του Ηλία Φραγκούλη

Τρελαίνομαι για χριστουγεννιάτικες ταινίες. Ειδικά όταν έχουν αυτό το παραπάνω «twist», το «βρώμικο», που παίρνει το ποίμνιο και… του αλλάζει τα «λαμπάκια»! Μπορεί η καρδιά μου να λιώνει για παλαιομοδίτικο χολιγουντιανό θέαμα τύπου «It’s a Wonderful Life» (1946) και «Miracle on 34th Street» (1947), όμως, δώσε μου «The Nightmare Before Christmas» (1993) και «Gremlins» (1984) και πάρε μου την ψυχή!

Η «Άγρια Νύχτα», προφανώς, ανήκει στη δεύτερη κατηγορία και με ελάχιστα λόγια περιγραφής θα το αποκαλούσα συνταγή συνδυασμού του «Bad Santa» (2003) με το «Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει» (1988). Ακριβώς, όμως! Χωρίς τις… ερωτοτροπίες του πρώτου. Και επειδή το όνομα του σκηνοθέτη Τόμι Βιρκόλα έχει συνδεθεί κυρίως με τη φήμη του νορβηγικού horror cult «Dead Snow» (2009) με τα… Ναζί ζόμπι, αντιλαμβάνεται κανείς τι «γεύση» μπορεί να έχει τούτο το «cocktail». Ευτυχώς, το rating είναι R και το κοινό που μπορεί να ταυτιστεί με τέτοιου είδους ταινίες… θα γλεντήσει κάνοντας «γαλαρία» στις αίθουσες!

Αν και είχε δυνατότητες να είναι κάτι σαφώς πιο γαμάτο, η «Άγρια Νύχτα» πατάει πάνω σε μία εντελώς κλισεδιάρικη πλοκή, η οποία διασώζεται από την παρουσία του Ντέιβιντ Χάρμπορ (ως Άι Βασίλης) και του (στα όρια του κωμικού) απλόχερου gore (κυρίως στο δεύτερο μέρος). Με λίγο περισσότερη προσοχή στο σενάριο κι ένα πιο πετυχημένο και καραμπινάτο casting, το υλικό θα απογειωνόταν. Ως έχει, παρακολουθούμε μια οικογενειακή μάζωξη στην έπαυλη για τις γιορτές, με τα δύο «αγαπημένα» αδέλφια να προσπαθούν να κερδίσουν την προσοχή και την αγάπη της ζάμπλουτης μάνας αφέντρας, το καθένα με διαφορετική agenda συμφερόντων και στόχων (χρηματικών, φυσικά). Όταν όλοι θα πιαστούν όμηροι καλά οργανωμένης συμμορίας που δεν κάνει πίσω μπροστά σε οποιαδήποτε μορφή εγκλήματος, το πράγμα αρχίζει ν’ αποκτά ζωντάνια κι ενδιαφέρον, με βασικό «κλου» τον επίσης παγιδευμένο εντός Άι Βασίλη, αφού οι τάρανδοι που σέρνουν το έλκηθρό του τον έχουν «πουλήσει» κι έχουν κάνει «φτερά»!

Οι μικροανατροπές είναι προβλέψιμες, αλλά τα φονικά γίνονται άκρως διασκεδαστικά στην πορεία, με κάμποσες σκηνές ανθολογίας βουτηγμένες στο τρελό αίμα (και το γέλιο!). Highlight η σεκάνς – homage στο «Μόνος στο Σπίτι» (1990), με την ανήλικη εγγονή που στήνει θανάσιμες παγίδες στους κακοποιούς (η καρφάρα στη σκάλα ήταν απολαυστική!). Το flashback του… υπερβίαιου βίου του Άι Βασίλη είναι ξεκαρδιστικό, με το που παίρνει στα χέρια του ένα τεράστιο (τύπου Thor!) σφυρί και βαράει (ντίρλα από το αλκοόλ!) ανεβαίνουμε σε άλλο level κανιβαλισμού, όμως, στο φόντο η ιστορία παραμένει πτωχή σε creative κυνισμό και… κακόβουλες ιδέες.

Στην τελική, βέβαια, επειδή τέτοια φιλμ σπανίζουν κυριολεκτικά, μένεις με την ικανοποίηση ενός (ελαφρώς ξεχειλωμένου) δίωρου «απόδρασης», άσε που αν πιστεύεις και στο πνεύμα και τη δύναμη του πιο… trashy θεάματος, θα το δεις το πράμα να σου ‘ρχεται σαν κανονικό δώρο Χριστουγέννων. Μάλλον ήσουν καλό παιδάκι το 2021…