του Νίκου Παλάτου

Μία αληθινή ιστορία, όσο παράξενη ή πρωτότυπη και να είναι, δεν αρκεί από μόνη της ώστε να προκύψει μέσω αυτής ένα ολοκληρωμένο κινηματογραφικό έργο. Το σκηνοθετικό δίδυμο των Κριστίνα Γκροζέβα και Πέταρ Βαλσάνοφ, έπειτα από τον «Πατέρα» (2020), με τον οποίο απομακρύνονταν από την αυστηρή ντόπια θεματολογία των προηγούμενων (ικανοποιητικών) εγχειρημάτων τους («Glory» και «Το Μάθημα»), επιστρέφουν στα γνωστά τους βουλγαρικά στεγανά. Αντλούν έμπνευση από ένα… κουλό περιστατικό της ασταθούς περιόδου που ακολούθησε την πτώση του κομμουνισμού, όμως, αδυνατούν να το κάνουν… ταινία.

Ολιγομελής ομάδα του τμήματος επιστημών του Βουλγαρικού Στρατού, με επικεφαλής της κοτζάμ στρατηγό (με τη σημερινή ορολογία, θα χαρακτηρίζονταν εύκολα και δίκαια… «ψεκασμένοι»!), καταφθάνει σε απομακρυσμένους αγρούς στην εξοχή της χώρας, έχοντας αναλάβει μία άκρως διαβαθμισμένη αποστολή. Καθ’ υπόδειξη της προσωπικής ψυχολόγου – μέντιουμ του αρχηγού της αποστολής, η ομάδα αναζητά ένα αγνώστου ταυτότητας τεχνούργημα, το οποίο θεωρείται ότι διαθέτει τόσο ισχυρές δυνάμεις που άπαξ και περιέλθει στην κατοχή της, θα κάνει τη Βουλγαρία επίκεντρο όλου του γνωστού (ίσως και του άγνωστου…) κόσμου. Καθώς αδυνατούν να το εντοπίσουν, αναλαμβάνει να βοηθήσει η έφηβη κόρη του επιβλέποντος συνταγματάρχη, η οποία διαθέτοντας (σύμφωνα με την «έμπειρη» μέντιουμ) χάρισμα ««ισχυρού αγωγού σήματος», δύναται να υποδείξει τηλεπαθητικά το ακριβές σημείο ταφής του αντικειμένου!

Επιθυμώντας να λειτουργήσει ως σχόλιο για την ασταθή περίοδο μετάβασης της Βουλγαρίας έπειτα από τη μακρά κομμουνιστική περίοδο, ο «Θρίαμβος» επιχειρεί να κάνει το παράλογο να μοιάσει με λογικό, επιλέγοντας όμως να μην τονίσει το αδιανόητο της όλης επιχείρησης, τραβώντας καταστάσεις στα άκρα (στο στυλ του Αρμάντο Ιανούτσι, ίσως), αλλά κρατώντας το στόρι προσγειωμένο στο έδαφος. Οι τηλεπαθητικές μέθοδοι επικοινωνίας της νεαρής Σλάβα βασίζονται (βασικά) στο σεξουαλικό της ξύπνημα, δίνοντας στο φιλμ μία ακόμα πιο παράξενη τροπή από την ήδη υπάρχουσα, πόσω μάλλον όταν οι τακτικές της δημιουργούν ένταση ανάμεσα στους υψηλόβαθμους καραβανάδες, καθώς η αποστολή φαίνεται να πηγαίνει (και εξαιτίας της) κατά διαόλου.

Η σύγχυση σχετικά με τα πως και τα γιατί της όλης επιχείρησης ουδέποτε ξεκαθαρίζεται, με το στόρι να παραμένει σταθερά στη σφαίρα του ανέκδοτου, το οποίο, εν τούτοις, ούτε κατά διάνοια αστείο είναι ούτε και αφορά κανέναν (πλην, ίσως, των Βούλγαρων που ενθυμούνται την όλη φάση). Το μυστήριο που περιβάλλει το τεχνούργημα, όπως και αυτά καθαυτά τα διακυβεύματά του, φαίνεται πως δεν αφορούν επί της ουσίας την υπόθεση, καθώς αυτή αναλώνεται σταδιακά σε παιχνίδια εξουσίας και στρατιωτικής ιεραρχίας, θέτοντας δύο άσχετες με τον στρατό γυναίκες ως de facto αρχηγούς μιας (καθόλα στρατιωτικής) αποστολής, ενισχύοντας (;) το σουρεάλ του όλου πράγματος. Η εξολοκλήρου τοποθέτηση της πλοκής στα στενά όρια του χωραφιού, όπου η ομάδα έχει στήσει τις σκηνές της για να σκάψει, περιορίζει εξ ορισμού την δυναμική του όλου πράγματος, με την πλήρη αδιαφορία για οτιδήποτε μπορεί να εκτυλίσσεται στην οθόνη να παίρνει από πολύ νωρίς το πάνω χέρι.