του Νίκου Παλάτου

Είχα βρει διασκεδαστική την αυθεντική «Ζωούπολη» (2016). Ο συνδυασμός buddy movie και φιλμ νουάρ (δύο είδη που μου αρέσουν ιδιαίτερα) ήταν του γούστου μου, κι ας υπήρχε σε αρκετά κομμάτια της πλοκής μια έντονη παιδικότητα, μιας και… Disney είναι, δεν θα μπορούσε να γίνει κι αλλιώς. Έχοντας υπόψη μου τα πρόσφατα sequel του οργανισμού, τα οποία αναλάμβαναν να επεκτείνουν τα τεράστια σουξέ του (πρόσφατου) παρελθόντος του («Ψυχρά κι Ανάποδα ΙΙ», «Βαϊάνα 2»), δεν ήμουν ιδιαίτερα αισιόδοξος για τούτη τη συνέχεια. Τα καλά νέα είναι πως σε σχέση με τα προαναφερθέντα, η «Ζωούπολη 2» είναι σαφώς ανώτερη. Τα κακά νέα είναι πως η στιγμή που η Disney θα πάψει ν’ αντιγράφει εαυτόν στις συνέχειές της… δεν έφτασε ακόμα.

Εννιά χρόνια έπειτα από το original (αλλά μία μόλις εβδομάδα μετά τα γεγονότα εκείνου), βρίσκουμε την Τζούντι και τον Νικ να έχουν γίνει δεκτοί μετά βαΐων και κλάδων στην Αστυνομία της Ζωούπολης. Στην πρώτη κιόλας αποστολή που αναλαμβάνουν τα κάνουν θάλασσα, πέφτοντας άμεσα στη δυσμένεια του αρχηγού τους, γεγονός το οποίο τους οδηγεί σε άμεση προσπάθεια εξιλέωσης. Οι εορταστικές εκδηλώσεις για τα εκατό χρόνια της πόλης ανοίγουν μπροστά τους χρυσή ευκαιρία, καθώς η Τζούντι υποπτεύεται πως φίδι με δόλιους σκοπούς αφαίρεσης πολύτιμου ημερολογίου έχει παρεισφρήσει στη βραδιά της τελετής. Τα πράγματα αποδεικνύονται πως είναι… κάθε άλλο παρά έτσι, με το ερπετό να διακατέχεται από ευγενείς προθέσεις «καθαρισμού» του ονόματος της οικογένειάς του, που όμως δίχως χειροπιαστές αποδείξεις δεν μπορούν με τίποτα να γίνουν πιστευτές. Επιπλέον, η Τζούντι και ο Νικ κατηγορούνται ως συνεργάτες του «εχθρού», εν τούτοις, γνωρίζοντας την αλήθεια θα κάνουν τα πάντα προκειμένου να φέρουν στο φως τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους τα ερπετά εκδιώχθηκαν κάποτε από την Ζωούπολη, αλλά ταυτόχρονα να καθαρίσουν (πια) και το δικό τους όνομα.

Το «μυστήριο» σχετικά με τα φίδια, τους λύγκες, το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας και τα κλιματικά τείχη της πόλης ομολογώ πως ως σεναριακή σύλληψη είναι αφενός ελαφρώς «του γιατρού», αφετέρου ελάχιστο ντετεκτεβίστικο ενδιαφέρον έχει. Δεν λειτουργεί παρά σαν πρόσχημα, προκειμένου η μία σεκάνς δράσης να διαδεχθεί την άλλη, αδιαφορώντας για ένα στόρι που πραγματικά θα (μπορεί να) αφορά όλες τις ηλικίες. Ασφαλώς, οι σκηνές αυτές είναι ενορχηστρωμένες στην εντέλεια (ειδικά εκείνη της απόπειρας κλοπής), αποδεικνύοντας για νιοστή φορά την ποιότητα που η Disney διαθέτει στις παραγωγές της. Το δίδυμο των συνεργατών Τζούντι και Νικ επαναλαμβάνουν μέχρι τελικής πτώσεως εαυτούς και πρότερες γνωστές συμπεριφορές (υπερβολικά ενθουσιώδης η πρώτη, φουλ κυνικός ο δεύτερος), έχοντας χάριν ανανέωσης (και) τους απαραίτητους νέους χαρακτήρες στο πλάι τους. Εξ αυτών, το φιδάκι Γκάρι είναι εκνευριστικά αθώο, ο συνωμοσιολόγος κάστορας Νιμπλς προσπαθεί ικετευτικά να γίνει αστείος (σε κάποιες περιπτώσεις, όπως εκείνη με τους θαλάσσιους ίππους, τα καταφέρνει!), ενώ οι συνάδελφοι των δύο ντετέκτιβ διακρίνονται (αν μη τι άλλο) για την ευρηματικότητα έμπνευσης και σχεδιασμού τους (ομολογώ πως ήθελα λίγο περισσότερο από τις δύο ζέβρες, μιας και το κωμικό τους ταλέντο περνά κάπως ανεκμετάλλευτο).

Καθώς η υπόθεση προχωρά, γίνεται ξεκάθαρη η αλληγορική σημασία του όλου πράγματος, επιχειρώντας να λειτουργήσει ως καθρέφτης του σύγχρονου μεταναστευτικού και ως δήλωση συμπαράστασης στους απανταχού φτωχούς και κατατρεγμένους του κόσμου μας (σε πλήρη αντιστοιχία με τον προβληματισμό περί «εξημέρωσης» του original). Η δυναμική αυτή, εν τούτοις, υποβαθμίζεται από τις ξανά μανά χιουμοριστικές αναφορές (μεταξύ άλλων) στον «Νονό» (1972) ή στη «Σιωπή των Αμνών» (1991) και (πάνω απ’ όλα) στη σύντομη μεν, εκτός τόπου δε αναφορά στον «Ρατατούη» (2007). Ταινία σαν κι αυτή της Pixar δεν έχει δει ούτε στον ύπνο της… τον αιώνα τούτο η Disney, και η προσπάθειά της να γίνει «αστεία» μέσω αυτής μπορεί να κριθεί από ατυχέστατη έως εξοργιστική.