του Ηλία Φραγκούλη

Σχεδόν στον αντίποδα του προγενέστερου «Η Κυρία και οι Άνδρες της» (1964), στο οποίο η Σίρλεϊ ΜακΛέιν αφηγείται την πικρή ζωή της ως… βαθύπλουτη χήρα τεσσάρων συζύγων, αποφεύγοντας οριακά τον χαρακτηρισμό της σπονδυλωτής ταινίας, εδώ έχουμε την ίδια πρωταγωνίστρια σε πολλαπλούς ρόλους, με εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες, σε ένα έργο που επιχειρεί να αναλύσει τη γυναικεία συμπεριφορά την περίοδο του ’60. Ακριβώς όπως και η χρονολογία του φιλμ, η αντιμετώπιση των θεμάτων που απασχολούν τις επτά ιστορίες του ανήκουν στο μακρινό παρελθόν και προκαλούν ένα κάποιο μειδίαμα μέσα από την προβλεψιμότητα της ανδρικής σκοπιάς (σε σενάριο του Τσέζαρε Ζαβατίνι). Μοιραία, το «Επτά Φορές Γυναίκα» είναι ένα ξεπερασμένο έργο, που όμως δεν παύει να έχει μια vintage χάρη και να σε κάνει να χαζεύεις (για τόσες φορές!) το ταλέντο της ΜακΛέιν.

Οι περισσότερες ιστορίες έχουν να κάνουν με τις σχέσεις των δύο φύλων, προβλήματα απιστίας στον συζυγικό βίο, τον αγώνα για τη χειραφέτηση της γυναίκας, τον ερχομό της σεξουαλικής απελευθέρωσης και άλλα… φεμινιστικά, τα οποία προσπαθούν να ισορροπήσουν με θεωρήσεις σαφώς συντηρητικές, που φαντάζουν και λίγο προσβλητικές για τις ηρωίδες του Βιτόριο Ντε Σίκα (εκτός κλίματος και κωμικού timing), με πιο χαρακτηριστικό το παράδειγμα της Μαρία Τερέζα (η δεύτερη ιστορία) που πιάνει τον άντρα της στα πράσα με άλλη γυναίκα στο κρεβάτι τους, υπόσχεται να τον εκδικηθεί πηγαίνοντας με τον πρώτο τυχόντα που θα πετύχει στον δρόμο, αποτυγχάνει να πάρει σχετικές συμβουλές από κυρίες του πεζοδρομίου και καταλήγει να σέρνεται στα πόδια του ξυλοφορτωμένου (από νταβατζή) συζύγου της, ταπεινώνοντας τον εαυτό της ακόμη περισσότερο.

Φυσικά, η ΜακΛέιν είναι σκέτη απόλαυση και σολάρει με απίστευτο κέφι, ειδικά ως Εύα, στην ιστορία με το πανάκριβο μοντελάκι που αντίζηλές της κοπιάρουν για να φορέσουν στην ίδια πρεμιέρα της opera. Ενίοτε ξενίζει το ευρωπαϊκό background και η απόπειρα της παραγωγής να προσεγγίσει επίπεδα χολιγουντιανού φιλμ, δημιουργώντας ένα φιλμικό αξιοπερίεργο (σχεδόν)… κοντοχωριανής αισθητικής, με ένα κάρο από διάσημους ρολίστες σε μικρές, χαρακτηριστικές εμφανίσεις, που όμως ποτέ δεν ξεπερνούν τη λάμψη της ΜακΛέιν. Στην τελική, το «Επτά Φορές Γυναίκα» μοιάζει να προβάλλει περισσότερο τις ανδρικές φαντασιώσεις της εποχής για το πώς θα έπρεπε να είναι η γυναίκα, με την εικόνα του σεξουαλικού «εργαλείου» να μοιάζει ως η πιο… ιδανική. Αλλά, είπαμε, πρόκειται για έργο ξεπερασμένο (αν και ευχάριστο). Όπως και πολλές από τις αντιλήψεις του ‘60. Αξίζει αναφορά το μουσικό μοτίβο (σε θαρραλέα ποσότητα variations) του Ριζ Ορτολάνι.