του Ηλία Φραγκούλη

Η αλήθεια είναι πως το «Tron: Legacy» (2010) είχε σηκώσει τον πήχη πολύ ψηλά. Και (ούτε) δεκαπέντε χρόνια αργότερα δεν είναι εύκολο ν’ αναμετρηθείς με κάτι τόσο πετυχημένο, αναθέτοντας το sequel σ’ έναν σκηνοθέτη… «παραγγελιών» της Disney («Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Η Εκδίκηση του Σαλαζάρ», «Maleficent: Η Δύναμη του Σκότους»). Όσο ανέμπνευστος και να είναι ο Γιόαχιμ Ρόνινγκ, όμως, η πρώτη ύλη του «Tron: Ares» δεν ήταν εύκολο να βγάλει κακό αποτέλεσμα.

Διατηρώντας στοιχεία και αναφορές από τα δύο προηγούμενα φιλμ (του 1982 και του 2010), τούτη η δεύτερη συνέχεια του sci-fi franchise αποκτά τις βίαιες αποχρώσεις του κόκκινου, σε ταύτιση με τα «πολεμοχαρή» beats του score των Τρεντ Ρέζνορ και Άτικους Ρος (με την υπογραφή της μπάντας των Nine Inch Nails), για ν’ αφηγηθεί την ακόρεστη δίψα εμπορευματοποίησης της βιομηχανίας των video games, που σε συνάρτηση με την εκμετάλλευση της AI τεχνολογίας αψηφά κάθε όριο ρεαλισμού, αποτολμώντας να μεταφέρει το σύμπαν μιας virtual reality στον πραγματικό κόσμο. Μοναδικό εμπόδιο, η διάρκεια ζωής του εγχειρήματος, καθώς τίποτα δεν αντέχει να παραμείνει ζωντανό ή λειτουργικό στο φυσικό παρόν πέραν των είκοσι εννέα λεπτών.

Η διαχρονικότητα, λοιπόν, είναι το ζητούμενο. Άπαξ και κερδηθεί αυτό το στοίχημα, τα πάντα μπορούν να εκπληρωθούν! «Εντολοδόχος» αυτού του στόχου, για λογαριασμό της πολυεθνικής ENCOM, είναι το πρόγραμμα Ares, ένας ψηφιακός ήρωας που μεταφέρεται από το πλέον εξελιγμένο Πλέγμα διεκδικώντας (σταδιακά) την αληθινή ζωή στο (δικό μας) σύμπαν στο οποίο έχει μεταφερθεί, προσωρινά καταδικασμένος να καταστρέφεται και ν’ αναγεννάται ανά ημίωρο. Προγραμματίστρια αντίπαλης εταιρείας «σπάει» τον προβληματικό του κώδικα με τη βοήθεια αρχείων που είχε αφήσει πίσω του ο Κέβιν Φλιν (ο κεντρικός ήρωας της πρώτης ταινίας, με το πρόσωπο του Τζεφ Μπρίτζες) και τότε αρχίζει ένας κυριολεκτικός πόλεμος που παίρνει απρόσμενες διαστάσεις όταν ο Ares επαναστατεί για να διεκδικήσει την παντοτινή ύπαρξή του στον κόσμο μας, προκαλώντας την οργή της Athena, ενός πιο πιστού προγράμματος που καλείται να εκτελέσει τον «προδότη» και την προστατευόμενή του.

Όσο διαδραματίζεται στο γήινο σύμπαν, το «Tron: Ares»… στερείται φαντασίας! Η σκηνογραφία δεν τολμά δημιουργικά και το κοινότοπο κατεβάζει τους τόνους, εκτός από τις στιγμές σύγκρουσης των δύο κόσμων, όπου το θέαμα αποζημιώνει. Κατά τα άλλα, εντός του χωροχρόνου των games / προγραμμάτων, το υψηλής αισθητικής design τούτου του sequel συναντά «ύπουλα» τους προκατόχους του, χαρίζοντας (και) μερικές σκηνές ανθολογίας, όπως την εισβολή των hackers (καταπληκτική ιδέα οπτικοποίησης) ή την αναβίωση των graphics της δεκαετίας του ’80 στη συνάντηση του Ares με τον Φλιν (όπου προκύπτει και η επική ατάκα, πως ο πρώτος αποτελεί «ένα δυσλειτουργικό πρόγραμμα που θέλει να ζήσει»!).

Το σενάριο επιχειρεί να θέσει και ερωτήματα γύρω από ένα πιθανό ξύπνημα αισθήσεων και συναισθημάτων για τα AI, (ατυχώς) χωρίς να εμβαθύνει όσο θα έπρεπε, ενώ τμηματικά το φιλμ φέρνει στον νου και ολίγη από τα vibes του «Terminator 2» (1991), την επιθυμία των replicants για ζωή στο «Blade Runner» (1982) ή φλερτάρει με την pop κουλτούρα των ‘80s, δηλώνοντας τη λατρεία του προς… τους Depeche Mode και τα τραγούδια τους! Όσο άνισο κι αν είναι στην πραγματικότητα το «Tron: Ares» συνολικά, διαρκώς καταφέρνει να τη σκαπουλάρει και να σε παρασύρει ψυχαγωγικά, χάρη στα big, loud and fast συστατικά του (που σαφώς γράφουν πιο σωστά στις διαστάσεις των IMAX οθονών, με τον ήχο να δονεί την αίθουσα). Για την επόμενη φορά (όπως tease-άρει η σκηνή που παίζει λίγο μετά την έναρξη των τίτλων τέλους και κάνει μία ευχάριστη σύνδεση με το φιλμ του 1982), καλό θα ήταν να… στρώσουν κώλο στο studio της Disney και να σκεφτούν κάτι πιο τολμηρό για ιστορία, πόσω μάλλον και όσον αφορά στην επιλογή του σκηνοθέτη (πολλά ζητάω, ε;).