Σε μία από τις πιο «θερμές» στιγμές που είχαμε ζήσει μαζί στο παρελθόν (και πάντοτε αγαπούσα να αφηγούμαι κατόπιν), μου είχε απαγορεύσει την είσοδο σε δημοσιογραφική προβολή ταινίας που θα διένειμε, επειδή στο περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ έγραφα αρνητικές κριτικές για τα έργα που έφερνε και θεωρούσε πως το έκανα για να τον βλάψω προσωπικά, προσθέτοντας κι ένα επικό κάλεσμα: να βγούμε επιτόπου από το κτήριο της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών… «αν είμαι άνδρας» και να πλακωθούμε στο ξύλο! Επειδή εκείνο το διάστημα παραήταν… θρεμμένος σε κιλά, του είχα απαντήσει πως δεν ετίθετο θέμα αρρενωπότητας, διότι και κατά λάθος να σκόνταφτε και να έπεφτε επάνω μου, θα με είχε αποτελειώσει.
Η άλλη ιστορία που δεν θα ξεχάσω ποτέ ήταν από τη μεταμεσονύκτια avant premiere του «Evil Dead II» στο Ideal της Πανεπιστημίου, προ ανακαίνισης, στα τέλη της δεκαετίας του ‘80. Η κατάσταση με το κοινό ήταν τόσο «rock», που μερικά λεπτά μετά την έναρξη του φιλμ, ο Βάσος διάκοψε την προβολή και φώναξε προς το αγριεμένο πλήθος πως αν δεν επανερχόταν σε τάξη η αίθουσα, δεν θα συνεχιζόταν η ταινία! Πάντοτε μου έλεγε πως δεν είχε υπάρξει άλλη στιγμή που να φοβήθηκε τόσο για τη ζωή του!
Τελικά, η υγεία του φέρθηκε χειρότερα από μία «γαλαρία» έξαλλων horror freaks και τζαμπατζήδων…
Ο Βάσος ίσως ήταν ο άνθρωπος που είχε ανοίξει, κλείσει και ξανανοίξει γραφείο κινηματογραφικής διανομής… περισσότερες φορές από οποιονδήποτε άλλον στην Ελλάδα! Και για να συμπληρώσει κανείς βιογραφικό με τις υπόλοιπες ιδιότητές του, και αρκετό χρόνο θα σπαταλούσε και (σίγουρα) κάτι θα ξεχνούσε. Αγαπητός και μισητός με την ίδια ένταση από τους ανθρώπους που τον γνώρισαν πραγματικά, σε προκαλούσε να τον αγκαλιάσεις ή να τον αμφισβητήσεις με θυμό μέσα σε δευτερόλεπτα! Υπήρξε ένας «βαρώνος» φαντασίας και μυθευμάτων, ένας φίλος εγκάρδιος όταν κάτι ακουμπούσε τον βαθύτερο ψυχισμό του, ένα σπάνιο είδος καλλιτεχνικής φύσης με ανησυχίες, τόλμη και περίσσιο θράσος. Τόσο loud που δύσκολα μπορούσε να συνυπάρξει με το «εδώ».
«Να εξοργίζεις τους πάντες και να το χαίρεσαι», μου είχε ευχηθεί πριν από λίγα χρόνια. Θα συνεχίσω να το κάνω, λοιπόν, μέχρι να τον πετύχω κάπου στο μέλλον. Τα «κακά παιδιά» δεν χάνονται έτσι…
