του Νίκου Παλάτου

Η Τζόντι Φόστερ, με τη γενική παρουσία της, αλλά και επιδεικνύοντας (για πρώτη φορά!) την άνεση που από τα παιδικά της χρόνια διαθέτει με τη γαλλική γλώσσα, λειτουργεί ως μαγνήτης στην «Ιδιωτική Ζωή». Είναι αληθινό κρίμα που όλα όσα συμβαίνουν, τόσο σ’ εκείνη όσο και γύρω από τον χαρακτήρα της, βυθίζονται σ’ ένα βαρετό και αδιάφορο χάος.

Η Αμερικανίδα ηθοποιός υποδύεται την Λίλιαν Στάινερ, μία μάλλον βαριεστημένη ψυχαναλύτρια που μόλις και μετά βίας ενδιαφέρεται πλέον ν’ ακούει τα προβλήματα της πλειονότητας των ασθενών της. Όταν πληροφορείται πως μία από τις τακτικές πελάτισσές της αυτοκτονεί ξαφνικά, αφενός συγκλονίζεται, αφετέρου φτάνει στα πρόθυρα της εμμονής αδυνατώντας ν’ αποδεχθεί την εκδοχή θανάτου που της σερβίρει η κόρη και ο σύζυγος της μακαρίτισσας. Βάζοντας ως μοναδικό στόχο της ζωής της ν’ ανακαλύψει τι στ’ αλήθεια έχει συμβεί στην Πολά, αρχίζει να περπατά σε μονοπάτια που (ενδεχομένως) ουδέποτε της περνούσαν από το μυαλό προηγουμένως (έχοντας πάντα τη βεβαιότητα πως η άτυχη γυναίκα δολοφονήθηκε).

Με βάση αυτό το δεδομένο, τα βήματά της την οδηγούν σε ιδιόρρυθμη υπνωτίστρια, η οποία (μεταξύ άλλων) ξεδιπλώνει θεωρία… προηγούμενων ζωών από τον καιρό της ναζιστικής κατοχής της Γαλλίας (!), που για κάποιο λόγο καθρεφτίζεται (;) στα τρέχοντα γεγονότα. Η συνθήκη αυτή δεν είναι παρά μία από τα αρκετά μέτωπα που η Ρεμπέκα Ζλοτόφσκι ανοίγει στην ταινία της, καταλήγοντας να χάνει τον σεναριακό μπούσουλα από νωρίς. Η ψύχωση της Λίλιαν να ηχογραφεί τους ασθενείς της αποκλειστικά σε απαρχαιωμένα MiniDiscs, η αναζωπύρωση του αισθήματος με τον πρώην σύζυγό της, η αποτυχία της ως μητέρα, τα μάτια της που περιέργως δακρύζουν συνεχώς, η απειλή δικαστικής της εμπλοκής από άλλο ασθενή της ο οποίος την κατηγορεί επειδή απέτυχε να… του κόψει το τσιγάρο, και (πάνω απ’ όλα) ο ρόλος του «ντετέκτιβ» τον οποίο αίφνης ενδύεται, επιχειρούν ως υποπλοκές να ισορροπήσουν ανάμεσα στη μαύρη κωμωδία και το ανάλαφρο μυστήριο, αποτυγχάνοντας (τελικά) αμφότερα.

Σε περίπτωση που η «Ιδιωτική Ζωή» έμενε απόλυτα προσηλωμένη στο πνεύμα του «Μυστηριώδεις Φόνοι στο Μανχάταν» (1993), τότε το αποτέλεσμα θα μπορούσε ακόμα και να τη σκαπουλάρει, αφού οι σκηνές όπου η Φόστερ και ο Ντανιέλ Οτέιγ (ως πρώην σύζυγοι οι οποίοι επιχειρούν «αστυνομικές» έρευνες είτε στην πόλη του Παρισιού, είτε στη γαλλική επαρχία) έχουν κάτι από την χαριτωμένη διακριτικότητα του έργου του Γούντι Άλεν. Όλα τα υπόλοιπα, εν τούτοις, όχι μόνο απομακρύνουν την πλοκή από αυτό το μοτίβο, αλλά (ακόμα χειρότερα) δεν βγάζουν καν νόημα. Η όλη φάση του υπνωτισμού ιδιαίτερα (με κάτι queer υπονοούμενα που εγκαταλείπονται πριν καλά-καλά ξεκινήσουν…), όπου σύσσωμοι οι χαρακτήρες του παρόντος φαίνονται να έχουν μπλέξει σε προδοτικά γεγονότα τον καιρό της Κατοχής, μάλλον έρχεται από άλλη ταινία. Σταδιακά η whodunnit διάσταση της πλοκής χάνεται μέσα στη σύγχυση μιας σειράς αδιάφορων καταστάσεων, σε βαθμό που όταν αποκαλύπτεται τι συνέβη στην άτυχη Πολά να μην έχει πια καμία σημασία! Χώρια που η λύση περί του θανάτου της προκύπτει εντελώς βεβιασμένα, σαν να μην αφορούσε εξαρχής το στόρι.