του Νίκου Παλάτου

Δεν είχε τύχει να παρακολουθήσω το original φιλμ του (πλέον) franchise «100% Λύκος» (2020), γρήγορα όμως, καθώς έβλεπα τούτο εδώ, συνειδητοποίησα πως και να το είχα κάνει… ουδεμία ουσιαστική αξία θα είχε! Είναι τόσο «αλλού» τα όσα συμβαίνουν στο sequel «200% Λύκος», που η λαϊκή φράση θυμοσοφίας «από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα» ταιριάζει γάντι.

Η οποιαδήποτε αναζήτηση σεναριακής βάσης και αφηγηματικής γραμμής στο στόρι της ταινίας, ομολογουμένως, αποτελεί στόχο… 1000% άπιαστο. Στο προηγούμενο φιλμ, προς μεγάλη του απογοήτευση, ο αδέξιος έφηβος Φρέντι ανακάλυπτε πως η οικογενειακή γραμμή της μεταμόρφωσης σε λυκανθρώπους τον έχει (ατυχώς) προσπεράσει, μετατρέποντάς τον σε… λευκό κανίς με ροζ μαλλί, γεγονός που τον έκανε να δείχνει ο περίγελος της αγέλης. Σε τούτη τη συνέχεια, η συνθήκη αυτή έχει παραμείνει (αρχικά, τουλάχιστον) ίδια, όμως, σταδιακά η πλοκή ξεφεύγει από την καλοδεχούμενη ελαφρότητα μιας προσπάθειας απόδειξης αληθινού ψυχικού σθένους, για να πάρει έναν χαοτικό δρόμο, όπου τίποτα απολύτως δεν βγάζει νόημα.

Μοιάζει σαν οι γραφιάδες του έργου ν’ αποφάσισαν να πετάξουν μέσα στην πλοκή οτιδήποτε είναι σίγουρο πως θ’ αρέσει στα εξάχρονα, δίχως να νοιαστούν στιγμή εάν όλα αυτά κολλάνε μεταξύ τους. Έτσι, μια σειρά από χαρωπά σκυλάκια, καλόκαρδους λύκους, πολύχρωμα όσο και παράξενα πλασματάκια, γλυκούλικα πνεύματα από το διάστημα, μαγεμένα δάση με ουράνια τόξα, μάγισσες με κόλπα περίεργα αλλά ενίοτε κι αστεία, παρελαύνουν από την οθόνη εν μέσω μιας τόσο πολύχρωμης όσο και ζωηρής παλέτας η οποία κάνει τα pantone όλου του κόσμου να… ωχριούν μπροστά της.

Η περιπλάνηση του Φρέντι στο ιδιόμορφο δάσος όπου παραμονεύουν λογής λογής εμπόδια, έχοντας πάντα στο πλευρό του την αδέσποτη σκυλίτσα Μπάντι, καθώς και μια κουστωδία λοιπόν τετράποδων, κρύβει στο βάθος μία αλά «E.T., Ο Εξωγήινος» (1982) κλιμάκωση, μιας και το καλό φεγγαροπνεύμα πρέπει πάση θυσία να επιστρέψει πίσω στον πλανήτη του. Από την άλλη, η υποπλοκή με την υπό τιμωρία μάγισσα και το κρυφό ξόρκι, που ουδείς πρέπει να ξεστομίσει διότι τότε θα κινδυνεύσει ο πλανήτης Γη να συγκρουστεί με το φεγγάρι, κάνει όλα τα υπόλοιπα με τις χρωματιστές νυχτερίδες και τους βράχους των ευχών να μοιάζουν με πράγματα απολύτως φυσιολογικά που όλοι μας αντιμετωπίζουμε καθημερινά! Το σχέδιο (τουλάχιστον) του αυστραλιανού studio το οποίο κρύβεται πίσω από το franchise είναι ικανοποιητικότατο, ενώ δυο-τρεις σκηνές slapstick χιούμορ μπορούν να φέρουν κάποια χαμόγελα.