του Ηλία Φραγκούλη

Είχα επισημάνει την περίπτωση Ζακ Κρέγκερ όταν το 2022 το «Barbarian» έκανε την ελληνική πρεμιέρα του (σκανδαλωδώς είχε αδιαφορήσει γι’ αυτό η ντόπια διανομή!) στην πλατφόρμα του Disney+. Όπως και τότε, έτσι και με το «Weapons» αμέσως παρατηρεί κανείς τη διάθεση ανανέωσης του είδους των ταινιών τρόμου, με τα δύο παραδείγματα να αψηφούν κατά έναν παράδοξο τρόπο την απόλυτη ταύτιση μ’ αυτό!

Κάπου ανάμεσα στο κοινωνικό δράμα και το φιλμ μυστηρίου, η πλοκή του «Weapons» περιλαμβάνει κάτι που σπανίζει στο horror genre: χαρακτήρες. Και ιστορία, διάβολε! Πρωτίστως, ο Κρέγκερ αποδεικνύει (ξανά) πόσο καλά ξέρει να γράφει και κατόπιν φανερώνει τη μαγκιά του πίσω από τις κάμερες. Σε γραμμή αφήγησης σχεδόν «σπονδυλωτή», που αποκαλύπτει τα μυστικά του σεναρίου μέσω της διαφορετικής οπτικής των βασικών ηρώων του, ο Κρέγκερ αποφεύγει το σκεπτικό μιας ταινίας που οφείλει να τρομοκρατεί διαρκώς τον θεατή (μονάχα κάποιες ονειρικές σεκάνς κάνουν «αντίλογο» σ’ αυτό) και προτιμά να τον αγχώνει με σχεδόν κλειστοφοβικό τρόπο, καθώς το μυστήριο της εξαφάνισης των παιδιών φουντώνει στο πλαίσιο του ανεξήγητου.

Η διαφορετικότητα στη διαχείριση μιας τέτοιας ιστορίας φανερώνει ιδιοφυή πρωτοτυπία γραφής που κάνει μαεστρικό ταίριασμα με το «ανακατεμένο» μοίρασμα της «τράπουλας» αφηγηματικά, ώσπου να απαντηθούν όλα με σαφήνεια. Ο Κρέγκερ δεν αφήνει κανένα ερωτηματικό αναπάντητο και στο τελευταίο μέρος του φιλμ απογειώνει την ένταση των αποκαλύψεων με τρομακτική (πια) δύναμη.

Όσο κι αν ο ίδιος αποφεύγει ή αρνείται (σε συνεντεύξεις του) να «πολιτικοποιήσει» το «Weapons», κάποια στοιχεία της πλοκής και της επιλογής του στυλ αφήγησης τον διαψεύδουν. Υπάρχουν προφανείς ενδείξεις συσχετισμού με τα όπλα (η εμφάνιση ενός ημιαυτόματου AR-15 που αιωρείται στον ουρανό σε μία ονειρική σκηνή μάλλον το παρακάνει) και τα μαζικά σχολικά μακελειά στις ΗΠΑ, με την ώρα της εξαφάνισης των παιδιών (02:17) να παραπέμπει στον αριθμό 217 μιας οριακά αποτυχημένης ψηφοφορίας της Βουλής των Αντιπροσώπων για περιορισμό χρήσης των πυροβόλων όπλων, ενώ τα ονομαστικά κεφάλαια που χωρίζουν σε κομμάτια τούτη την ταινία «κουμπώνουν» απόλυτα με την παρόμοια σκηνοθετική επιλογή του Γκας Βαν Σαντ στον «Ελέφαντα» (2003), έργο εμπνευσμένο από… το πολύνεκρο μακελειό στο σχολείο του Κόλουμπαϊν, τον Απρίλιο του 1999! Συμπτώσεις; Ας μου επιτραπεί να διαφωνήσω…

Όσο για τη σημειολογία της στάσης των σωμάτων των παιδιών μέσα στη νύχτα, επίσης σχετίζεται με τις συνέπειες των όπλων και του πολέμου στη ζωή των ανθρώπων, με τον Κρέγκερ να δηλώνει δημόσια (τουλάχιστον γι’ αυτή την περίπτωση) πως επηρεάστηκε από την ιστορική, ρεπορταζιακή φωτογραφία του γυμνού κοριτσιού από τον πόλεμο του Βιετνάμ, στα 1972. Ναι, λοιπόν, δεν πρόκειται για ακόμη μία απλή ταινία «τρόμου»… του συρμού, αλλά για μία σοβαρότατη δουλειά εξερεύνησης του όλου genre, στα βήματα του σινεμά του Τζόρνταν Πιλ, κάτι που (προσωπικά) χαιρετίζω με περίσσιο ενθουσιασμό.

Μετά από όλες αυτές τις αναφορές, το να συμπληρώσω πως ο Κρέγκερ τα πηγαίνει εξαιρετικά καλά και με τους ηθοποιούς του είναι το «κερασάκι στην τούρτα». Σύσσωμο το καστ σε κάνει να ξεχνάς πως τα δρώμενα του «Weapons» αποτελούν ένα… μυθοπλαστικό ψέμα, με την Έιμι Μάντιγκαν να φωνάζει «θυμηθείτε με για το Όσκαρ δεύτερου γυναικείου ρόλου του χρόνου, ρε παιδιά»! Με άλλα λόγια, η νέα κινηματογραφική σεζόν ξεκινά μ’ ένα διαμάντι αξιώσεων που ανεβάζει και τον δημιουργό του ακόμα πιο ψηλά στη λίστα των ονομάτων του Χόλιγουντ που αξίζει να παρακολουθούμε με προσοχή.