του Ηλία Φραγκούλη

Δεν το κρύβω. Όση ώρα παρακολουθούσα το «Ζούμε τη Στιγμή», δεν μπορούσα να βγάλω από τις σκέψεις μου την ανάμνηση του αριστουργηματικού «Ραγισμένα Όνειρα» (2012). Εάν ο Τζον Κρόουλι γνώριζε την ύπαρξη αυτού του βέλγικου φιλμ, τότε είναι σαφής η… «κλοπή» του σπασίματος της αφηγηματικής timeline από εκείνο! Σε κάθε περίπτωση, ήταν κάτι που μου αποσπούσε την προσοχή από τούτο το εγχείρημα, να δημιουργηθεί ένα σύγχρονο κινηματογραφικό «Love Story» (1970).

Δίχως συνοδευτικές / επεξηγηματικές «κάρτες» ή χρονολογικές επισημάνσεις, η ταινία παρακολουθεί στιγμές από τη ζωή ενός ζευγαριού, διατηρώντας μια διακριτική στάση απέναντι στο στοιχείο της τραγωδίας (του). Τίποτα δεν προειδοποιεί τον θεατή για το που βρίσκεται η σχέση του Τομπάιας και της Άλμουτ, που γνωρίζονται με εντελώς παράδοξο τρόπο (εκείνη πέφτει με το αυτοκίνητό της πάνω του και τον στέλνει στο νοσοκομείο), αλλά σε ένα μάλλον σωστό timing (εκείνος μόλις έχει υπογράψει τα χαρτιά του διαζυγίου του).

Το ρομαντικό στοιχείο, ο γάμος τους κι ο ερχομός ενός παιδιού εναλλάσσονται σε μια σκόρπια «τράπουλα» πλοκής η οποία περιστρέφεται (κυρίως) γύρω από τα προβλήματα υγείας της Άλμουτ, κλείνοντας το μάτι για ένα έντονα δραματικό φινάλε. Φλερτάροντας ενίοτε με συγκρουσιακές (και μάλλον αμελητέας βαρύτητας) καταστάσεις, ο Κρόουλι έχει κατά νου και μια δόση από «Ιστορία Γάμου» (2019), όμως, το σενάριο που διαχειρίζεται δεν είναι τόσο πνευματώδες και ουσιαστικό στους διαλόγους του. Εδώ, το πρώτο μέλημα είναι το φιλμ ν’ αγγίξει το πιο mainstream κοινό του σήμερα, με βασική στόχευση σε νεαρά ζευγάρια που πρόσφατα δέθηκαν με τα δεσμά του γάμου ή (σκέτα) γυναίκες που πρόκειται να ταυτιστούν καλύτερα με την ηρωίδα λόγω παρόμοιων εμπειριών.

Το χολιγουντιανό… «cuteness» της προσβάσιμης ψυχαγωγίας γίνεται εμφανέστατα ορατό σε σεκάνς όπως εκείνη της γέννας σ’ ένα βενζινάδικο, υπάρχουν κάμποσες στιγμές όμορφων συναισθημάτων που «ντύνονται» με pop τραγούδια για να φέρνουν «ανάσες» μέσα στο δράμα, αλλά όλα αυτά συγκρούονται (και) με μια απόπειρα ισορροπίας του σκηνοθετικού ύφους με κάτι το πιο… indie και νατουραλιστικό.

Το casting είναι χαρισματικό, η Φλόρενς Πιου το πάει… «αβάδιστα» δίχως να υποστηρίζεται από έναν πραγματικά καλογραμμένο ρόλο ή να «κολλάει» τόσο γερά δίπλα στον Τομπάιας του Άντριου Γκάρφιλντ, όμως, η ευγένεια του κλεισίματος στο «Ζούμε τη Στιγμή» διασώζει πολλά από τα ατοπήματα του Κρόουλι και του σεναριογράφου Νικ Πέιν, αποφεύγοντας το σπαρακτικό και εκβιαστικό για το συναίσθημα μελόδραμα. Αυτή είναι η στιγμή που αξίζει να ζήσει κανείς από τούτη την ταινία.