του Ηλία Φραγκούλη

Και η μπουρδολογία μιας αρχαίας κατάρας που καταδιώκει teens στο σύγχρονο παρόν συνεχίζεται στο σινεμά τρόμου, με «Το Σφύριγμα του Θανάτου» να εκλιπαρεί για λίγη προσοχή παραπάνω, ανατρέποντας τα τετριμμένα των κεντρικών χαρακτήρων και προτείνοντας για ηρωίδα μια «dark-ού» λεσβία μαθήτρια που μετακομίζει σε καινούργια γειτονιά και σχολείο διότι… πέθανε ο πατέρας της (τόσο αδιάφορη «δικαιολογία»). Άντε, και για να ξεπεράσει κάτι «ασαφείς» εθισμούς, που θα τις θυμίσει ξανά νεαρός πάστορας, ο οποίος «σπρώχνει» drugs (γέλια στο βάθος)!

Δίχως ίχνος εξηγήσεων περί της προέλευσης και του τρόπου που βρέθηκε στα χέρια έφηβων μαθητών στις ΗΠΑ (!) ή την παραμικρή σεναριακή απόπειρα να στηθεί μια κάποια «μυθολογία» γύρω από τούτο το αντικείμενο που σκορπίζει τον θάνατο (οι μοναδικές πληροφορίες αντλούνται από ένα επιπόλαιο Google search!), η (διόλου χαριτωμένη σε εμφάνιση) σφυρίχτρα αλλάζει διαρκώς χέρια, καθώς όλοι την χρησιμοποιούν για να δουν τι κάνει και… βλέπουν τα ραδίκια ανάποδα με «δημιουργικούς» τρόπους (#not).

Πρόσωπα και καταστάσεις αραδιάζονται δίχως λογική και κάποιον ειρμό σύνδεσης, με μοναδικό μέλημα να περνάμε από έναν φρικτό θάνατο στον άλλον (δίχως κάτι το ερεθιστικά σπλατεράδικο, εξαιρώντας μία αιματηρή «εξαΰλωση» σώματος κοντά στο φινάλε του φιλμ). Η ξαφνική ένθεση «υποπλοκής» που φέρνει σε… «Flatliners» (1990) για να δραματοποιήσει την κορύφωση είναι κυριολεκτικά… από άλλη ταινία. Το μεγαλύτερο αμάρτημα του Κόριν Χάρντι (ο σκηνοθέτης της οριακά αξιοπρεπούς «Καλόγριας» του 2018) εδώ είναι η σοβαρότητα της προσέγγισης του σεναρίου, που αποφεύγει κάθε (προφανή) ροπή προς το camp ή τον αστεϊσμό, για να μας προσφέρει ένα πληκτικό horror-άκι που θα έχεις ξεχάσει πριν καν φτάσει η ταινία στα end credits (η σκηνή που «κρύβεται» κάπου εκεί θέλει να μας πει ότι ορέγονταν και sequel;).