του Νίκου Παλάτου

Πιθανότατα δεν το είχες πάρει χαμπάρι, όμως, το ισπανικό κινηματογραφικό franchise του «Torrente» φτάνει με τούτο το φιλμ στο έκτο του κεφάλαιο, αποτελώντας την πλέον επιτυχημένη σειρά ταινιών στο box-office της χώρας προέλευσης της! Το έναυσμα δόθηκε με το εισπρακτικό φαινόμενο του 1998 «Torrente: Το Κουλό Χέρι του Νόμου» (που αν δεν με απατά η μνήμη μου, ήταν μέχρι σήμερα η μοναδική της σειράς που είχε τύχει διανομής στη χώρα μας), δίχως οι συνέχειες να υστερήσουν στα τοπικά ταμεία. Ενδεικτικά, το πρώτο sequel «Torrente 2: Misión en Marbella» (2001) φιγουράρει σταθερά στο top 10 των πλέον διακεκριμένων (εισπρακτικά πάντα) ντόπιων φιλμ στην Ισπανία.

Ένας από αυτούς που ελάχιστη ιδέα είχαν για τα παραπάνω… είμαι κι εγώ, αφού το «Τορέντε για Πρόεδρος» λειτούργησε ως η πρώτη μου επαφή με τον ομώνυμο ήρωα. Σύμφωνα με αυτά που είδα, όχι μόνο δεν επιθυμώ να δω ούτε πλάνο από κάποια από τα προηγούμενα έργα του, αλλά θα ήθελα να βρω κι έναν τρόπο ώστε να διαγράψω από τη μνήμη μου τα όσα βίωσα με τούτο!

Δίχως να χρειάζεται η παραμικρή γνώση των προηγηθέντων πέντε ταινιών ώστε να γίνει κατανοητή η «πλοκή», ο «Τορέντε» πιάνει από τον λαιμό τον (ανήξερο) θεατή ξεκινώντας ένα recital ανορθόδοξου χιούμορ, που ενώ (υποτίθεται) ως στόχο του έχει να σατιρίσει την πολιτική ορθότητα της σύγχρονης εποχής, το ομοφοβικό, μισογυνικό και ρατσιστικό του παραλήρημα τον φέρνει σε θέση όχι κριτικής στάσης (με δήθεν όπλο το χοντροκομμένο χιούμορ), αλλά πλήρους αποδοχής! Ο αθυρόστομος, βρωμύλος, σεξιστής, αλκοολικός (και ό,τι άλλο σχετικό θέλετε) σενιόρ Τορέντε, εν μέσω αυθόρμητου λογυδρίου υπέρ… Φράνκο και πατρίδος στο πανηλίθιο ακροατήριο θαμώνων του αγαπημένου του bar, κινεί την προσοχή των στελεχών του κόμματος Nox (λογοπαίγνιο του πραγματικού ακροδεξιού ισπανικού κόμματος Vox), τα οποία βλέπουν στο φυντάνι που μόλις ανακάλυψαν πολλές, όσο και καλοδεχούμενες ψήφους στις επικείμενες εκλογές. Ο Τορέντε πιάνει αμέσως δουλειά, αφού για κάτι τέτοια ζει, ανακαλύπτοντας γρήγορα πως ο πολιτικός στίβος ανοίγει πεδίον δόξης λαμπρό ακόμη και για γλοιώδεις τύπους σαν κι αυτόν.

Δεν ξέρω αν το «χιούμορ» του Τορέντε θεωρούνταν πριν τριάντα χρόνια «ανατρεπτικό» (στην πατρίδα του, έστω), σήμερα, πάντως, κρίνεται μονάχα ως θλιβερό. Ο λαϊκίστικος καιροσκοπισμός του ήρωα δεν σατιρίζει τον γραφικό εθνικισμό αλλά τον αγκαλιάζει ξεδιάντροπα, στήνοντας στο απόσπασμα (με αστεία ανεκδοτολογικού και τόσο κακόγουστου τύπου) τους ανάπηρους, τους ομοφυλόφιλους, τους μαύρους, τις γυναίκες και τους λοιπούς «εύκολους στόχους». Η άνεση με την οποία κερδίζει σε δημοτικότητα ανεβαίνοντας τη σκάλα της πολιτικής ιεραρχίας μ’ έκανε να πιστέψω πως σε κάποια στιγμή θ’ αρχίσει να πουλά… νανογιλέκα (τελικά, αρκείται σε ευφάνταστη παροχολογία υπέρ άφθονης μπύρας, πορνείας για όλους και πλήρους κατάργησης των φόρων). Η σκηνή του τηλεοπτικού debate αποτελεί ό,τι πιο φτηνό και γελοίο έχει εμφανιστεί εδώ και χρόνια στις κινηματογραφικές οθόνες, ξεπερνώντας ακόμη και τις (πολλές) διάσπαρτες φάσεις αηδίας με τα μισοφαγωμένα σάντουιτς από τα σκουπίδια, τις κλανιές και τα λερωμένα σώβρακα που κάνουν τη χωματερή να μοιάζει με το φυσικό περιβάλλον του φιλμ.

Η επιστράτευση των Άλεκ Μπόλντουιν και Κέβιν Σπέισι σε cameo εμφανίσεις άκρως χαρακτηριστικών τους (τηλεοπτικών) ρόλων προκαλεί από τη μία θυμηδία κι από την άλλη απελπισία για την κατάντια στην οποία μπορεί να φτάσει ένας ηθοποιός όταν νιώθει αποκλεισμένος από την Τέχνη που αγάπησε. Πλάι σε αυτούς κάνουν περάσματα γνωστές (υποθέτω) φιγούρες της ισπανικής σκηνής από τον κόσμο των δημοσιογράφων, πολιτικών και influencer. Ο μοναδικός που αναγνώρισα ήταν ο πρώην Ισπανός πρωθυπουργός Μαριάνο Ραχόι (!), ο οποίος εμφανίζεται σε σύντομο ρόλο συμβουλάτορα του Τορέντε! Η απελπισία των πολιτικών όταν χάνουν τα κεκτημένα τους, προφανώς, είναι ασύγκριτα μεγαλύτερη από εκείνη των ηθοποιών…