FreeCinema

Follow us

ΕΠΤΑ ΦΟΡΕΣ ΓΥΝΑΙΚΑ (1967)

(WOMAN TIMES SEVEN)

  • ΕΙΔΟΣ: Κομεντί
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Βιτόριο Ντε Σίκα
  • ΚΑΣΤ: Σίρλεϊ ΜακΛέιν, Πίτερ Σέλερς, Ροζάνο Μπράτσι, Βιτόριο Γκάσμαν, Λεξ Μπάρκερ, Έλσα Μαρτινέλι, Ρόμπερτ Μόρλεϊ, Άλαν Άρκιν, Μάικλ Κέιν, Ανίτα Έκμπεργκ, Φιλίπ Νουαρέ
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 99'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: BIBLIOTHEQUE

Στο Παρίσι των τελών του ’60, επτά γυναίκες αποκαλύπτονται μέσα από αντίστοιχες βινιέτες που κριτικάρουν τις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων, τη σεξουαλικότητα και την κοινωνική υποκρισία που καλά κρατεί διαχρονικά.

Σχεδόν στον αντίποδα του προγενέστερου «Η Κυρία και οι Άνδρες της» (1964), στο οποίο η Σίρλεϊ ΜακΛέιν αφηγείται την πικρή ζωή της ως… βαθύπλουτη χήρα τεσσάρων συζύγων, αποφεύγοντας οριακά τον χαρακτηρισμό της σπονδυλωτής ταινίας, εδώ έχουμε την ίδια πρωταγωνίστρια σε πολλαπλούς ρόλους, με εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες, σε ένα έργο που επιχειρεί να αναλύσει τη γυναικεία συμπεριφορά την περίοδο του ’60. Ακριβώς όπως και η χρονολογία του φιλμ, η αντιμετώπιση των θεμάτων που απασχολούν τις επτά ιστορίες του ανήκουν στο μακρινό παρελθόν και προκαλούν ένα κάποιο μειδίαμα μέσα από την προβλεψιμότητα της ανδρικής σκοπιάς (σε σενάριο του Τσέζαρε Ζαβατίνι). Μοιραία, το «Επτά Φορές Γυναίκα» είναι ένα ξεπερασμένο έργο, που όμως δεν παύει να έχει μια vintage χάρη και να σε κάνει να χαζεύεις (για τόσες φορές!) το ταλέντο της ΜακΛέιν.

Οι περισσότερες ιστορίες έχουν να κάνουν με τις σχέσεις των δύο φύλων, προβλήματα απιστίας στον συζυγικό βίο, τον αγώνα για τη χειραφέτηση της γυναίκας, τον ερχομό της σεξουαλικής απελευθέρωσης και άλλα… φεμινιστικά, τα οποία προσπαθούν να ισορροπήσουν με θεωρήσεις σαφώς συντηρητικές, που φαντάζουν και λίγο προσβλητικές για τις ηρωίδες του Βιτόριο Ντε Σίκα (εκτός κλίματος και κωμικού timing), με πιο χαρακτηριστικό το παράδειγμα της Μαρία Τερέζα (η δεύτερη ιστορία) που πιάνει τον άντρα της στα πράσα με άλλη γυναίκα στο κρεβάτι τους, υπόσχεται να τον εκδικηθεί πηγαίνοντας με τον πρώτο τυχόντα που θα πετύχει στον δρόμο, αποτυγχάνει να πάρει σχετικές συμβουλές από κυρίες του πεζοδρομίου και καταλήγει να σέρνεται στα πόδια του ξυλοφορτωμένου (από νταβατζή) συζύγου της, ταπεινώνοντας τον εαυτό της ακόμη περισσότερο.

Φυσικά, η ΜακΛέιν είναι σκέτη απόλαυση και σολάρει με απίστευτο κέφι, ειδικά ως Εύα, στην ιστορία με το πανάκριβο μοντελάκι που αντίζηλές της κοπιάρουν για να φορέσουν στην ίδια πρεμιέρα της opera. Ενίοτε ξενίζει το ευρωπαϊκό background και η απόπειρα της παραγωγής να προσεγγίσει επίπεδα χολιγουντιανού φιλμ, δημιουργώντας ένα φιλμικό αξιοπερίεργο (σχεδόν)… κοντοχωριανής αισθητικής, με ένα κάρο από διάσημους ρολίστες σε μικρές, χαρακτηριστικές εμφανίσεις, που όμως ποτέ δεν ξεπερνούν τη λάμψη της ΜακΛέιν. Στην τελική, το «Επτά Φορές Γυναίκα» μοιάζει να προβάλλει περισσότερο τις ανδρικές φαντασιώσεις της εποχής για το πώς θα έπρεπε να είναι η γυναίκα, με την εικόνα του σεξουαλικού «εργαλείου» να μοιάζει ως η πιο… ιδανική. Αλλά, είπαμε, πρόκειται για έργο ξεπερασμένο (αν και ευχάριστο). Όπως και πολλές από τις αντιλήψεις του ‘60. Αξίζει αναφορά το μουσικό μοτίβο (σε θαρραλέα ποσότητα variations) του Ριζ Ορτολάνι.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Παλαιομοδίτικη κομεντί ηθών δεκαετίας ’60, με επτά ιστορίες που δεν λειτουργούν το ίδιο πετυχημένα, αλλά δίνουν την ευκαιρία στη Σίρλεϊ ΜακΛέιν να το διασκεδάσει στους αντίστοιχους ρόλους. Αν και θέλει να το «παίξει» κάπως πιο φεμινιστικό σε ιδέες, το έργο βάζει κάμποσες… masculine τρικλοποδιές στις ηρωίδες του, διχάζοντας σίγουρα το γυναικείο κοινό. Από τις πιο αναπάντεχες επανεκδόσεις του φετινού καλοκαιριού, θα διασκεδάσει με την ελαφρότητά του κάποιους νοσταλγούς του vintage θεάματος, αρκεί να μην έχουν υψηλές απαιτήσεις.


MORE REVIEWS

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΜΑΥΡΗΣ ΒΑΛΙΤΣΑΣ

Πιλότος με ένοχο μυστικό ικανό να του στερήσει τη θέση στο cockpit των αργεντίνικων αερογραμμών, πέφτει θύμα εκβιασμού από μέλη κυβερνητικής υπηρεσίας, αναγκάζοντάς τον να μεταφέρει μια αγνώστου περιεχομένου μαύρη βαλίτσα σε κάθε του πτήση από Μπουένος Άιρες προς Μαδρίτη. Θα πάει μακριά η… βαλίτσα;

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΤΟΥ ΦΡΟΪΝΤ

Στο Λονδίνο του 1939, δύο μέρες μετά την εισβολή των Γερμανών στην Πολωνία, ο συγγραφέας και ακαδημαϊκός Κ. Σ. Λιούις επισκέπτεται τον Σίγκμουντ Φρόιντ για να κουβεντιάσουν (ή μήπως να συγκρουστούν;) για την ύπαρξη (ή όχι) του Θεού και την Επιστήμη.

ΤΟ ΛΥΣΑΡΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Σκηνοθέτης που βλέπει πως οι παραγωγοί της επερχόμενης ταινίας του πάνε να τη… «σφάξουν» στο μοντάζ δίχως την έγκρισή του, κλέβει όλο το υλικό της και φυγαδεύεται μαζί με τους πιο στενούς του συνεργάτες στην επαρχιακή κατοικία μιας θείας του, ελπίζοντας εκεί να βρει την ελευθερία της δημιουργικής έκφρασης, πόσω μάλλον κι ένα final cut του… αμάζευτου από τα γυρίσματά του!

ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΙ ΦΙΛΟΙ

Ένα κορίτσι ανακαλύπτει ξαφνικά την ικανότητα να βλέπει τα «IF», τους φανταστικούς φίλους όλων των παιδιών του κόσμου. Κάποια αναζητούν την καινούργια τους ανήλικη συντροφιά, άλλα νοσταλγούν τους παλιούς τους ιδιοκτήτες που ενηλικιώθηκαν και τα ξέχασαν. Θα μπορέσει να τα βοηθήσει η Μπι;

ΠΟΛΥΔΡΟΣΟ

Μάνα και κόρη, αναμνήσεις μιας αγαπημένης γειτονιάς, γεμάτης φαντάσματα της μνήμης, σαν ξεφύλλισμα ενός album φωτογραφιών από περασμένες δεκαετίες, τυπωμένων σε χαρτί Kodak, με τον χρόνο να «θαμπώνει» τη νοσταλγική τετραχρωμία τους.