του Νίκου Παλάτου

Μέσα στον ορυμαγδό των αμέτρητων δεύτερης (καμιά φορά και τρίτης) διαλογής animated ταινιών από την Ασία ή και την Ευρώπη, περιπτώσεις σαν τούτης της «Γιούκου» είναι άκρως καλοδεχούμενες. Το σκηνοθετικό ντουέτο των Αρνό Ντεμίνκ και Ρεμί Ντιρέν πατάει πάνω στην τεράστια γαλλοβελγική παράδοση στον χώρο του κινουμένου σχεδίου, παρουσιάζοντας ένα φιλμ που μοιάζει να έχει ξεπηδήσει από τα πιο «αθώα» χρόνια του είδους.

Με ένα απλούστατο στόρι που θυμίζει έντονα παιδικό παραμύθι, η «Γιούκου» περιστρέφεται γύρω από το δύσκολο (για τα παιδικά μάτια) θέμα του θανάτου, διδάσκοντας τη συνειδητοποίηση της απώλειας. Τούτο δεν το πράττει με κάποιο πένθιμο και σκοτεινό τρόπο, αλλά με κέφι, τραγούδι και χορό, καθώς η ομώνυμη μικρή ποντικίνα δεν αποχωρίζεται ποτέ το μικρό της γιουκαλίλι, δίνοντάς του (μόνιμα!) να καταλάβει. Ξεκινώντας το παράτολμο ταξίδι της για την κορυφή των Ιμαλαΐων, στο διάβα της συναντά λογής λογής εκπροσώπους του ζωικού βασιλείου, με τον κάθε έναν τους να μην την βλέπει απαραίτητα με καλό μάτι. Το γεγονός αυτό δεν την πτοεί καθόλου, καθώς είτε με το ταλέντο της στους γρίφους είτε με την ικανότητα της στο τραγούδι (σε ρυθμούς που κινούνται από jazz μέχρι swing), επιχειρεί να ξεπεράσει τα εμπόδια της αλεπούς, του κορακιού και του λύκου, παίρνοντας (όποτε χρειάζεται) βοήθεια από τον καλό αρουραίο, τον έξω καρδιά σκίουρο και το χαρωπό κουνέλι που μιλάει πάντα με ομοιοκαταληξίες!

Το σχέδιο δεν θυμίζει σε τίποτα τα σύγχρονα animated έργα, φέροντας στον νου παλιακό εικονογραφημένο παιδικό album το οποίο έχει μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη, δίχως κανένα «μοντέρνο» χέρι να έχει επέμβει στην ιδιαίτερη τεχνοτροπία της ζωγραφικής. Κατά τον ίδιο τρόπο, η εξέλιξη της πλοκής μοιάζει με ξεφύλλισμα βιβλίου, αφού η περιπέτεια της Γιούκου απλώνεται σε μορφή συρραφής επιμέρους κεφαλαίων τα οποία διαδέχονται το ένα το άλλο, με συνδετικό τους κρίκο κάθε φορά ένα τραγουδάκι. Η μουσική, βλέπετε, έχει τη δύναμη να φέρνει τους πάντες πιο κοντά, κι ας παραμονεύει στη γωνία ο θάνατος. Δίχως περιστροφές, αλλά με τρόπο χαρωπό, που πρωτίστως σέβεται την ψυχοσύνθεση του παιδικού κοινού, πραγματεύεται το θέμα του τέλους της ζωής το φιλμ και αυτό είναι κάτι που εκτίμησα ιδιαιτέρως.