FreeCinema

Follow us

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ (2018)

(YULI)

  • ΕΙΔΟΣ: Βιογραφικό Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ιθίαρ Μπογιαΐν
  • ΚΑΣΤ: Κάρλος Ακόστα, Σαντιάγκο Αλφόνσο, Κέιβιν Μαρτίνες, Έντλισον Μανουέλ Ολμπέρα Νούνιες, Λάουρα Ντε λα Ους
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 115'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: SEVEN FILMS

Ο διάσημος χορευτής Κάρλος Ακόστα αναπολεί τα παιδικά και νεανικά του χρόνια στην Κούβα και μετέπειτα στις μεγαλύτερες παγκόσμιες σκηνές μπαλέτου, με κεντρικό άξονα τη δύσκολη σχέση με τον πατέρα του.

Ακόμα μία βιογραφία των νεανικών χρόνων της ζωής ενός σύγχρονου παγκόσμιου αστεριού. Κι όμως, η συγκεκριμένη διαφέρει αρκετά από τις άλλες, σε σημείο που την κάνει μοναδική (με την καλή έννοια), αν και χωρίς να είναι μεγαλειώδης. Πρώτη τεράστια διαφορά: τον πρωταγωνιστή της ιστορίας στη «σημερινή» εποχή τον υποδύεται ο ίδιος ο ήρωας. Ο Κάρλος Ακόστα, ένας από τους διασημότερους και πιο επιτυχημένους χορευτές (τουλάχιστον) των δύο τελευταίων αιώνων, παίζει τον ώριμο εαυτό του που «βλέπει» flashback των εποχών στις οποίες ήταν παιδί, έφηβος και νεαρός. Η ιδέα είναι σεναριακά έξυπνη και συνολικά επιτυχημένη, καθώς όχι μόνο μας δίνεται η ευκαιρία να τον παρακολουθήσουμε να χορεύει ξανά (αποσύρθηκε επίσημα από το κλασικό μπαλέτο το 2016), καθώς χορογραφεί και σκηνοθετεί το (μυθοπλαστικό) μπαλετικό έργο «Yuli» που βασίζεται στη ζωή του, αλλά και επειδή ο Ακόστα αποδεικνύεται επιπλέον καλός ηθοποιός!

Το φιλμ βασίζεται αρκετά στο αυτοβιογραφικό του βιβλίο, όμως είναι η σεναριακή ανάπτυξη από τον έμπειρο και εξαιρετικά ταλαντούχο Πολ Λάβερτι που ανάγει κάτι που θα μπορούσε να είναι υπερβολικά γλυκερό και «ονειρικό» σε ένα μεστό και πλειοψηφικά ρεαλιστικό δράμα ενηλικίωσης. Ο Λάβερτι, περισσότερο γνωστός ως ο πιο πολύτιμος συνεργάτης του Κεν Λόουτς, έχει ήδη αξιόλογες περγαμηνές ως σεναριογράφος σε διεθνείς, ξενόγλωσσες ταινίες, όπως το (αδίκως ξεχασμένο) «Ακόμα και η Βροχή» του 2011, οπότε η «παγίδα» της συγγραφής και μετάφρασης του σεναρίου δεν ισχύει για εκείνον, με αποτέλεσμα οι διάλογοι και οι επί μέρους σκηνές χορού να έχουν μια καλοστημένη ροή.

Η δεύτερη τεράστια και άκρως ενδιαφέρουσα διαφορά έρχεται ως επακόλουθο της παρουσίας του υποδυόμενου τον εαυτό του Ακόστα. Έτσι, η ταινία γίνεται ένα παράξενο υβρίδιο βιογραφικού δράματος και ντοκιμαντέρ… αν και όχι ακριβώς! Γιατί ο Ακόστα θυμάται, ο θεατής παρακολουθεί τις δραματοποιημένες αναμνήσεις που αποτελούν και το μεγαλύτερο κομμάτι της ταινίας, όμως ο ίδιος «παραδέχεται» στους χορευτές του (άρα και στο κοινό) πως κάποιες σκηνές δεν έγιναν έτσι, κάποιες είναι «φτιαχτές» ως μέρος του θεωρητικού «και αν συνέβαιναν πραγματικά;». Αυτό το αφηγηματικό «παιχνίδι» δεν είναι σε καμία περίπτωση παραπλανητικό. Αντιθέτως, είναι άκρως ειλικρινές, καθώς όλοι μας διανθίζουμε ή αλλάζουμε τις αναμνήσεις μας, συνειδητά ή όχι, σε στιγμές νοσταλγίας ή ψυχικού τραύματος ή αυτοάμυνας ή απλά επειδή η ιστορία που αφηγούμαστε ακούγεται καλύτερα με μια μικρή ή και μεγαλύτερη (παρ)αλλαγή. Τότε είναι που ο Ακόστα ωθείται από τους συνεργάτες του να συνεχίσει μόνο με πραγματικά γεγονότα, και τα βιώματα που τον έχουν καθορίσει βγαίνουν πιο ελεύθερα. Το πλέον ενδιαφέρον σημείο ολόκληρης της αφηγηματικής δομής είναι τα «ιντερλούδια» χορογραφιών του Ακόστα, τα οποία αναλαμβάνουν να συμπληρώσουν κομμάτια της ιστορίας του, είτε μεμονωμένων γεγονότων που μοιάζουν πολύ επίπονα για δραματοποίηση, είτε ως εργαλεία περάσματος του χρόνου. Ο ίδιος ο Ακόστα αναλαμβάνει σε αυτούς τους χορούς τον ρόλο του πατέρα του κι ένας νεαρότερος χορευτής μπαίνει στη δική του θέση, καθώς οι εξαιρετικές χορογραφίες εκφράζουν ξεκάθαρα τα έντονα συναισθήματα του νεαρού Κάρλος, με τον Ακόστα ενίοτε να ξεσπά σε λυγμούς μετά το τέλος του τόσο παθιασμένου χορού και της σωματικής εξιστόρησης. Σε αυτό προστίθεται και το πιο ξεκάθαρο κομμάτι του ντοκιμαντέρ, καθώς μία-δύο από τις καθοριστικές ερμηνείες του Ακόστα δεν είναι δραματοποιημένες, αλλά αποτελούν αυθεντικό αρχειακό υλικό.

Αυτό που εμποδίζει την ταινία να γίνει κάτι πραγματικά εξαιρετικό είναι ο παράξενος κατακερματισμός της αφηγηματικής ροής. Οι μεμονωμένες σκηνές της παιδικής και νεανικής ηλικίας του ήρωα είναι άκρως καλοστημένες και ερμηνευμένες από το σύνολο του καστ και γίνεται κατανοητός ο τεράστιος συναισθηματικός αγώνας του νεαρού Γιούλι (το χαϊδευτικό που έδωσε στον Ακόστα ο πατέρας του και με το οποίο είναι ακόμα γνωστός στον αρχικό του περίγυρο) να παραμείνει με την οικογένειά του και μετέπειτα στην πολυαγαπημένη του Κούβα, την εποχή που ο ίδιος προορίζεται για τεράστια, παγκόσμια δόξα αλλά και που η χώρα του φτάνει στο απόλυτο οικονομικό της ναδίρ. Ωστόσο, το εκούσια απότομο μοντάζ από μια παρελθούσα στιγμή στην άλλη σύντομα ξενίζει, ειδικά όταν παρουσιάζει απότομα μια σημαντική αλλαγή στη ζωή του Γιούλι, με την επεξήγηση του τι συνέβη να έρχεται πολύ αργότερα (όπως η ξαφνική παρουσία του πατέρα του στη φυλακή και η περίεργη συμπεριφορά της μεγαλύτερής του αδελφής, που πολύ αργότερα αποκαλύπτεται ως σχιζοφρένεια) και κυριολεκτικά από τη μία στιγμή στην άλλη. Επίσης, (μάλλον) στην προσπάθεια του Λάβερτι και της σκηνοθέτη Μπογιαΐν να αποφευχθούν γλυκερές και κλισεδιάρικες σκηνές, κάποιες συναντήσεις, επιπτώσεις πράξεων και επεξηγήσεις που θα αναμέναμε ως επακόλουθα σημαντικών σκηνών, δεν έρχονται ποτέ, μοιάζοντας με μεμονωμένα κομμάτια puzzle που κοιτούν το ημιτελές σύνολο αβέβαια, δίχως να βρίσκουν την ακριβή θέση τους στο φιλμ. Αυτά τα χαρακτηριστικά κάπως αποξενώνουν τον θεατή, όμως οι ενδιάμεσες σκηνές χορού του αληθινού Ακόστα αποκαθιστούν την αφηγηματική ροή και μας ξαναβάζουν μέσα στο άκρως ενδιαφέρον, κατά καιρούς βαθιά συγκινητικό και ιδιαίτερα συναρπαστικό ταξίδι ζωής του παγκόσμια δημοφιλούς και χαρισματικού χορευτή και χορογράφου.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Και μόνο για την παρουσία και τη συναισθηματικά έντονη ζωή του Κάρλος Ακόστα, αξίζει την κινηματογραφική επίσκεψη. Οι Μπογιαΐν και Λάβερτι έχουν κάνει μια συνολικά σοβαρή ταινία με πολύ πάθος που σφύζει από ειλικρινές συναίσθημα, έστω κι αν η δομή ελαφρώς πάσχει από μία κάπως ανεξήγητη αποσπασματικότητα. Σίγουρα, πάντως, είναι μια αυθεντική, πρωτότυπη και μεστή βιογραφική ταινία, αντίδοτο στα πρόσφατα στουντιακά «προϊόντα» που μας έχουν κατακλύσει.


MORE REVIEWS

INCEPTION

Ένας «ονειρο-κλέφτης», που αντλεί πληροφορίες από τα θύματά του ενώ κοιμούνται και κατόπιν τις πουλά στους πελάτες του έναντι αδράς αμοιβής, δέχεται την πρόκληση να αντιστρέψει τη συνήθη διαδικασία και να «φυτεύσει» μία ιδέα στο υποσυνείδητο ενός πολυεκατομμυριούχου CEO.

ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΘΑ ΣΦΥΡΙΞΕΙ ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ

Ένας σερίφης θα βρεθεί αντιμέτωπος με μια παλιά του Νέμεση, όταν ένας κακοποιός θελήσει να τον εκδικηθεί για όλα τα χρόνια που πέρασε στη φυλακή εξαιτίας του.

ΟΙ ΕΥΧΟΥΛΗΔΕΣ 2: ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ

Η μόνιμα αισιόδοξη πριγκίπισσα Πόπι, ο ορθολογιστής Μπραντς και οι υπόλοιποι Ευχούληδες επιστρέφουν για ακόμη μία περιπέτεια που θα καθορίσει την ύπαρξή τους. Αυτή τη φορά, ο κίνδυνος έρχεται από μια άλλη φυλή... Ευχούληδων!

ΓΑΤΑ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ

Σε εργατική πολυκατοικία του νότιου Λονδίνου, αρχιτεκτόνισσα εκ Βουλγαρίας με μικρό παιδί και άνεργο αδελφό, η οποία έτσι κι αλλιώς τα φέρνει δύσκολα βόλτα, έχει ν’ αντιμετωπίσει μία αναγκαστική όσο και πανάκριβη κτηριακή ανακαίνιση, αλλά κυρίως την οργή των γειτόνων της για έναν γάτο που χάθηκε.

Η ΠΑΡΘΕΝΟΣ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Στον παραδοσιακά «πύρινο» ισπανικό Αύγουστο, η σχεδόν 33χρονη Εύα αποφασίζει να μείνει στο σπίτι ενός γνωστού της στη Μαδρίτη, ο οποίος της το αφήνει για όλο το διάστημα αυτού του καλοκαιρινού μήνα. Μέσα σε τούτη την ιδιότυπη περίοδο τριάντα ημερών, θα πετύχει παλιούς φίλους, σχέσεις που είχε αφήσει στη λήθη του παρελθόντος, αλλά και νέα πρόσωπα.