του Ηλία Φραγκούλη

Σάββατο βράδυ στο σπίτι, ώρα δέκα παρά. Νωρίς για οτιδήποτε, οριακά αργά για ταινία (η τηλεόραση με νυστάζει όσο περισσότερο βραδιάζει, δύσκολα θα βρεθεί κάτι που θα μου κρατήσει τα μάτια ορθάνοιχτα, συχνότερα αναζητώ ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους με κινηματογραφική ή μουσική θεματολογία, ή ξαναβλέπω φιλμ από τις δεκαετίες του ’40 έως και του ‘60). Υπάρχει και η «εναλλακτική» μίας προσωπικής ορολογίας που χρησιμοποιώ και ταυτίζεται με ένα κάποιο mood: το «Saturday movie night». Φάση στην οποία το έργο πρέπει να είναι απόλυτα εύπεπτο, για κάθε είδους κοινό, σαφώς ψυχαγωγικό και οριακά… «ανεγκέφαλο». Σε αυτό το πλαίσιο, το «Heads of State» του Ίλια Ναϊσούλερ ( ο σκηνοθέτης του «Κανένας») ήταν το χθεσινό μου «πείραμα» για να «περάσει η ώρα»…

Αρχικά, τα 116 λεπτά της διάρκειας με ανησυχούσαν κάπως, αλλά η εναρκτήρια σεκάνς της φονικής ενέδρας πρακτόρων εν μέσω της γιορτής La Tomatina στην Ισπανία μ’ έκανε να ανασηκωθώ από τον καναπέ και να πω «Ώπα, εδώ κάτι γίνεται!». Δεν είχα παρακολουθήσει ούτε καν ένα trailer από πριν. Περί της πλοκής: ο μαύρος (κλισέ «πολιτικής ορθότητας») Πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας συναντά στο Λονδίνο τον Πρόεδρο της Αμερικής (λαοφιλής πρώην star που πρωταγωνιστούσε σε… ταινίες δράσης της πλάκας), δεν χωνεύονται μεταξύ τους αλλά τα PR τους θέλουν να επικοινωνήσουν ενωτικό κλίμα, στα πρόθυρα επερχόμενης διάσκεψης του NATO στην Τεργέστη, με πολλούς ηγέτες χωρών να θέλουν να τα «σπάσουν» εξαιτίας διαρροής κρατικών μυστικών που τους εξέθεσαν.

Οι δύο άνδρες πρόκειται να ταξιδέψουν μαζί με το Air Force One (επίσης για λόγους επικοινωνίας), στο οποίο έχει στηθεί δολοπλοκία για να πέσει και να ταράξει ολόκληρο τον πλανήτη. Πιθανότατα υπάρχει και κρυφός συνωμότης σε ένα από τα δύο αρχηγεία (ΗΠΑ ή Αγγλίας), βαλτός από καταζητούμενο Ρώσο έμπορο όπλων που έχασε τον γιο του από NATOϊκή επίθεση και ζητά την εκδίκηση κολασμένα.

Αυτό που ξεκινά σαν buddy movie με καυστικό χιούμορ προς κάθε κατεύθυνση πολιτικής εξουσίας, με το που απογειώνεται το προεδρικό αεροσκάφος, μετατρέπεται σε τρελή περιπέτεια δράσης που δεν ξεχνά ποτέ (και) τα κωμικά της στοιχεία, προσφέροντας ένα απολαυστικότατο fun δίωρο με ποιότητα που (τελικά) μοιάζει να… αδικείται στην τηλεόραση! Τα εμβόλιμα montage τύπου «to cut a long story short» είναι ξεκαρδιστικά, ολόκληρη η σεκάνς με τον nerd-ουλα Τζακ Κουέιντ είναι αληθινό γλέντι, οι κασκάντες απλά… «δεν υπάρχουν» και όσο ανόητα αφελές και να είναι το «ξέπλυμα» του NATO, στο φινάλε… δεν κάθεσαι να σκάσεις ούτε και να το πάρεις στα σοβαρά, διότι… σινεμά είναι, διάβολε!

Έλα, όμως, που δεν είναι! Δηλαδή, θα μπορούσε κανονικότατα, όμως, τα τελευταία χρόνια οι πλατφόρμες του εξωτερικού ξεχωρίζουν κάποιες από τις κινηματογραφικές τους παραγωγές για να παίζονται και στις αίθουσες, ενώ άλλες χρησιμοποιούνται ως «κράχτες», μονάχα για το home entertainment. Το «Heads of State» ανήκει στη δεύτερη κατηγορία και ενώ «μειώνει» (φαινομενικά) την αξία του προϊόντος, στην ουσία ανεβάζει τον πήχη των προσδοκιών που μπορείς να έχεις μένοντας σπίτι και επιλέγοντας μία ταινία για να περάσεις το βράδυ σου όσο πιο ευχάριστα γίνεται! Τέτοια αίσθηση (κι ακόμα εντονότερη) είχα και στις αρχές του χρόνου με το «The Gorge» του Σκοτ Ντέρικσον (και του apple tv+), ένα must-see για τους φίλους του σινεμά του φανταστικού (κυρίως). Αναρωτηθείτε τι καλύτερο είδαμε όλους αυτούς τους μήνες από αυτά τα δύο genre στους κινηματογράφους και… φρικάρετε ελεύθερα!