του Νίκου Παλάτου

Εκ πρώτης όψης, ας πούμε πως το «Γενναίο Σκαντζοχοιράκι» ακολουθεί την πρόσφατη μόδα των ευρωπαϊκών animated ταινιών, οι ήρωες των οποίων για κάποιον… εξωγήινο λόγο αποκτούν υπερδυνάμεις. Ευτυχώς, στην προκειμένη ο καλοσυνάτος κούνελος με τα… πενήντα επτά παιδιά που ακολουθεί τυφλά την τετραπέρατη σκαντζόχοιρο Χόλι, δεν λέγεται Τσάρλι ώστε να μεταμορφωθεί σε «Σούπερ-Σκύλο» ή «Σούπερ Τσάρλι», αλλά Γουόλτερ. Και ως άλλος Δον Κιχώτης (με το ευφάνταστο όνομα… Σερ Μπούρδας), έχοντας την αμέριστη συμπαράσταση ενός… αγκαθωτού Σάντσο Πάντσα, ζει τη μεγάλη του μέρα.

Το studio που στο παρελθόν μας έχει δώσει ταινίες όπως «Η Παρέα των Θαυμάτων» (2022) και «Ουπς! Ο Νώε Έφυγε…» (2015) σημειώνει με τούτο σημαντικά βήματα προόδου, όχι τόσο σε επίπεδο παραγωγής και σκηνοθεσίας (που παραμένουν μέτρια), αλλά σε εκείνον της ανήλικης ψυχαγωγίας. Απευθυνόμενη αποκλειστικά σε παιδάκια που… βία να έχουν ξεκινήσει το δημοτικό σχολείο, η ταινία συστήνει από τη μία ντουέτο ορφανών σκαντζόχοιρων αποτελούμενο από υπερπροστατευτικό αδελφό και έξω καρδιά αδελφή, κι από την άλλη καλοσυνάτο κούνελο – πάτερ φαμίλια που προσπαθεί να τα φέρει βόλτα με τις οικογενειακές του υποχρεώσεις. Όταν ο δεύτερος βρεθεί σε κατάσταση σοκ παθαίνοντας αμνησία, έλκεται (με τη βοήθεια της μικρής Χόλι) από μια νέα φανταστική ταυτότητα, πείθοντας τον εαυτό του ότι έχει να εκπληρώσει σειρά ηρωικών αποστολών. Φεύγοντας προς την πόλη, κυνηγημένοι από… γάτες και δαίμονες, θα μπλέξουν σε πλήθος σουρεάλ καταστάσεων, έχοντας μονίμως ξοπίσω τους τρία κουνελόπαιδα, τα οποία απλώς θέλουν να φέρουν στο σπίτι τον μπαμπά τους.

Ακολουθώντας πιστά το συνδυαστικό τρίπτυχο χιουμοριστικής περιπέτειας, μαθημάτων ζωής και οικογενειακής δυναμικής, το  «Γενναίο Σκαντζοχοιράκι» μπορεί να μην πρωτοτυπεί ως προς τη λανθάνουσα αναζήτηση πατρικής φιγούρας ή την τελική του κλιμάκωση σε ένα εν κινήσει τρένο, εν τούτοις, πετυχαίνει να ενσωματώσει με ενίοτε ευρηματικό τρόπο το δονκιχωτικό του εύρημα σε ένα στόρι που σκοπό έχει να διασκεδάσει τα πεντάχρονα. Η αποστολή σωτηρίας της αλά Τζέσικα Ράμπιτ κουνέλας από το καπέλο αποτυχημένου μάγου στήνει υποπλοκή φευγάτου ερωτικού σκιρτήματος (πλην όμως του εντελώς… αμνησιακού τύπου!), ενώ η όλη φάση με την υποτελή συμμορία αρουραίων στρώνει το χαλί της ατελείωτης καταδίωξης. Τα περισσότερα εκ των όσων διαδραματίζονται, βέβαια, κάπου τα έχουμε ξαναδεί ή θυμίζουν κάτι άλλο (αν και… τρίφτη τυριών αντί για πανοπλία δεν είμαι σίγουρος εάν έχω δει άλλη φορά), όμως, τουλάχιστον σερβίρονται με τρόπο που δεν προσβάλει ούτε το κοινό για το οποίο έχουν φτιαχτεί ούτε (βασικότατο επίσης) τους συνοδούς αυτού. Για τους τελευταίους, το στόρι θέτει το κρίσιμο ερώτημα περί πιθανής απώλειας της χαράς της ζωής, ένεκα οικογενειακών υποχρεώσεων και… πενήντα τόσων παιδιών. Το επιμύθιο που προκύπτει είναι καθησυχαστικό (ας πούμε… #SpoilerAlert): ναι, όνειρα και οικογένεια μπορούν να συνυπάρξουν!