FreeCinema

Follow us

120 ΧΤΥΠΟΙ ΤΟ ΛΕΠΤΟ (2017)

(120 BATTEMENTS PAR MINUTE)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ρομπέν Καμπιγιό
  • ΚΑΣΤ: Αντουάν Ρεϊνάρ, Ναουέλ Πέρες Μπισκαγιάρ, Αρνό Βαλουά, Αντέλ Ενέλ, Φελίξ Μαριτό
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 140'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: WEIRD WAVE

Στο Παρίσι των αρχών της δεκαετίας του ‘90, τα μέλη της ακτιβιστικής οργάνωσης ACT UP κλιμακώνουν τη δράση τους με σκοπό να επιτύχουν την αφύπνιση του κόσμου, αλλά κυρίως των φαρμακευτικών εταιρειών, που σχεδόν σφυρίζουν αδιάφορα προ του θανατηφόρου ιού του AIDS. Ο αγώνας είναι δύσκολος και ενίοτε άνισος. Για εκείνους, όμως, είναι ιερός.

Είναι ειλικρινής ως προς τις προθέσεις του ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Ρομπέν Καμπιγιό. Έχοντας ο ίδιος υπάρξει μέλος της ACT UP την περίοδο κατά την οποία διαδραματίζεται η ταινία του, ξέρει από πρώτο χέρι τους τρόπους δράσης της ομάδας, καταβάλλοντας κατά αυτόν τον τρόπο φιλότιμες προσπάθειες να συνδυάσει τις προσωπικές του εμπειρίες με μια κοφτερή κοινωνικοπολιτική ματιά στο ζήτημα της εξάπλωσης αλλά κυρίως της πρόληψης του AIDS την εποχή εκείνη. Υπάρχουν πολλές στιγμές στη διάρκεια του φιλμ που ο δικαιολογημένος θυμός του ensemble δίνει τη θέση του στην απογοήτευση, η οποία με τη σειρά της κάνει χώρο στην ελπίδα, σε έναν ατέρμονο κύκλο που παρουσιάζεται συχνά επιτυχημένα, δεν μπορεί όμως να εξερευνήσει σε βάθος την υποκρισία του κράτους και των φαρμακοβιομηχανικών κολοσσών. Ο κύκλος αυτός χωράει μέσα του σχεδόν αποκλειστικά τα άξια μέλη της οργάνωσης, τα οποία παρακολουθεί με έναν εξίσου ατέρμονο τρόπο: συνέλευση για λήψη αποφάσεων, δράση, μουσικά / χορευτικά ιντερλούδια εν είδει διαλείμματος από τον αγώνα και… πάλι από την αρχή.

Από τον καιρό του «Ανάμεσα στους Τοίχους» (2008), του οποίου είχε γράψει το σενάριο, o Καμπιγιό έχει δείξει πως ξέρει άριστα τον τρόπο να φτιάχνει μακροσκελείς σεκάνς διαλόγων ανάμεσα σε group ανθρώπων, κρατώντας ένα τουλάχιστον ενδιαφέρον επίπεδο. Ταυτόχρονα, όμως, είχε δείξει πως δυσκολεύεται αφάνταστα να παρουσιάσει ολοκληρωμένους χαρακτήρες, όταν αυτοί βρίσκονται (εύλογα κάποια στιγμή) εκτός της ομάδας την οποία καθημερινά συναναστρέφονται. Το ίδιο συμβαίνει κι εδώ, αφού έχοντας σπαταλήσει σχεδόν τη μισή διάρκεια της ταινίας του, βάζοντας τον θεατή εντελώς μέσα στο κλίμα του κύκλου της επαναληπτικής δράσης της ACT UP, αποφασίζει λίγο μετά τη μέση να επικεντρώσει σε δύο από τα μέλη της οργάνωσης, τον νεοφερμένο Νατάν και τον οροθετικό Σον, με τον πρώτο να γοητεύεται από το πάθος και τη δύναμη που ο δεύτερος κρύβει μέσα του (παρά το χτύπημα του ιού), περιγράφοντας τη σχέση και τον έρωτά τους, πάντα όμως στο πλαίσιο της ακτιβιστικής δράσης (η οποία είναι μονίμως παρούσα, πλέον). Όταν ο Καμπιγιό ξεγυμνώνει – κυριολεκτικά και μεταφορικά – τους δύο πιο βασικούς ήρωες του σεναρίου του, πετυχαίνει τόσα όσα δεν καταφέρνει στα υπόλοιπα (πολλά) λεπτά της διάρκειας του φιλμ, αφού μέσω της εξομολόγησης του Σον για το πώς κόλλησε τον ιό από έναν καθηγητή του σε ηλικία 16 ετών (και της σκληρής ερωτικής σκηνής που ακολουθεί με τον μη οροθετικό σύντροφο του), παρουσιάζει με έναν τρυφερό και ωμό τρόπο τον πόνο της ασθένειας και την οργή για την απάθεια της κοινωνίας απέναντί της. Ακόμα και σε αυτή την περίπτωση, όμως, η σχέση των δύο και όσα μαθαίνουμε γι’ αυτούς, μένουν στα στενά όρια που προκύπτουν από τις επιπτώσεις του AIDS, αφού χώρος για κάτι πέρα από αυτό, δυστυχώς, δεν υπάρχει.

Τουλάχιστον όλες οι πολιτικές δράσεις είναι πειστικά γυρισμένες, σε ντοκιμαντερίστικο ύφος, με καλύτερη όλων την εναρκτήρια σκηνή με την αφήγηση off, μέσω της οποίας επιχειρείται μια απόπειρα κατανόησης του τι πήγε λάθος σε αυτό που αρχικά σχεδιαζόταν (από την οργάνωση). Οι συνεχείς διάλογοι και συνελεύσεις που ακολουθούν, όμως, με τις αντεγκλήσεις για το τι πρέπει να γίνει, πώς να γίνει, το μπλοκ των μετριοπαθών απέναντι σε αυτό των πιο δυναμικών και ούτω καθεξής, μπορούν πανεύκολα να εξαντλήσουν τον θεατή που δεν θα μπει εντελώς μέσα στο πνεύμα του άτυπου αυτού «συνδικαλισμού». Πόσω μάλλον όταν κάπως έτσι πάει το πράγμα μέχρι τέλους, εκεί που ο Καμπιγιό φανερώνει πια τις σαφείς αδυναμίες ολοκλήρωσης του έργου του, παρουσιάζοντας περί τα τέσσερα διαφορετικά φινάλε σε ένα διάστημα είκοσι λεπτών. Είναι, δε, σίγουρη αποτυχία για τον σκηνοθέτη το γεγονός πως σε μια ταινία διάρκειας δυόμισι σχεδόν ωρών, καταφέρνει να αφήσει τόσο πολλά από τα θέματα που τον απασχολούν είτε εντελώς απ’ έξω είτε να πιάσει μόνο την επιφάνειά τους, θυμίζοντας περισσότερο ανάλυση έκθεσης μαθητή γυμνασίου. Η τηλεταινία του HBO «The Normal Heart» (2104) ήταν ασύγκριτα πιο εύστοχη σε ό,τι έχει να κάνει με την εξάπλωση και πρόληψη του ιού του AIDS (για την Αμερική, ειδικά), ενώ αν και η ομοφυλοφιλική δράση τίθεται σε ορθές βάσεις χωρίς κάποιον μεγαλόσχημο ηρωισμό, τολμώ να πω πως η αντίστοιχη κινηματογραφική παραγωγή του βρετανικού «Pride» (2014), έστω και με ένα εντελώς διαφορετικό και ιδεολογικό background, πετύχαινε καλύτερα τους στόχους της. Εκείνη, όμως, ήταν κωμωδία, δεν ήταν σοβαρός, διαλεκτικός κινηματογράφος, βραβευμένος στις Κάννες…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Εάν συγκλονιστήκατε με το «Ανάμεσα στους Τοίχους», χαθήκατε μέσα στους διαλόγους του, ρουφώντας μέχρι το μεδούλι όσα διαμείβονταν εντός της σχολικής αιθούσης, ετοιμαστείτε να σας συμβεί… περίπου το ίδιο, αν και η εδώ διάχυτη ομοφυλοφιλία μπορεί να ενοχλήσει τους λιγότερο ανοιχτόμυαλους. Σε αντίθετη περίπτωση, τα εκατόν σαράντα λεπτά θα σας φανούν σχεδόν ατελείωτα.

MORE REVIEWS

STAR WARS: ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ JEDI

Η Ρέι επιχειρεί να πείσει τον Λουκ Σκάιγουοκερ να επιστρέψει στην ενεργό δράση για το καλό της Αντίστασης, καθώς ο Κάιλο Ρεν διχάζεται ανάμεσα στα αντίπαλα μέτωπα της Δύναμης, αν και δείχνει περισσότερο αποφασισμένος να παραμείνει στη σκοτεινή πλευρά της.

ΠΟΛΥ ΞΕΝΗ: ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ

Ψυχοκόρη πλούσιας ελληνικής οικογενείας στην Πόλη γίνεται η μοναδική κληρονόμος της μετά τον θάνατο του πατέρα αφέντη. Θα συγκρουστεί με τις κοινωνικές (και ταξικές) συμβάσεις της εποχής, όταν αρχίζει να φλερτάρει με έναν Τούρκο «του δρόμου».

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ & ΣΙΑ

Τέσσερα 24ωρα πριν τη βραδιά-raison d’être τους, ο Σάντα Κλοζ (sic) τρώει άνευ προηγουμένου πακέτο με τα logistics των δώρων γιατί τα 92.000 ξωτικά του πέφτουν κάτω με ίωση. Δασκαλεμένος απ’ την κυρά του πώς να βρει την απαραίτητη αγωγή, κατεβαίνει με τα ζώα του στη Γη, όπου βλάβη τον προσγειώνει στο Moulin Rouge, στο αυτόφωρο, σε καλό Σαμαρείτη δικηγόρο με σύζυγο ανθοκόμο και δίδυμα πιτσιρίκια. Δεν... υπάρχει. Αλλά, για το καλό της γιορτής, θα το σώσει;

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ Η ΜΑΝΤΑΜ ΜΠΟΒΑΡΥ

Μια νεαρή γυναίκα θα τα βάλει με ολόκληρο το νομικό σύστημα της Κίνας, όταν η αρχική της επιδίωξη για βοήθεια σχετικά με το διαζύγιο ανάμεσα στην ίδια και τον σύζυγό της πέσει στο κενό εξαιτίας της επιδεικτικά κωφεύουσας τοπικής ηγεσίας.

Η ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ

Ο Έντρε και η Μάρια δουλεύουν σε ένα σφαγείο. Εκείνος είναι αυστηρός και μετρημένος, εκείνη έχει ένα σαφές πρόβλημα επικοινωνίας με τους άλλους. Στην κανονική τους ζωή δυσκολεύονται πολύ να κάνουν ακόμη και την πιο απλή συζήτηση. Επικοινωνούν, όμως, στα όνειρά τους!