FreeCinema

Follow us

Η ΕΜΜΟΝΗ (2019)

(UNE INTIME CONVICTION)

  • ΕΙΔΟΣ: Δικαστικό Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Αντουάν Ρεμπό
  • ΚΑΣΤ: Μαρίνα Φόις, Ολιβιέ Γκουρμέ, Λοράν Λουκά, Φιλίπ Ουκάν
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 110'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: WEIRD WAVE

Αθωωμένος από την κατηγορία της δολοφονίας της γυναίκας του, ένας πατέρας τριών παιδιών αντιμετωπίζει εκ νέου τον κίνδυνο καταδίκης έπειτα από έφεση που άσκησε ο Εισαγγελέας. Ένορκος εκείνης της δίκης, πεπεισμένη για το ορθόν της πρωτόδικης απόφασης, θα κάνει ό,τι μπορεί για να τον βοηθήσει. Πρώτο της μέλημα, το πλεύρισμα επιφανούς δικηγόρου υπεράσπισης. Η αλήθεια θα λάμψει;

Δεν έχουμε υπόψη μας την υπόθεση Βιγκιέ, πιθανολογούμε όμως πως υπήρξε από εκείνες που (όπως το δημοσιογραφικό κλισέ λέει) «συγκλόνισαν την κοινή γνώμη». Από την κάρτα που πέφτει με το ξεκίνημα κιόλας του φιλμ, πληροφορούμαστε τα απαραίτητα (για τους εκτός Γαλλίας θεατές, μάλλον) διαδικαστικά. Στις 27 Φεβρουαρίου 2000, η Σουζάν Βιγκιέ εξαφανίστηκε δίχως να αφήσει ίχνος κανένα. Οι υποψίες έπεσαν στον σύζυγό της, ο οποίος κατηγορήθηκε πως τη δολοφόνησε, αν και πτώμα ουδέποτε βρέθηκε. Εννέα χρόνια έπειτα αθωώθηκε της κατηγορίας, πλην όμως προ του εφετείου ο κίνδυνος καταδίκης του είναι ορατός.

Από εκεί ακριβώς πιάνει το νήμα της αληθινής τούτης ιστορίας ο πρωτοεμφανιζόμενος σε μεγάλου μήκους σκηνοθέτης Αντουάν Ρεμπό. Μένει πιστός (κατά τα φαινόμενα) σε ό,τι διαμείβεται εντός δικαστικής αιθούσης (και διαμείβονται πάρα πολλά εκεί…), φροντίζοντας όμως παράλληλα, ένεκα του κινδύνου το εγχείρημά του να καταλήξει να μοιάζει εξολοκλήρου με θεατρική παράσταση και όχι με κινηματογραφική ταινία, να πασπαλίσει το στόρι με μια γενναία δόση μυθοπλασίας. Το αποτέλεσμα που προκύπτει είναι ένα δικαστικό δράμα, του οποίου το ενδιαφέρον στο πρώτο σκέλος εξανεμίζεται εξαιτίας της αδιάφορης εν πολλοίς υπόθεσης, ενώ στο δεύτερο δεν καταφέρνει να γίνει καν πιστευτό, καθώς ο κεντρικός – φανταστικός χαρακτήρας της Νόρα πάσχει χαρακτηριστικά ως σύλληψη.

Η Νόρα είναι αυτή που κινεί τα νήματα της εξέλιξης του στόρι, καθώς από το εναρκτήριο κιόλας πλάνο, αλαφιασμένη και με ιδιαίτερη επιμονή, προσπαθεί να πείσει (κυνηγώντας τον στα σκαλιά του δικαστικού μεγάρου) μεγαλοδικηγόρο να αναλάβει την έφεση που έχει ασκηθεί εναντίον του Βιγκιέ. Το ενδιαφέρον της για την υπόθεση προκύπτει από τη σχέση φιλίας που διατηρεί με τη μεγάλη κόρη τού κατηγορουμένου (όπως αρχικά ισχυρίζεται), κάτι που όμως δεν δικαιολογεί καθόλου όλα αυτά που κάνει προκειμένου να βοηθήσει τον άδικα δακτυλοδεικτούμενο ως συζυγοκτόνο πατέρα, και τα οποία σταδιακά τη φέρνουν προ του κινδύνου της απόλυσης από τη δουλειά της, αλλά και της αποξένωσης από τον γιο της. Η παραδοχή της, δε, πως στην πραγματικότητα ήταν μία εκ των ενόρκων της πρωτόδικης διαδικασίας και χάρη σε αυτό γνωρίζει καλά όλες τις πτυχές της δικογραφίας, ελάχιστα διαφοροποιεί τα πράγματα ως προς την αληθοφάνειά τους, αφού και πάλι η εμμονή της για την εκ νέου αθώωση του Βιγκιέ δεν αιτιολογείται ποτέ και για κανέναν λόγο (ομολογώ πως περίμενα ένα μεγάλο twist πάνω σε αυτό το κομμάτι, μάταια όμως).

Το δικαστικό μέρος της ταινίας είναι κατά τι πιο ουσιαστικό (χάρη και στην πληθωρική παρουσία του Ολιβιέ Γκουρμέ), όμως παραμένει ασφυκτικά εγκλωβισμένο, τόσο στα πρακτικά της δίκης, όσο και εντός της δικαστικής αιθούσης. Δεν ξέρω πόσο μπορεί να ενδιαφέρει κάποιον η εκ του σύνεγγυς παρακολούθηση μιας υπόθεσης που φτάνει στο ακροατήριο χωρίς να υπάρχει προσωπική σχέση με το θέμα της (όσο πολύκροτη ή περίεργη και να είναι) – εμένα ομολογώ πως το θέαμα με άφησε παγερά αδιάφορο. Δεν έχουμε να κάνουμε, δηλαδή, με κάτι του στυλ «Η Άκρη του Νήματος» (1985) εδώ, φιλμ που συνδύαζε αγορεύσεις, ερωτήσεις και μαρτυρίες με μια θριλερική πλοκή μυστηρίου πλήρως ενταγμένη στην αφήγηση, αλλά παρακολουθούμε αυτή καθαυτή τη δίκη όπως εικάζουμε πως διεξήχθη στην πραγματικότητα, κάτι το οποίο εύστοχα παρουσιάζεται επί της οθόνης, πλην όμως σχεδόν κανένα κινηματογραφικό ενδιαφέρον δεν έχει. Ενισχύεται, μάλιστα, αυτό το γεγονός από την ατελείωτη ώρα των απομαγνητοφωνήσεων των διαφόρων τηλεφωνικών συνδιαλέξεων των εμπλεκομένων στην υπόθεση, που η Νόρα αναλαμβάνει να φέρει εις πέρας κατ’ εντολή του… δικηγόρου της. Πρόκειται περί μιας επαναλαμβανόμενης διαδικασίας, που παρά το γρήγορο, κοφτό μοντάζ με το οποίο σερβίρεται, σε υποψιάζει πως δεν θα ολοκληρωθεί ποτέ σε κάτι ουσιαστικό!

Ως μοναδική νότα μυστηρίου, με την οποία διανθίζεται το στόρι, στέκουν οι σαφείς υπαινιγμοί από πλευράς υπεράσπισης περί της γενικότερης θολής στάσης που κράτησε τις ημέρες μετά την εξαφάνιση της Σουζάν ο (διόλου κρυφός) εραστής της. Ο χαρακτήρας αυτός, όμως, δεν θα μπει ποτέ στη θέση του κατηγορουμένου, αν και είναι φανερό πως υπάρχει ζουμί και ουσία στις αμφιλεγόμενες πράξεις του, με τον Ρεμπό να επιδεικνύει μια υπέρ του δέοντος αφοσίωση στο κομμάτι της ακροαματικής διαδικασίας. Ακόμη και σε αυτό όμως σκοντάφτει, μιας και μετά βίας αφήνει τον κατηγορούμενο μεσιέ Βιγκιέ να αρθρώσει δύο λέξεις, διατηρώντας τον σταθερά σαν… άγραφο χαρτί καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας του. Έτσι, δεν μαθαίνουμε ποτέ πόσο καλή ή κακή ήταν η σχέση του με τη γυναίκα του, τι μέρος του λόγου ήταν η εξαφανισμένη, πώς στάθηκαν τα παιδία τους σε όλο αυτό το συμβάν και ούτω καθεξής. Στο τέλος, είτε αυτός αθωωθεί, είτε καταδικαστεί, ελάχιστη σημασία φαίνεται πως έχει για την «Εμμονή», μιας και η κατάληξη της δίκης είναι το έλασσον. Το μείζον είναι η πορεία προς εκεί, και ο δύστυχος κύριος Βιγκιέ μάλλον δεν χωρούσε σε αυτήν!

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Δεν χορταίνεις να βλέπεις το «Θέμις» (2008) όταν επιστρέφεις από το καθημερινό στασίδι του ακροατηρίου στο Πρωτοδικείο Αθηνών; Ετοιμάσου να ανοίξεις τους ορίζοντές σου προς Γαλλία μεριά. «Η Δικαιοσύνη είναι το θεμέλιο της Δημοκρατίας» και άλλα τέτοια σοφά, αλλά σινεμά θέλουμε να δούμε πρωτίστως; Η αλήθεια θα μείνει για σένα… στο ημίφως.

MORE REVIEWS

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΚΥΡΙΕΣ

Strippers, που δεν μπορούν πια να ξεζουμίζουν τη ρευστότητα των πορτοφολιών των χρηματιστών πελατών τους εξαιτίας του τραπεζικού κραχ του 2008, αποφασίζουν να βάλουν χέρι στις πιστωτικές κάρτες των πιο ματσωμένων (και παντρεμένων) στόχων τους, αγγίζοντας τα όρια της εγκληματικής πράξης.

MALEFICENT: Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ

Η μεγαλωμένη από τη μάγισσα Μαλέφισεντ πριγκίπισσα Ορόρα αποδέχεται την πρόταση γάμου του πρίγκιπα Φίλιπ, με απώτερο σκοπό ξωτικά και άνθρωποι να ζήσουν επιτέλους μονιασμένοι. Σε αμφότερα τα βασίλεια, όμως, υπάρχουν εκείνοι που δεν βλέπουν με καθόλου καλό μάτι την ένωση αυτή. Ο πόλεμος μοιάζει αναπόφευκτος...

ΣΥΝΩΝΥΜΑ

Ένας νεαρός Ισραηλινός θα επιχειρήσει να αποκηρύξει την εθνικότητά του προκειμένου να γίνει Γάλλος, στην πορεία όμως θα διαπιστώσει πως η καινούργια του «πατρίδα» δεν διαφέρει και τόσο από την προηγούμενη.

ΠΑΡΑΣΙΤΑ

Η πτωχή (και όχι ακριβώς τίμια) οικογένεια των Κιμ σκαρφίζεται τρόπους για να εισχωρήσει στη ζωή (και το σπιτικό) των εύπορων Παρκ. Θα ακολουθήσουν μέρες ευτυχούς συνύπαρξης, όμως ουδείς υπολογίζει την ανατροπή που θα προκαλέσει η εμφάνιση ενός… «φαντάσματος».

GEMINI MAN

Πληρωμένος εκτελεστής γίνεται στόχος του… κλώνου του (σε νεαρότερη version) όταν η υπηρεσία του αποφασίζει να τον βγάλει από τη μέση.