού ειδικά οι σε φυσικό φως εξωτερικές σκηνές του φαντάζουν κατά στιγμές να έχουν προέλθει από τηλεοπτικό κατασκεύασμα (και δη ντοκιμαντέρ), το φιλμ ακολουθεί κάπως τα βήματα του επίσης αργεντίνικου «Ιστορίες για Αγρίους» (2014) σε ό,τι έχει να κάνει με την καταγραφή τού ιδιότυπου ανθρώπινου ψυχισμού, με μια σατιρικά κυνική προσέγγιση. Τα καταφέρνει λιγότερο καλά από εκείνο, όσον αφορά το κωμικόν του πράγματος, διότι το χιούμορ είναι πιο διακριτικό εδώ, ενώ σε σχέση με την «ευκολία» εκείνων των έξι αυτοτελών… άγριων ιστοριών, εδώ υπάρχει μοναχά μία τέτοια προς διήγηση, κάτι σαφώς πιο δύσκολο και απαιτητικό, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως δεν είναι καταλήγει να είναι αρκούντως διασκεδαστικό.

Το σκηνοθετικό δίδυμο των Γκαστόν Ντουπράτ και Μαριάνο Κον «τεμαχίζει» την ταινία του σε πέντε κεφάλαια, κίνηση που ουδεμία σημασία έχει για την εξέλιξη του σεναρίου, καθώς το ύφος δεν αλλάζει σχεδόν ποτέ, με εξαίρεση ίσως το τελευταίο του κομμάτι. Το μεγαλύτερο πρόβλημα έγκειται στο ότι αδυνατούν να ενώσουν ουσιαστικά σε μία ιστορία τις πολλές διαθέσιμες υποπλοκές που σκαρφίζονται, με αποτέλεσμα από ένα σημείο κι ύστερα να αισθάνεται ο θεατής μια κάποια επανάληψη. Τα πιο κραυγαλέα παραδείγματα αποτελούν η εκ νέου συνάντηση του Μαντοβάνι με την εφηβική του αγάπη, η οποία πλέον έχει παντρευτεί τον καλύτερο παιδικό του φίλο, αλλά και το στενό… πρεσάρισμα που του γίνεται από νεαρή φανατική του θαυμάστρια, συμβάντα τα οποία δεν παίρνουν τον χρόνο που θα έπρεπε για να αναπτυχθούν, υποβιβαζόμενα τελικά σε στιγμιότυπα δευτερεύουσας σημασίας. Ειδικά ο χαρακτήρας της Ιρέν, της γυναίκας που ο συγγραφέας εγκατέλειψε όταν έφυγε για την Ευρώπη τόσα χρόνια πριν, πηγαίνει στράφι, ως ο μοναδικός ίσως «φυσιολογικός» κάτοικος του Σάλας. Δείχνει να είναι πνιγμένη σε έναν γάμο όχι και τόσο ευτυχισμένο και σε μια ζωή που νιώθει πως δεν μπορεί να της προσφέρει πολλά, αλλά δεν βρίσκει τον απαιτούμενο χρόνο στο φιλμ ώστε να τα εκφράσει όλα αυτά, ούτε καν να εμβαθύνει στο παρελθόν της σχέσης της με τον Ντανιέλ.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Όχι ακριβώς μια ξεκαρδιστική κωμωδία, αλλά μια ενίοτε απολαυστική μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς, για τις στιγμές εκείνες που κάποιος ευρισκόμενος ψηλά κοιτά προς τα κάτω, αλλά και το ανάποδο. Έχει σκηνές που γελάς με το έξυπνο σαρκαστικό της χιούμορ, έχει όμως, από τη μέση και μετά, και κάμποσα προβλήματα ρυθμού. Το πιο ενήλικο κοινό θα την εκτιμήσει δεόντως.

MORE REVIEWS

ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ

Πλασιέ που θησαύρισε από τις πωλήσεις ηλεκτρικής σκούπας δέχεται το χτύπημα της οικονομικής κρίσης σε μορφή επερχόμενης απόλυσης, ταυτόχρονα με ένα δύσκολο στοίχημα που, ανέλπιστα, χάνει και τώρα πρέπει να πάει τον αριστεύσαντα υιό του για διακοπές, αν και άφραγκος.

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΠΛΗΓΩΝΑΜΕ

Μαστιχοχώρια, καλοκαίρι 1960: μαλωμένα την τελευταία μέρα του σχολείου, δύο τεταρτάκια ξανασμίγουν με παιδιές, αταξίες, γεωργικές ή μη εργασίες, έναν μούργο, ένα κορίτσι. Πόσο θα κρατήσει, τι θα τους αφήσει;

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΜΟΝΤΟΚ

Ευρισκόμενος στη Νέα Υόρκη, στο πλαίσιο προώθησης του τελευταίου του βιβλίου, Γερμανός συγγραφέας επαναπροσεγγίζει έναν παλιό του έρωτα. Εκείνη αρχικά διστάζει, φεύγει όμως μαζί του για σαρανταοκτάωρη βουτιά στη θάλασσα των αναμνήσεων της εξοχής του Μόντοκ, τόπου που είχε σημαδέψει τις παλιές, ευτυχισμένες τους μέρες.

Ο ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ

Ένας φιλόδοξος, εργασιομανής «κυνηγός κεφαλών» σε γραφείο ευρέσεως εργασίας καλείται να βάλει τις σωστές προτεραιότητες στη ζωή του, όταν το πάμπλουτο αφεντικό του ανακοινώνει πως θα αποσυρθεί, την ίδια περίοδο με τη διάγνωση λευχαιμίας του 10χρονου γιού του.

ΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ

Σύζυγος μεγαλοπαραγωγού ταινιών δέχεται την πρόταση ενός εκ των συνεργατών εκείνου, προκειμένου να επιστρέψει από τις Κάννες στο Παρίσι οδικώς, βιώνοντας κατά τη διάρκεια τούτου του ξαφνικού road trip μια αναπάντεχη γαστριμαργική και συναισθηματική περιπέτεια.

MR KLEIN

MR KLEIN

Είναι ένας συγγραφέας που αρνείται κορυφαίο βραβείο αλλά πάει στο χωριό του για τιμητική εκδήλωση. Σκέψου κάτι σαν το Μητσοτάκη με τις βαπτίσεις, αλλά στο πιο βλάχικό του…