Δεν φοβάμαι τον θάνατο. Είναι ανόητο. Μπορεί να συμφωνώ με τον Γούντι Άλεν, ότι δεν θα ήθελα να είμαι εκεί όταν έρθει και σ’ εμένα, αλλά θα συμβεί. Όλοι θα πεθάνουμε, ξέρεις. Όποτε σκέφτομαι τα Τέμπη, όμως, λέω μέσα μου «όχι έτσι…». Όχι με το σώμα μου διαμελισμένο εξαιτίας της σύγκρουσης δυο τρένων. Όχι καμένος ζωντανός εξαιτίας έκρηξης που προκλήθηκε από «άγνωστα» υλικά.
Αύριο το πρωί, λοιπόν, 28 Φεβρουαρίου του 2025, θα βρίσκομαι κι εγώ στην πλατεία Συντάγματος. Γιατί είμαι ζωντανός. Και μπορώ να το κάνω, για εκείνους τους 57 ανθρώπους. Δεν μου είναι καθόλου μακρινή ιδέα το «θα μπορούσε…» το δικό μου, βλέπεις. Γιατί πάντοτε ανέβαινα με το τρένο για Θεσσαλονίκη. Το έβρισκα πιο βολικό, για πολλούς λόγους. Σε λίγα λεπτά μπορούσα να είμαι στον σταθμό Λαρίσης, να αράξω στην άνεση της πρώτης θέσης, να χαζεύω τη θέα της διαδρομής ακούγοντας μουσική και να κατεβώ σχεδόν στο κέντρο της πόλης, πηγαίνοντας στο ξενοδοχείο μου ακόμη και με τα πόδια! Μια φορά με παρέσυραν αυτοί που προτιμούν το αεροπλάνο και… δεν έχω σταματήσει να βλαστημάω μέχρι σήμερα!
Πρώτη θέση. Δεν θα έβρισκαν τίποτα από το σώμα μου.
Έχουν υπάρξει φορές που το σκέφτομαι και βάζω τα κλάματα, εδώ και δύο χρόνια. Από τη φρίκη, όχι από φόβο. Κι όποτε ακούω διηγήσεις επιζώντων, γονιών ή συγγενών των θυμάτων, ζορίζομαι για να μην κλάψω. Το επόμενο πρωί, θυμάμαι πως κάλεσα τηλεφωνικά μια φίλη που δουλεύει στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, για να μάθω αν σκοτώθηκε κανείς από τη διοργάνωση. Στις 2 Μαρτίου ξεκινούσε το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ…
Σκέφτομαι τις φορές που ο πατέρας μου με πήγαινε στον σταθμό για να πάρω το τρένο, σαν εξυπηρέτηση και βόλτα μαζί. Δεν βιαζόμουν ποτέ να τηλεφωνήσω στους γονείς μου για να τους πω ότι έφτασα στη Θεσσαλονίκη. Τι θα μπορούσε να μου συμβεί, με ένα τόσο ασφαλές μέσο μαζικής μεταφοράς που… πατά στο έδαφος;
Ο πατέρας μου ζει. Πλέον, βρίσκεται σε ηλικία που πιθανότατα δεν θα άντεχε να μάθει πως κάτι κακό μου συνέβη, αν βρισκόμουν στο συγκεκριμένο τρένο. Σκέφτομαι όλους αυτούς τους γονείς, που το πολεμάνε μόνοι τους εδώ και δύο χρόνια. Που δεν ξέρουν τι θάφτηκε στα σφραγισμένα φέρετρα των ανθρώπων τους που χάθηκαν (κι ούτε καν τους δίνεται η άδεια να τα εξετάσουν σήμερα!). Δεν αξίζει σε κανέναν γονιό να θάβει το παιδί του. Πέρα από οτιδήποτε άλλο (και τόσο προσβλητικό που) συνοδεύει αυτή την υπόθεση…
Ας μου πει κάποιος, λοιπόν. Γιατί να μην είμαι εκεί αύριο; Ας τολμήσει.
