του Ηλία Φραγκούλη

Πως μία ρομαντική κομεντί σχέσης ζευγαριού μπορεί να «εκτροχιαστεί» και να συναντήσει το body horror; Κατά κάποιο τρόπο, η αναφορά σε αυτά τα δύο συγκεκριμένα φιλμικά είδη μάλλον προσβάλλει και αμφότερα και τούτο το έργο συνολικά! Διότι το «Μαζί» δεν θέλει απλά να κάνουν «παρέα» μεταξύ τους δύο τόσο «κόντρα» genres, αλλά να προτείνει κάτι καινούργιο. Και το επιτυγχάνει, με έναν πλέον δημιουργικό και… σκιαχτικό τρόπο. Για τον νου και τη σάρκα.

Στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο (και με επιπλέον credit σεναριογράφου), ο Μάικλ Σανκς εστιάζει στη συνύπαρξη δύο συντρόφων με διάθεση ψυχαναλυτική, προσπαθώντας να βρει που τελειώνουν τα δικαιώματα του ενός και από πού ξεκινούν εκείνα του δεύτερου. Ένα ζευγάρι πάντοτε φαντασιώνει μια ιδανική ένωση, όμως, υπάρχουν οι προσωπικές αντοχές και οι δοκιμασίες τις οποίες πρέπει να μοιραστούν, ακόμη και για αδιανόητα μεγάλο χρονικό διάστημα, έως να μπορέσουν να αισθανθούν πως… τα κατάφεραν!

Ο Τιμ και η Μίλι, αν και κοντεύουν τη δεκαετία μαζί, δεν πείθουν ούτε καν τους εαυτούς τους γι’ αυτό. Δασκάλα εκείνη, μουσικός εκείνος, σπάνια βρίσκουν έναν κοινό «τόπο» στον οποίο συναντιούνται τα θέλω τους. Όταν η Μίλι δέχεται να διδάξει σ’ ένα επαρχιακό σχολείο, ο Τιμ θα πρέπει να απομακρυνθεί από την πόλη, τα live gigs του, το συνάφι του και το (απατηλό) όνειρο μιας καριέρας με δισκογραφία και συναυλίες. Η αβεβαιότητα τυραννάει τη σχέση τους, κανείς δεν είναι σίγουρος πως το να είναι μαζί είναι αυτό που ζητούσαν κι όταν εκείνη του κάνει κανονική πρόταση γάμου (στο αποχαιρετιστήριο party τους), εκείνος παγώνει από αμηχανία. Αλλά θα δεχτεί. Να μετακομίσουν, να μείνουν μαζί, να δοκιμάσει το κάτι παραπάνω. Να βρει πως μπορούν να γίνουν… «ένα».

Ένα υπόγειο «καταφύγιο» στο παρακείμενο δάσος, με τα υπολείμματα εκκλησίας μιας κάποιας άγνωστης αίρεσης, την οποία η γη… κατάπιε, θα μετατραπεί σε παγίδα για τον Τιμ και την Μίλι, κατά τη διάρκεια καταιγίδας. Η επαφή τους με το (φαινομενικά) πόσιμο νερό της σπηλιάς θα είναι η αρχή μιας εμπειρίας ακραία σουρεαλιστικής και επίπονης, που θα θέσει νέους κανόνες… έλξης μεταξύ των δύο κορμιών τους.

Από εκεί κι έπειτα, το «Μαζί» μετατρέπεται σε ένα θέαμα απόλυτα πρωτότυπο, στο πλαίσιο του φανταστικού, με κεντρικό άξονα το… σαρκικό «δέσιμο» ενός ζευγαριού, με μια συμβολικότητα που από νωρίς αντιλαμβάνεσαι πως σκοπεύει να… κυριολεκτήσει! Η ειρωνεία της (εναλλακτικής) άποψης ότι το φιλμ επαινεί και προάγει τον… single βίο κάνει τα πράγματα πιο ύπουλα απολαυστικά ως κατακλείδα και ανατρέπει σχεδόν τα πάντα στην αφήγηση!

Πρόκειται για ένα εξαιρετικό concept πολλαπλών ερμηνειών, όμως, ο Σανκς σεναριακά κάπου ξεχνά την ανάγκη να δοθούν στοιχειώδεις εξηγήσεις σε διάφορες υποπλοκές της ιστορίας, στερώντας του τον χαρακτηρισμό ενός αριστουργηματικού τολμήματος. Η κοινωνία της μικρής πόλης (ατυχώς) απέχει σχεδόν ολοκληρωτικά από τα δρώμενα, ο βοηθητικός χαρακτήρας του εκπαιδευτικού που δέχεται ολόθερμα την παρουσία της Μίλι στο σχολείο αφήνει τον θεατή να βγάλει μόνος του τα συμπεράσματα γύρω από τη δική του περίπτωση (δίχως να εμβαθύνει ουσιαστικά στον ψυχισμό του), ενώ η παρελθούσα ύπαρξη της αίρεσης και το αγνοούμενο ζευγάρι των επισκεπτών του δάσους «σκοντάφτουν» σε πολλά ελαττώματα γραφής.

Εννοείται πως αυτά τα αφηγηματικά ψεγάδια δεν μειώνουν τη σημασία και την αξία του «Μαζί», ενός από τα πιο έξυπνα φιλμ που είδαμε τα τελευταία χρόνια, ειδικά για τη θέληση που επιδεικνύει να υπερβεί τα όρια της όποιας κινηματογραφικής «ταμπέλας» και να ενώσει πράγματα ανόμοια με γκροτέσκα θαρραλέο τρόπο. Με ένα τέτοιο σινεμά είμαι πάντα… μαζί!