FreeCinema

Follow us

SNOWPIERCER (2013)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα Φαντασίας
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Μπονγκ Τζουν-Χο
  • ΚΑΣΤ: Κρις Έβανς, Τζέιμι Μπελ, Τζον Χερτ, Τίλντα Σουίντον, Οκτέιβια Σπένσερ, Σονγκ Κανγκ-Χο
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 126’
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: VILLAGE FILMS

Ένα πείραμα που υποτίθεται ότι θα έσωζε την ανθρωπότητα από το φαινόμενο του θερμοκηπίου, εξαφανίζει κάθε ίχνος ζωής επάνω στον πλανήτη Γη. Με εξαίρεση τους επιβάτες του Snowpiercer, ενός τρένου που βρίσκεται σε διαρκή κίνηση και του οποίου το εσωτερικό αντιπροσωπεύει τις υπαρκτές βαθμίδες των υπαρκτών κοινωνικών στρωμάτων… στη χείριστη μορφή τους.

Η επιστροφή του Κορεάτη Μπονγκ Τζουν-Χο φέρνει κάπου στο νου τον πολυεπίπεδο τρόπο ανάγνωσης του «The Host» (2006), εδώ με τρόπο πιο προφανή, όμως, καθώς το κάθε βαγόνι της αμαξοστοιχίας του «Snowpiercer» έχει τη δική του αλληγορική σημασία στο «δέντρο» τής πλέον γνώριμής μας ταξικής κλίμακας. Σαν σε levels video-game που ανεβάζουν βαθμό δυσκολίας για τους μελλοντικούς «παίκτες» μιας όχι και τόσο μακρινής δυστοπίας, το φιλμ προχωράει με αυξανόμενη βία και ανυποχώρητη κατεύθυνση προς τα μπρος (βλέπε μηχανοστάσιο), για να καταλήξει σε μια εκκεντρική σύγκρουση κομμουνιστικού μανιφέστου με τον… «Μάγο του Οζ»!

Αρχικά, αντιλαμβανόμαστε την εννοιολογική σημασία τού οχήματος ως σύγχρονης κιβωτού, η οποία όμως δε φέρει θρησκευτικούς συμβολισμούς αλλά… οργουελικούς κοινωνικούς ρόλους, διεστραμμένα μοιρασμένους ανάμεσα στην πινακοθήκη των χαρακτήρων της ταινίας, που σε πολλές περιπτώσεις δε θυμίζουν ανθρώπους. Η «φάρμα» εδώ έχει εξελίξει σχεδόν… αντι-δαρβινικά την αλυσίδα του διασωθέντος είδους μας, με τους τελευταίους τροχούς τής αμάξης να αποτελούν την πλέον απρόσωπη πλέμπα που γίνεται θυσία με όποιο τρόπο… ορέγεται η «πρώτη θέση». Εκείνη, φυσικά, έχει επιβάλει τους δικούς της καπιταλιστικούς νόμους σε όλα τα βαγόνια και τη λειτουργικότητα του τρένου, συντηρώντας τις δομές τού δυτικού πολιτισμού ακριβώς όπως τους βιώνουμε και σήμερα.

Οι «αγανακτισμένοι» του «Snowpiercer» θα κάνουν την αναπόφευκτη tour της αμαξοστοιχίας (διαφορετικά δε θα είχαμε ταινία…), η οποία περιέχει στοιχεία από την σε καραντίνα, καταραμένη διαδρομή από το «Πέρασμα της Κασσάνδρας» (1976), με τη βρώμικη αισθητική των «Παιδιών των Ανθρώπων» (2006), αλλά, κυρίως, εγκλωβίζει το φιλμικό σύμπαν τού project στη βινιετοειδή κλειστοφοβία του γαλλικού comic των 80’s, «Le Transperceneige», στο οποίο βασίστηκε. Είναι μια παγίδα που ο Μπονγκ Τζουν-Χο δεν αποφεύγει, κι ας έχει δώσει μεγάλο βάρος στο σκηνογραφικό μέρος. Οι χώροι δεν του επιτρέπουν να κινηθεί ευρηματικά και η εναλλαγή τού design είναι μια κάποια… σωτηρία για το βλέμμα του θεατή, που θα βρει ευκαιρίες να αισθανθεί… αναταράξεις με σεκάνς δράσης και δηκτικά ειρωνικού χιούμορ, κερδίζοντας και bonus πόντους υπέρ τού «ταξιδιώτη» με την αποκάλυψη της πρώτης ύλης της τροφής των κατώτερων στρωμάτων (τρέμε «Soylent Green»!), της προπαγανδιστικής εκμάθησης στην τάξη των ανηλίκων ή του παρακμιακού και βουτηγμένου στο σεξ και τα ναρκωτικά party.

Στο πλαίσιο μιας ακριβής, διεθνούς παραγωγής, για πρώτη φορά στη φιλμογραφία του με διαλόγους στα αγγλικά, ο Μπονγκ Τζουν-Χο μπορεί να χαίρεται για τον άθλο τού «Snowpiercer». Είναι μια ταινία με επαναστατικά μηνύματα, που επιχειρεί να αφυπνίσει πολιτικά, κοινωνικά και οικολογικά. Σε μια εποχή παραίτησης στο κομιξάδικο, αφελώς φανταστικό και μονοδιάστατα διασκεδαστικό προϊόν, εδώ έχουμε ένα έργο που σου πλασάρεται με σχετικά φαντεζί τρόπο για να σε βάλει σε σοβαρές σκέψεις. Αν έλειπαν κάποιες μη πιστευτές καταλήξεις της πλοκής και ο ρυθμός – παραδόξως κυρίως προς το φινάλε – δεν εκτροχιαζόταν, οι κατασκευαστικές ατασθαλίες θα περνούσαν απαρατήρητες και θα μιλούσαμε για ένα πραγματικά σπουδαίο φιλμ. Όπως και να ’χει, όμως, θα ήταν… απάνθρωπο να πω ότι δεν το αξίζει το εισιτήριό του!

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Αν ο «επιβάτης» – θεατής δεν πιάσει τα σύμβολα και τον αλληγορικό τόνο του έργου από την αρχή, θα θελήσει να κατεβεί πριν από τον τερματικό σταθμό… Υπάρχουν σημεία ιδιοφυή, άλλα απλώς εγκλωβισμένα σε σκηνικά ή στην αναγκαστικά ευθυγραμμισμένη πορεία της αφήγησης και ολίγα τα οποία θα φλέρταραν ωραιότατα με… το ψαλίδι ενός ικανότερου μοντέρ. Οι κολλημένοι στο arthouse που ακόμη χαρακτηρίζουν το «The Host» ως «ταινία τρόμου με τέρατα», ας μη δυσκολέψουν τη ζωή εκείνων που θα το απολαύσουν και ως θέαμα.

MORE REVIEWS

COLETTE

Νεαρή Γαλλίδα από την επαρχία παντρεύεται μεγαλύτερό της διάσημο συγγραφέα και μετακομίζει μαζί του στο Παρίσι της Belle Époque, όπου ανακαλύπτει αρχικά το λογοτεχνικό της ταλέντο και εν συνεχεία την ελευθεριότητα των ερωτικών ηθών. Ο σύζυγος δεν φαίνεται να έχει πρόβλημα με το δεύτερο, θέλει όμως να ελέγχει το πρώτο. Η γυναίκα του από την άλλη τα θέλει όλα δικά της. Μαζί μπορούν ή #MeToo;

ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΔΙΑΔΡΟΜΟΣ

Επαναστατημένη έφηβη θα βρεθεί έγκλειστη σε οικοτροφείο παρέα με άλλες «προβληματικές» κορασίδες, με απώτερο σκοπό την καλλιτεχνικώς προσανατολισμένη συμμόρφωσή τους. Αντ’ αυτού θα καταλήξουν μάρτυρες δράσης περίεργων σκοτεινών δυνάμεων και μεταφυσικών φαινομένων.

ΑΔΕΛΦΙΚΟΙ ΕΧΘΡΟΙ

Στο Παρίσι δεύτερης γενιάς εμιγκρέδες gangster και μπάτσος, από μακριά κι αγαπημένοι, βλέπουν συμφέροντα και συναισθήματα να μπλέκουν άσχημα όταν «δουλειά» με «σκόνη» αφήνει τέζα το τρίτο παλικάρι της παιδιόθεν δεμένης παρέας τους. Γυρεύοντας εκδίκηση (αλλά από ποιον;), μαζί μπορούν;

ΜΕ ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΟ ΤΗ ΓΟΗΤΕΙΑ

Ο Ισμαήλ έχει φύγει από το Ιράν και ψάχνει μια καλύτερη τύχη στη Δανία. Του ανακοινώνουν, όμως, ότι σύντομα μπορεί να απελαθεί, γι’ αυτό ψάχνει να βρει τρόπο να μείνει στη χώρα, προσπαθώντας να αποκτήσει μόνιμη σχέση με μια Δανή.

ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΔΕΝ ΚΛΑΙΝΕ

Σε ένα απομονωμένο ξενοδοχείο εκτός σεζόν, στα βουνά της Σερβίας, μία ειρηνευτική οργάνωση μαζεύει βετεράνους των γιουγκοσλαβικών πολέμων για ένα «σεμινάριο συμφιλίωσης». Σε αυτόν τον καμβά, έχθρες και κατάλοιπα του πολέμου θα βγουν στην επιφάνεια, σε ένα εκρηκτικό μείγμα.

MR KLEIN

MR KLEIN

Έχει παγώσει το σύμπαν στο μέλλον, λέει, και όσοι φτουρήσανε στη χαμηλή θερμοκρασία μπήκανε σ’ ένα τρένο και πάνε και πάνε και πάνε και πάνε και… Ούτε ο ΟΣΕ δε σε έχει πηδήξει τόσο στη ζωή σου!