του Ηλία Φραγκούλη

Χωρίς παραμύθι δεν υπάρχει σινεμά. Αυτό που απουσίαζε από το πρώτο μέρος του κινηματογραφικού «Wicked», εδώ έρχεται με τόσο απογειωτική φόρα που καταφέρνει ν’ αγγίξει το αριστούργημα του Βίκτορ Φλέμινγκ από το 1939! Λες κι έχουν γίνει κανονικά μαγικά, το δεύτερο μέρος (που σκηνοθέτησε ξανά ο Τζον Μ. Τσου) της τεράστιας εμπορικής επιτυχίας του 2024 πετυχαίνει ένα αδιανόητο upgrade σε κάθε τομέα της παραγωγής του φιλμ, αν όχι και συμβολιστικά / εννοιολογικά, συναντώντας πλέον και το καταστασιακό από τον μύθο του «Μάγου του Οζ», για να συγκινήσει ουσιαστικά τους παλαιότερους fans ενός από τα πιο αγαπημένα έργα του κλασικού Χόλιγουντ.

Τέρμα η σχολή μαθητευόμενων μάγων και τα… «χαριποτερίστικα» (μετά αμήχανων κι ενοχλητικά συχνών μουσικοχορευτικών) εδώ! Ο ψευτομάγος Οζ είναι «γυμνός» μπροστά στα μάτια της Έλφαμπα, η οποία «λιποτακτεί» κι εξοστρακίζεται από την Emerald City, δίχως όμως να εγκαταλείπει τους αγώνες της για τα ίσα δικαιώματα των ζώων και των ταπεινότερων θνητών κατοίκων της Μάντσκινλαντ. Ξαφνικά, από την αρχική σεκάνς του (με όρους σκληρής καπιταλιστικής εκμετάλλευσης του εργατικού δυναμικού!) χτισίματος του Yellow Brick Road, το δεύτερο μέρος του «Wicked» δείχνει ν’ αποκτά (και) περιεχόμενο, αγγίζοντας έως και ρεαλιστικά κοινωνικοπολιτικά θέματα διαχρονικού προβληματισμού! Ο κόσμος τον οποίο φαντάζεται (και εξουσιάζει) ο Οζ φανερώνει πια την πραγματική του όψη ως ένα κανονικό καθεστώς, το οποίο ελέγχει τα πάντα και τους πάντες μέσω μιας προπαγανδιστικής μηχανής που παράγει fake news (με συντονιστή την Μάνταμ Μόριμπλ της Μισέλ Γεό), χρησιμοποιώντας στον ρόλο της ambassador την λαμπερή και όσο ανόητα… ροζ χρειάζεται καλή (μα πλαστή στ’ αλήθεια) μάγισσα Γκλίντα, η οποία φτάνει μέχρι και το προξενιό για να ανεβάσει ακόμη περισσότερο τη δημοφιλία της στις μάζες.

Η συνέχεια είναι λίγο πολύ προβλέψιμη (όπως σε κάθε παραμυθένια πλοκή που σέβεται τον εαυτό της) έως και πασίγνωστη (όταν ένας ανεμοστρόβιλος «προσγειώνει» στο όλο σκηνικό το σπιτικό της Ντόροθι!), οι σεκάνς δράσης είναι όσο χορταστικές χρειαζόταν (σε αντίθεση με το πρώτο μέρος), τα πιο σκοτεινά θέματα βρίσκουν χώρο για ν’ αναπνεύσουν (με το Κακό να αμφισβητεί ύπουλα το Καλό), τα τραγούδια δεν είναι αχρείαστα (ή υπερβολικά σε δόσεις), η ιστορία περιλαμβάνει σωρεία αποκαλύψεων γύρω από την πραγματική ταυτότητα κλασικών χαρακτήρων (όπως το αχυρένιο σκιάχτρο και ο τενεκεδένιος άνθρωπος), σκηνικά και κοστούμια θαμπώνουν και αποστομώνουν, και όλα συνδέονται ιδανικά και συναισθηματικά σε μία κατασκευή που δεν σου επιτρέπει να βρεις ψεγάδια.

Είναι τόσο εντυπωσιακό το αποτέλεσμα του δεύτερου μέρους του «Wicked» που σε κάνει να ξεχνάς πως υπήρχε εκείνο το (μέτριο και κάπως διχαστικό στην αντίληψη κατά τη γνώμη μου) πρώτο μέρος πέρσι! Είναι ένας θρίαμβος θεάματος που σε κάνει να πιστεύεις ξανά στις δυνατότητες του Χόλιγουντ να πλάθει και ν’ αφηγείται κινηματογραφικά παραμύθια όπως παλιά. Καιρός ήταν να ζήσουν αυτοί καλά… κι εσείς καλύτερα στα σινεμά!