του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Η ισπανική κινηματογραφία θεωρεί ότι γνωρίζει καλά – ή τουλάχιστον καλύτερα από άλλες – την ερωτική κωμωδία, κυρίως επειδή έχει ασχοληθεί πολύ περισσότερο με το genre. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι οι ισπανικές ταινίες του είδους βγαίνουν και καλές. Στη μεγάλη τους πλειοψηφία έχουν στοιχειώδη σεναριακό κορμό που γεμίζει με ασυνήθιστες καταστάσεις, συχνά τραβηγμένες από τα μαλλιά, και με χιούμορ το οποίο κινείται… οριακά στα πλαίσια του επιτρεπτού γούστου.

Το «3 Γάμοι σ’ Ένα Μήνα» ανήκει σ’ αυτήν ακριβώς την κατηγορία. Στην Ισπανία η ταινία υπήρξε μεγάλη εμπορική επιτυχία, γεγονός που εξηγείται από το ανάλαφρο κλίμα, το θέμα του γάμου (η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά μπροστά στο ερώτημα του γιατί τραβάει το μεγάλο κοινό) και από το καστ, στο οποίο συμμετέχουν δημοφιλείς νέοι ηθοποιοί. Κατά τα άλλα, όμως, το εν λόγω φιλμ πέφτει λίγο βαρύ αν στην κωμωδία ζητάς και λίγη φινέτσα.

Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, είναι μια απολύτως επαγγελματικά γυρισμένη παραγωγή, αλλά σε ό,τι αφορά σενάριο, καταστάσεις και ερμηνείες, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια κάπως καλύτερη εκδοχή των αντίστοιχων «εμπορικών» ελληνικών κωμωδιών της τελευταίας δεκαετίας. Η κεντρική ηρωίδα, η Ρουθ, είναι η ισπανική συνάδελφος της… Μαρίας της Άσχημης! Φοράει μεγάλα γυαλιά, είναι λίγο άτσαλη, η δουλειά της είναι ξενέρωτη (παρακολουθεί τη συμπεριφορά των αστακών!). Από την άλλη, στο ιστορικό της έχει ένα πλήθος από πρώην γκόμενους, εντελώς διαφορετικούς μεταξύ τους και μια μάνα που μόνο σε cartoon θα μπορούσε να είναι πειστικός χαρακτήρας.

Η ιδέα της ταπεινωμένης από την ερωτική ζωή Ρουθ, που πηγαίνει σε όλους τους γάμους των πρώην για να φάει ακόμη περισσότερο τα μούτρα της, αλλά έχει από δίπλα και δύο νέους γκόμενους με τους οποίους παίζει ταυτόχρονα (άτσα η άτυχη!), δεν είναι κακή. Οι καταστάσεις προσφέρουν μια κάποια βάση για κωμικά ευτράπελα. Ο ένας πρώην είναι surfer και σεξομανής. Ο άλλος έχει γίνει transexual και ο τρίτος είναι απλώς ο κλασικός μαλάκας. Από τους νέους ενδιαφερόμενους, ο ένας είναι πλαστικός χειρουργός, αλλά θα την κάνει τη στραβή του και ο άλλος είναι ένας πιτσιρικάς που για χάρη του η Ρουθ φτάνει να ξυπνήσει στο κρεβάτι του και ως… τρίο.

Θα μπορούσαν όλα αυτά να βγάλουν γέλιο. Είναι, όμως, μέτρια η εκτέλεση και το σενάριο επενδύει σε φτηνά κόλπα, που αν και ερεθίζουν την αντίδραση του κοινού, συνήθως δεν είναι ιδιαίτερα αστεία. Χρειάζεται να πούμε ότι θα υπάρξει happy end; Ακόμη κι αυτό, όμως, μοιάζει τόσο αταίριαστο και βεβιασμένο, που αν η Ρουθ ήταν πραγματικός χαρακτήρας, σύντομα θα πήγαινε και σ’ άλλο γάμο…