του Ηλία Φραγκούλη

Δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπίζουμε με καλλιτεχνικά κριτήρια ένα τόσο άτεχνο και λαϊκίστικο έργο, στο οποίο κοτσάρανε και τον Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ των Καννών (αλλοίμονο, με γαλλικά χρήματα στην παραγωγή και, πλέον, την επίσημη πρόταση της χώρας στην κατηγορία του ξενόγλωσσου φιλμ για τα επερχόμενα Όσκαρ, μη μιλήσει κανείς για συμφέροντα!), κυρίως διότι ο «δημιουργός» του έχει καταδικαστεί σε εξαετή ποινή φυλάκισης για «προπαγάνδα κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας», με ταυτόχρονη απαγόρευση να γυρίζει ταινίες στο Ιράν για είκοσι χρόνια. Στο πολιτικό περιεχόμενο λέω ναι, αλλά στο κακό σινεμά… βροντοφωνάζω όχι!

Βλάβη αυτοκινήτου μέσα στη νύχτα ακινητοποιεί τριμελή οικογένεια με έγκυο γυναίκα. Ένας άνδρας σε κοντινό garage προσφέρεται να τους βοηθήσει, αλλά ένας συνάδελφός του συμπεριφέρεται περίεργα και δείχνει ν’ αρνείται να εμφανιστεί μπροστά στον άγνωστο πατέρα. Ο ήχος του ψεύτικου ποδιού και το κούτσαμα στον βηματισμό του κάνει τον Βαχίντ να πιστεύει πως εντόπισε τον βασανιστή του και, επιτέλους, μπορεί να πάρει την εκδίκησή του. Αφού σχεδιάζει επιτυχώς την απαγωγή του, σκάβει έναν λάκκο στην έρημο και πετά μέσα τον Έγκμπαλ, με σκοπό να τον θάψει ζωντανό. Είναι, όμως, σίγουρος πως πρόκειται για τον άνδρα που επιθυμεί να σκοτώσει;

Ο Βαχίντ θα ξαναβάλει τον ύποπτο άγνωστο στο φορτηγάκι του και τέσσερα νέα πρόσωπα θα προστεθούν στην αφήγηση, ώστε να βγει ένα ουσιαστικό συμπέρασμα για την ταυτοποίηση (ή όχι) του Έγκμπαλ. Ακολουθεί ένα γαϊτανάκι αντίλογου και διαφωνιών, με λανθάνουσες χιουμοριστικές νότες και κωμικοτραγικές παρεξηγήσεις, στο οποίο εμπλέκονται (γιατί έτσι…) η ετοιμόγεννη σύζυγος και η ανήλικη κόρη του απαχθέντος, προσθέτοντας μία υποπλοκή ηθικών διλλημάτων και ανθρωπιάς (από πλευράς του Βαχίντ, κυρίως).

Με ένα σενάριο που χρησιμοποιεί την ειρωνεία για «punchline» κι ένα καστ που κάνει τους ηθοποιούς που εμφανίζονται στα τηλεοπτικά επεισόδια των «Οικογενειακών Ιστοριών» του ALPHA να μοιάζουν με… ιερά τέρατα του method acting, το «Ένα Απλό Ατύχημα» είναι υποφερτό μέχρι ενός σημείου αποκλειστικά και μόνο λόγω της… κανονικής του διάρκειας. Όταν οι τσιρίδες και ο εκνευρισμός ανεβάζουν ένταση, ελπίζεις να μπορούσες να μπεις εσύ εντός του φιλμ και να «καθαρίσεις» επιτόπου τον ύποπτο άνδρα, ώστε να επέλθει το λυτρωτικό (για κάθε θεατή…) φινάλε! Το οποίο (στην πραγματικότητα) δεν επιφυλάσσει καμία εξυπνάδα ή έκπληξη.

Δυστυχώς, ζούμε σε μία εποχή όπου η «agenda» υπερισχύει της Τέχνης και οι βραβεύσεις (φεστιβαλικές ή μη) προσφέρουν ένα δήθεν «ποιοτικό» άλλοθι σε τόσο αβάσταχτες μετριότητες (για να μην πω αθλιότητες) που ντροπιάζουν θεσμούς και ιστορικό παρελθόν μαζί.