του Νίκου Παλάτου

Πέραν της φιλότιμης προσπάθειας του ερασιτεχνικού καστ του «Θεϊκού Τυριού», τίποτα δεν δουλεύει σωστά στο ντεμπούτο φιλμ της Λουίζ Κουρβουαζιέ. Η νεαρή auteur στέκει χαρακτηριστικά αναποφάσιστη σε ό,τι αφορά το ύφος της ταινίας της, αλλάζοντας κατεύθυνση κατά το δοκούν. Το χειρότερο είναι πως το σενάριο (το οποίο κατά το ήμισυ φέρει την υπογραφή της) έχει τρύπες γιγαντιαίων διαστάσεων, που κάνουν το τυρί της επαρχίας Ζιρά να φέρνει περισσότερο σε… ελβετικό, παρά στο περίφημο Comté που παράγεται στην εν λόγω περιοχή της Ανατολικής Γαλλίας.

Το πλέον εξωφρενικό από όσα συμβαίνουν στην ταινία είναι το γεγονός πως ο ατίθασος και ορφανός (πια) Τοτόν, στην απεγνωσμένη του προσπάθεια να βγάλει χρήματα, αποφασίζει να λάβει μέρος στον τοπικό διαγωνισμό τυριού, έπαθλο του οποίου είναι ένα ποσό της τάξεως των 30.000 ευρώ. Το απίθανο της περίπτωσης είναι πως ο μακαρίτης πατέρας του πιτσιρικά ήταν ο ίδιος τυροκόμος, έχοντας τον μικρό συνεχώς μέσα στα πόδια του ως βοηθό. Είναι, άραγε, δυνατόν να μην γνωρίζει ο επίδοξος… businessman πως ο συγκεκριμένος διαγωνισμός δεν είναι του τύπου «περάστε κόσμε», αλλά απαιτεί αυστηρές μεθόδους παραγωγής με συγκεκριμένες προδιαγραφές, οι οποίες υπηρετούνται από ελεγμένες εργοστασιακές υποδομές; Αποτελεί προϊόν ΠΟΠ το τυρί Comté, κάτι που είμαι σίγουρος πως άπαντες στην επαρχία Ζιρά το γνωρίζουν. Πόσω μάλλον αν πρόκειται για… τυροκόμους.

Τούτη η λεπτομέρεια δεν στέκει παρά ως το κερασάκι σε μια σεναριακή τούρτα που αφήνει έναν έφηβο να μένει μόνος του με την επτάχρονη αδελφή του (την οποία πηγαινοφέρνει καθημερινά στο σχολείο με το μηχανάκι του), έχοντας ως μοναδική του βοήθεια δύο ρεμάλια κολλητούς του φίλους. Ακόμα κι αν δεχτούμε πως πρόθυμος συγγενής δεν υπάρχει ούτε για δείγμα, να πιστέψουμε πως ούτε (και) κοινωνικές υπηρεσίες υπάρχουν στην επαρχιακή Γαλλία; Για να μην πιάσουμε το αδιανόητο της απρόσκοπτης παράδοσης των κλειδιών βυτιοφόρου παραλαβής γάλακτος, παρά το γεγονός πως ο Τοτόν αναφέρει στον πονόψυχο, υπεύθυνο πρόσληψης προσωπικού της τοπικής γαλακτοβιομηχανίας πως δεν διαθέτει επαγγελματικό δίπλωμα οδήγησης! Ούτε στην Ελλάδα δεν γίνονται αυτά! Να συμβαίνουν, άραγε, έτσι απλά στη Γαλλία;

Χάνοντας κατά κράτος στον τομέα της αξιοπιστίας, το «Θεϊκό Τυρί» δεν βρίσκει τον δρόμο του σε κανένα απολύτως σημείο της αφήγησής του. Και πως να συνέβαινε αυτό, άλλωστε, όταν ξεκινά σαν χαβαλεδιάρικη νεανική ιστορία με party, αλκοόλ και γκόμενες, μετά γίνεται οικογενειακό δράμα εξαιτίας της απώλειας του μπεκρή πατέρα, την κάνει γυριστή σε κάτι που φέρνει σε αμερικανική κωμωδία σεξουαλικής αφύπνισης βγαλμένης θαρρείς από τη δεκαετία ‘80, για να καταλήξει να προσεγγίζει τις ηθογραφίες του βρετανικού κινηματογράφου, όπου ένα τσούρμο από losers προσπαθούν με τρόπο ανέλπιστο να πιάσουν την καλή. Η σχέση του τσαμπουκαλή Τοτόν με τη μικρούλα αδελφή του είναι γνήσια και (έως έναν κάποιο βαθμό) συγκινητική. Είναι, όμως, το μοναδικό αληθοφανές στοιχείο της πλοκής.