του Ηλία Φραγκούλη

Η σειρά των «National Lampoon’s Vacation» εμφανίστηκε στο σινεμά το 1983, εμπνευσμένη αρχικά από μια μικρή ιστορία που έγραψε ο Τζον Χιουζ και δημοσιεύτηκε στο ομώνυμο σατιρικό περιοδικό. Θέμα τους, οι διάφορες διακοπές της οικογένειας Γκρίζγουολντ, του Τσέβι Τσέις και της Μπέβερλι Ντ’Άντζελο, οι οποίες χαρακτηρίζονταν πάντοτε από ευτράπελα, καταστροφές και μια διάθεση κριτικής της αμερικανικής κουλτούρας, είτε η φαμίλια γιόρταζε τις διακοπές των Χριστουγέννων στο σπίτι (το καλύτερο φιλμ της σειράς, από το 1989) είτε έφτανε μέχρι την Ευρώπη.

Σε μια απόπειρα της Warner Bros. να αναβιώσει το franchise, τούτη η έβδομη ταινία του «Τρελού Θηριοτροφείου» (που σχετίζεται με το «National Lampoon’s Animal House» μονάχα στο πρώτο συνθετικό του τίτλου) πάσχει από όλα τα κλασικά προβλήματα των σύγχρονων «reboot» που αγκομαχούν να τοποθετήσουν την ιδέα τού τότε σε ένα πλαίσιο εμπορικότητας και δημοφιλίας η οποία θα μπορεί να «μιλήσει» στο κοινό τού σήμερα. Ενώ κάτι τέτοιο δεν φαίνεται ακατόρθωτο για το είδος τής κωμωδίας, οι σεναριογράφοι και σκηνοθέτες τού φιλμ αφιερώνονται ολοκληρωτικά στο να περνάνε από τη μια σκηνή τού πιο βρωμερού και τρισάθλιου χιούμορ στην επόμενη, μετατρέποντας αυτό το road trip σε… σκηνές για ένα trailer.

Η έμφαση δίνεται σε σεξιστικά και σκατολογικά αστειάκια που ήδη γνωρίζεις αν έχεις δει τα promo της «Νέας Γενιάς». Η ιαματική… γούρνα του υπονόμου, η στύση του Κρις Χέμσγουορθ και διάφορες άλλες «χαριτωμενιές» σερβίρονται δίχως ρυθμό ή γνώση κωμικού timing, για να φτάσουν σε σημείο να προσβάλλουν ακόμη χειρότερα με το «εύρημα» του παιδεραστή φορτηγατζή. Τουλάχιστον, το νοικιασμένο… «Honda της Αλβανίας» προσφέρει κάποιο μειδίαμα ή εκπλήξεις στην πορεία τού ταξιδιού, όμως η βασική αποτυχία τούτης της ταινίας δεν βρίσκεται στο «ακατάλληλο» slapstick της αλλά στην παντελή σεναριακή αδιαφορία να ακουμπήσει την αμερικανική pop κουλτούρα, τον θεσμό της οικογένειας και το πού έχουν οδηγηθεί τα ιδεώδη ενός έθνους σήμερα. Κοινώς, μιλάμε για μια ταινία που φέρει μέσα της μια κληρονομιά, όσο βάρβαρη ή ανόητη κι αν ήταν στα 80’s, για την πετάξει δίχως δεύτερη σκέψη στον κάλαθο των αχρήστων.

Φυσικά και δεν περίμενα κοινωνιολογική ανάλυση της εποχής από ένα τέτοιο φιλμ. Αν, όμως, σπαταλούσες λίγο χρόνο για να χαζέψεις τις παλιότερες «National Lampoon’s Vacation» ταινίες, θα αισθανόσουν ότι βλέπεις κάτι σαφώς πιο ώριμα σχεδιασμένο από το να σου πετάνε… σκατά στη μούρη.