του Ηλία Φραγκούλη

Υπάρχουν αριστουργηματικές στιγμές στο «Toy Story 5». Από τη στρατιά των Μπαζ που έχουν ξεβραστεί (με τις συσκευασίες τους) από ένα container σε ερημονήσι και σχεδιάζουν την απόδρασή τους προς τον πολιτισμό, μέχρι τα παιδικά δωμάτια μιας γειτονιάς όπου τα πρόσωπα των ανήλικων φωτίζονται από αμέτρητες οθόνες κινητών τηλεφώνων και tablets ή τον τρόμο των παραπεταμένων σε μια πίσω αυλή παιχνιδιών που νοσταλγούν την επαφή με τα παιδιά.

Το αρχικό concept εδώ είναι πραγματικά εξαιρετικό κι εναρμονισμένο με την παιδική (και γονική, φυσικά) συμπεριφορά στο σήμερα. Η μικρή Μπόνι του «Toy Story 4» έχει μεγαλώσει λιγουλάκι, αλλά μπορεί να παίζει ακόμη με τα αγαπημένα της παιχνίδια. Αυτό που δεν έχει για να παίξει ακόμη καλύτερα είναι η συντροφιά φίλων. Το αρκετά συνεσταλμένο κοριτσάκι δεν βρίσκει το θάρρος να επικοινωνήσει με άλλα παιδιά, γι’ αυτό και η Τζέσι πρωτοστατεί στο να την φέρει σε επικοινωνία με τα γειτονόπουλά της, τα οποία όμως έχουν «εγκλωβιστεί» στη χρήση σύγχρονων ηλεκτρονικών συσκευών κι έχουν σχεδόν αποκλείσει το ενδεχόμενο επικοινωνίας μεταξύ τους!

Αυτό το τόσο καίριο ζήτημα της σχέσης παιδιού και τεχνολογίας, με το πρώτο να σπαταλά άπειρες ώρες μπροστά σε οθόνες καθημερινά, αποτελεί ένα θαυμάσιο εύρημα για να σχολιάσει η ταινία τις ευθύνες των σημερινών γονιών για την όλη κατάσταση, η οποία έχει εξελιχθεί σε μάστιγα (μάλλον) υψηλής επικινδυνότητας. Ο ενθουσιασμός για τα δρώμενα της έναρξης του «Toy Story 5», ατυχώς, προσγειώνεται σταδιακά, όταν το σενάριο παίρνει τον δρόμο της πεπατημένης της φόρμουλας τούτου του franchise, που ξαφνικά θέλει μερικά παιχνίδια – ήρωες του φιλμ να βρίσκονται μακριά από τα υπόλοιπα και κατόπιν να προσπαθούν να ενωθούν και πάλι κάτω από την ίδια στέγη προστασίας τους.

Το μοτίβο παραμένει πάντοτε το ίδιο κι αυτό κάπου αισθάνεσαι να κουράζει, καθώς οι δημιουργοί τούτης της δημοφιλέστατης σειράς animated ταινιών θεωρούν «υποχρέωσή» τους να πουλήσουν ξανά (και ξανά και ξανά…) αυτό που το κοινό τους γνωρίζει καλύτερα: μια περιπέτεια «δρόμου» με παιχνίδια που αγωνίζονται να επιστρέψουν στο σπίτι τους. Έτσι, εδώ χάνεται μια μεγάλη ευκαιρία για ένα έργο διαφορετικό, με κριτική σε προβλήματα επίκαιρα, η οποία θα μπορούσε να ενεργοποιήσει πιο ουσιαστικά τους γονείς – συνοδούς των ανήλικων θεατών ως προς το τι πρέπει να προσέξουν όταν επιστρέψουν στο δικό τους σπίτι, προτείνοντας στα τέκνα τους (κυρίως) την επικοινωνία με άλλα παιδιά, αλλά και τη σημασία της συμμετοχής τους σε παιχνίδια φυσικής παρουσίας.

Σίγουρα καλύτερο από το προηγούμενο sequel του 2019, το «Toy Story 5» μάλλον αδικεί τον εαυτό του μετατρέποντας τη βασική του δράση σε… μία από τα ίδια, ενώ εμπεριέχει ιδέες που θα μπορούσαν να το είχαν απογειώσει πολύ υψηλότερα στην ποιοτική κατάταξη του συγκεκριμένου franchise. Επίσης, last but not least, γιατί «εξαφανίστηκαν» τα (αγαπημένα μου) εξωγήινα LGMs από την ταινία; Ντροπή και αίσχος!