FreeCinema

Follow us

ΒΡΕ ΚΑΛΩΣ ΤΟΥΣ! (2017)

(A BRAS OUVERTS)

  • ΕΙΔΟΣ: Κωμωδία
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Φιλίπ ντε Σοβερόν
  • ΚΑΣΤ: Κριστιάν Κλαβιέ, Αρί Αμπιτάν, Έλσα Ζιλμπερστάιν, Σιρίλ Λεκόμ
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 92'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: SEVEN FILMS

Αριστερός διανοούμενος με δεξιά τσέπη, ευρισκόμενος σε δύσκολη θέση κατά τη διάρκεια τηλεοπτικού talk show, αναγκάζεται να απευθύνει ανοιχτό κάλεσμα φιλοξενίας στην πολυτελή οικία του, σε όποιον… Ρομά έχει ανάγκη. Ακολούθως, πολυπληθής οικογένεια καταφθάνει στις πύλες της, κουβαλώντας όχι μόνο το τροχόσπιτό της αλλά κι ένα σωρό συνήθειες που δεν συνάδουν και τόσο με τη γαλλική διανόηση.

Αναρωτιόμασταν στην αρχή του έτους, για ποιον λόγο η προηγούμενη κωμωδία του Φιλίπ ντε Σοβερόν «Άμεση Αποβίβαση!» χαραμίστηκε μέσα στο καταχείμωνο, κρίνοντας υπό το πρίσμα της… πανάρχαιας παράδοσης του τόπου μας, που θέλει (αυτό που και φέτος έχουμε εμπεδώσει όσο δεν πάει) το κινηματογραφικό καλοκαίρι μας να είναι συνώνυμο του Fabriqué en France. Αυτό που δεν γνωρίζαμε τότε, ήταν πως υπήρχε σχέδιο (!), καθώς ο σκηνοθέτης ετοίμαζε το καινούργιο του χτύπημα (#diplhs), το οποίο είναι ικανό να αποτελειώσει μια και καλή όποιον το νιώσει, στην ακριβώς κατάλληλη εποχή (σαρκασμός).

Εδώ υπάρχει μια κάποια αίσθηση επιστροφής στη θεματολογία της μεγάλης του επιτυχίας «Θεέ μου, Τι σου Κάναμε;», με μια διαφορά όμως, η οποία με μαγικό τρόπο καταφέρνει να καταλήγει σε… ομοιότητα: σε εκείνη, ο κεντρικός ήρωας ήταν συντηρητικών πεποιθήσεων και τα έχανε στην ιδέα και μόνο των αλλοδαπών γαμπρών που του κουβαλούσαν οι κόρες του, ενώ εδώ είναι ο ανοιχτόμυαλος intellectuel, που και πάλι τα χάνει όταν αντιλαμβάνεται πως η πρόσκληση που εκών – άκων απευθύνει σε ζωντανή μετάδοση προς κάθε Ρομά της γαλλικής επικράτειας, βρίσκει – προς μεγάλη του δυστυχία – πρόσχαρους αποδέκτες. Αναγκαστικά θα τους υποδεχτεί με ανοιχτές αγκάλες (όπως λέει ο αυθεντικός γαλλικός τίτλος), αποκλειστικά και μόνο για να μην κατηγορηθεί ως ανακόλουθος των δηλώσεών του, κάτι που θα βλάψει σημαντικά τις πωλήσεις του τελευταίου του βιβλίου.

Ο ντε Σοβερόν εξαντλεί ό,τι στερεότυπο μπορεί κανείς να φανταστεί και έχει να κάνει με τον κόσμο των Ρομά, παρουσιάζοντάς τους σαν άξεστους και απροσάρμοστους, χωρίς όμως να καταφέρνει να σημειώσει επιτυχία στον τομέα του γέλιου (που είναι το ζητούμενο εδώ), αφού ο συνδυασμός ενός «Borat» με το ύφος των ταινιών των αδελφών Φαρέλι (ειδικά του «Ηλίθιος και Πανηλίθιος»), όσο δελεαστικός μπορεί να ακούγεται σε όσους δεν αποδοκιμάζουμε από άποψη και μόνον το χοντροκομμένο χιούμορ, τόσο ανέμπνευστος προκύπτει στην πράξη, μιας και το φιλτράρισμά του μέσα από την οπτική τής σύγχρονης γαλλικής κωμωδίας (βάλτε ένα «Θεέ μου» εδώ, για να καταλάβετε επακριβώς το νόημα), αποδεικνύεται αποτρεπτικό για οποιαδήποτε σκέψη αστείων γκαγκ.

Η ερωτική επιθυμία της δήθεν εμπνευσμένης αρτίστας της μοντέρνας τέχνης και συζύγου του διανοούμενου για έναν εκ των Ρομά, ως μέσο τιμωρίας για τα τσιλιμπουρδίσματα του ανδρός της (ο τυπικός ώριμος Γάλλος…), καθοδηγείται μόνο από την αναγκαιότητα του σεναρίου για όσο το δυνατόν περισσότερα μπερδέματα, παρά διότι υπάρχει βάση για οτιδήποτε άλλο πέραν τούτου. Ο έχων (ηθελημένα, σύμφωνα με τον σκηνοθέτη) look α λα Μπερνάρ-Ανρί Λεβί εκπρόσωπος της γαλλικής gauche caviar ανακαλύπτει με τρόμο πως πρέπει να κάνει πράξη όλα αυτά που τόσα χρόνια διαλαλούσε, η σύγκρουσή του όμως με τον πάτερ φαμίλια Ρομά (ο Αρί Αμπιτάν, έστω με τις μούτες του, την ακατάσχετη πολυλογία του και την υπερκινητικότητα του, είναι ό,τι καλύτερο υπάρχει εδώ πέρα), περισσότερο επικροτεί τα ρατσιστικά κλισέ, που υπάρχουν παντού στην υπόθεση, παρά τα σατιρίζει, αφήνοντας την ευκαιρία για μια υποτυπώδη πολιτική σάτιρα να πηγαίνει στράφι, περιοριζόμενη σε ένα-δυο σχόλια μόνον, με αυτό που αφορά την κάποτε εκλογική νίκη του Προέδρου Μιτεράν να είναι μάλλον το πιο πετυχημένο. Η δε ύπαρξη… Ινδού butler στην υπερπολυτελή έπαυλη των φιλεύσπλαχνων Γάλλων, το παρουσιαστικό αλλά και ο τρόπος ομιλίας τού οποίου θυμίζουν τον Πίτερ Σέλερς του «Πάρτυ», σηκώνει μέχρι και μήνυση, με την κατηγορία της εξύβρισης της Τέχνης της κωμωδίας στον κινηματογράφο.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Ξανά μανά τα ίδια και φτου κι απ’ την αρχή, σε μια ακόμα λαϊκή γαλλική κωμωδία ανύπαρκτου χιουμοριστικού ύφους μέσα στη σεζόν. Το όποιο αστείο εξαντλείται στα επαναλαμβανόμενα ανεκδοτολογικού περιεχομένου στερεότυπα, που όμως σπανιότατα βρίσκουν τον στόχο. Οι καταστάσεις που περιγράφονται είναι τόσο κοινότοπες ακόμα και για την ελληνική πραγματικότητα, που θα επιτρέψουν σε μια μειοψηφία θεατών να τις βρουν μέχρι και ξεκαρδιστικές. Το «Θεέ μου, Τι σου Κάναμε;» ήταν τουλάχιστον συμπαθές. Ετούτο το άτυπο sequel από την… ανάποδη δίνει την απάντηση στο ερώτημα που ο τίτλος τού προηγούμενου έθετε: μας κάνατε να ακούμε γαλλικά και να θέλουμε να τρέξουμε όσο πιο μακριά γίνεται.

MORE REVIEWS

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ HEDI

O Χέντι, ένας χαμηλότονος 25χρονος, ετοιμάζεται να παντρευτεί και δουλεύει σε μια βαρετή, «κουστουμάτη» δουλειά. Καταπιεσμένος από την αυταρχική μητέρα του, ο νεαρός οδεύει σε μια ζωή που δεν θέλει, όμως η γνωριμία του με την ανεξάρτητη Ριμ τα αλλάζει όλα.

ANNABELLE: CREATION

Ο κατασκευαστής της πρωτότυπης κούκλας… του κακού χάνει τη μικρή του κόρη σε τροχαίο. Δώδεκα χρόνια αργότερα, εκείνος και η σύζυγός του θα φιλοξενήσουν στην καλιφορνέζικη φάρμα τους μια καλόγρια και έξι ορφανά κορίτσια, μεταξύ των οποίων και η βασανισμένη από πολιομυελίτιδα Τζάνις, που θα κάνει το λάθος να μπει στο δωμάτιο της εκλιπούσας Άναμπελ.

ΠΙΚΑΔΕΡΟ

Αυτός είναι 20φεύγα πρακτικάριος σε φάμπρικα. Αυτή συνομήλική του άνεργη ιστορικός τέχνης. Μένουν με τους δικούς τους, δεν έχουν αμάξι, δεν έχουν λεφτά, δεν τους χωράει ο τόπος (η επαρχία στη Χώρα των Βάσκων) ούτε για να παρθούν. Μαζί μπορούν ή θα αυτονομηθούν προτού, εν πάση περιπτώσει, τον δρόμο τους βρουν;

ΕΝΑ ΚΑΠΟΙΟ ΤΕΛΟΣ

Ένας μοναχικός, ηλικιωμένος άνδρας θα αναγκαστεί να έρθει αντιμέτωπος με το παρελθόν του, όταν κάποια μέρα λάβει ένα γράμμα που τον πληροφορεί πως είναι ο αποδέκτης ενός αντικειμένου που σχετίζεται με την περίοδο των πανεπιστημιακών του σπουδών και τα χρόνια των πρώτων ερωτικών του σκιρτημάτων.

ΓΥΑΛΙΝΟ ΚΑΣΤΡΟ

Μέθυσος πατέρας και ελαφρόμυαλη μητέρα αναγκάζουν τα τέσσερα παιδιά τους να ζουν σαν νομάδες, περιπλανώμενοι εδώ κι εκεί, εξαιτίας μιας δικής τους ιδιαίτερης θεώρησης των πραγμάτων. Η μία τους κόρη θα καταφέρει να γίνει επιτυχημένη δημοσιογράφος, χωρίς όμως να έχει μπορέσει να «θάψει» εντελώς το παρελθόν. Βασισμένο σε αληθινή ιστορία.