FreeCinema

Follow us

ΤΟ ΞΥΠΝΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ (2016)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Κωνσταντίνος Γιάνναρης
  • ΚΑΣΤ: Κωνσταντίνος Ελματζίογλου, Δάφνη Ιωακειμίδου-Πατακιά, Κώστας Νικούλι, Άγγελος Τζέγια, Φαμπρίτσιο Μούτσο, Κωνσταντίνα Τάκαλου, Γιούλη Τσαγκαράκη, Ράνια Σχίζα, Ζουλί Λεφέβρ, Γιάννης Τσορτέκης
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 89'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ODEON

Συμμορία εφήβων ανακρίνεται από την Αστυνομία ύστερα από σωρεία εγκλημάτων που φτάνει μέχρι και την ανθρωποκτονία. Το κακό ξεκινάει από το σπίτι, είναι η κοινωνία η άδικη ο φταίχτης ή έχουν και τα παιδιά αυτά ένα μερίδιο ευθύνης για τις πράξεις τους;

Η απάντηση δεν δείχνει να ενδιαφέρει και τόσο τους σεναριογράφους Κωνσταντίνο Γιάνναρη και Μαρία Πάουελ, οι οποίοι έχουν κυριολεκτικά τσουβαλιάσει κάθε δραματικό στερεότυπο χαρακτηρολογίας πάνω σε ένα στόρι αδικαιολόγητης αφέλειας, για να «απεικονίσουν» ένα σύγχρονο πορτρέτο εφηβικής επαναστατικότητας που αυτο-τιμωρείται και ηττάται ατιμασμένο από τις καταχρήσεις ναρκωτικών ουσιών και τις εγκληματικές, αδιέξοδες πράξεις των ηρώων του.

Από τη σκηνοθετική πλευρά τού πράγματος, ο Γιάνναρης κάνει το μέγα λάθος και αποπειράται να συγκριθεί με το ίδιο του το παρελθόν, προσεγγίζοντας νεαρούς χαρακτήρες που σαφώς συγγενεύουν με εκείνους «Από την Άκρη της Πόλης» (1999), φιλμ το οποίο αποτελεί σταθμό για το ελληνικό σινεμά (ελπίζω να μην είναι μονάχα προσωπική αυτή η εκτίμηση…). Το να βλέπεις τον ίδιο άνθρωπο να υπογράφει σήμερα μια ταινία σαν το «Ξύπνημα της Άνοιξης» είναι τουλάχιστον στενάχωρο, καθώς δεν αναγνωρίζεται στην οθόνη καμία από τις αρετές που τον είχαν αναδείξει στο παρελθόν.

Η προσέγγιση των νεαρών ηρώων μπορεί να παρομοιαστεί μονάχα με την έκφραση… «τρικυμία στο κρανίο», ανακατεύοντας ταξικά στερεότυπα, αντισυστημικό αναρχισμό (για τα πρώτα λεπτά της ταινίας, έστω, κατόπιν… ξεχνιέται σεναριακώς!), μέχρι και μεταναστευτικό σχόλιο γύρω από το (πλέον) γερασμένο αλβανικό ζήτημα. Ακόμη και αν υφίσταται ένα κάποιο κομμάτι σοβαροφάνειας σε όλα αυτά, η παιδιάστικα «γραφική» έκρηξη βίας (με τη σύσταση της συμμορίας) και ο εθισμός των κεντρικών χαρακτήρων στα ναρκωτικά μετατρέπουν την ταινία σε ένα λανθάνον μελοδραματικό φιάσκο… χωρίς αιτία, το οποίο γελοιοποιεί κάθε σημασία εφηβικής επανάστασης στο σήμερα.

Η μη χρονική αφήγηση μπλέκει τα μπούτια της δίχως σχεδιασμό, το «εύρημα» των διαφορετικών, ψευδών καταθέσεων των ηρώων για το τελευταίο τους (και πιο αιματηρό) χτύπημα… «δεν υπάρχει» μονταζιακά (ή όπως κι αν το δεις), οι γονείς που περιμένουν στους διαδρόμους της Ασφάλειας είναι ολοκληρωτικά αδούλευτοι ως παρουσίες (με κάποια φευγαλέα flashback να προσπαθούν να τους επιρρίψουν και ευθύνες από πάνω) και κάθε έννοια δραματουργίας δολοφονείται σταδιακά, αφήνοντας τον θεατή αμήχανο και αδιάφορο για τα δρώμενα, καθώς το σενάριο δεν ακουμπά κανέναν με θετικότητα. Τέλος, τα συνεχή freeze-frame στρετσαρισμένων, παραμορφωμένων με graphics αισθητικής 90’s (και κάτω…) εικόνων (για να μην μιλήσω και για την επεξεργασία στο coloring της ταινίας), αποτελειώνουν κάθε σκέψη φιλμικής πρότασης σε σχέση με τούτη την εποχή.

Στην τελική, το «Ξύπνημα της Άνοιξης» μπορεί αν σου… ξυπνήσει αναμνήσεις από το «Hardcore» (2004) του Ντένη Ηλιάδη, το «Wasted Youth» (2011) του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου ή ακόμη και τους (αποτυχημένους) «Κλέφτες» (2007) του Μάκη Παπαδημητράτου, αν θέλουμε να παραμείνουμε στα ντόπια εδάφη. Η ταινία του Γιάνναρη δεν έχει να προσθέσει τίποτε περισσότερο (ή και καλύτερο) επάνω στη συγκεκριμένη θεματολογία, παρά μόνο να απογοητεύσει για την απομόνωση του ελληνικού κινηματογράφου από την πραγματικότητα – και το κοινό του, προφανώς. Μια καθόλου αστεία διαπίστωση, που λυπεί ιδιαίτερα όταν προέρχεται από μια μεγάλη σκηνοθετική ελπίδα του πρόσφατου παρελθόντος…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Ενδιαφέρεσαι για ένα φιλμ μυθοπλασίας που προσπαθεί να μιλήσει για τη σημερινή νεολαία «της κρίσης» με τρόπο εντελώς στερεοτυπικό, ντεμοντέ και δίχως γερές σεναριακές βάσεις ή και μια ένδειξη συμπόνιας και ταύτισης με τους ήρωες; Το ρίσκο δικό σου. Δεν θέλεις να συνειδητοποιήσεις τι απέγινε το ταλέντο του Κωνσταντίνου Γιάνναρη; Εδώ κι αν είμαι μαζί σου!


MORE REVIEWS

DIGGER

Ο Νικήτας έχει βγάλει διαζύγιο με την υπόλοιπη κοινωνία και ζει σαν ερημίτης σ’ ένα χαμόσπιτο, στη καρδιά ενός δάσους στη Βόρεια Ελλάδα. Ο ερχομός της «ανάπτυξης» απειλεί τη γη του, μα περισσότερο δύσκολη θα είναι η διαχείριση του ενήλικα (πλέον) γιου του, ο οποίος επιστρέφει μετά από απουσία είκοσι ετών για να ζητήσει το μερίδιό του με δικαιώματα κληρονόμου.

ΤΟ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ

Ο Στίβεν είναι καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Ζει ευτυχισμένος με τη γυναίκα του και τα παιδιά τους, μέχρι τη στιγμή που γνωρίζει την Άννα, μία μαθήτριά του από την Αυστρία, φίλη ενός αριστοκρατικής καταγωγής σπουδαστή. Ο ευκατάστατος οικονομικά, ευυπόληπτος κοινωνικά και τακτοποιημένος οικογενειακά Στίβεν, αισθάνεται έλξη για τη νεαρή κοπέλα, αλλά δεν έχει ούτε τη φυσική ούτε την ηθική δύναμη ν’ αντιμετωπίσει τις συνέπειες μιας σχέσης μαζί της.

ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ ΔΗΜΑΡΧΕ!

Δήμαρχος άσσος της ρεμούλας τοποθετεί στη θέση του τη σύζυγό του, μέχρι τουλάχιστον να περάσει η μπόρα των αποκαλύψεων που μετά βεβαιότητος θα τον φέρουν σε δύσκολη θέση έναντι του Νόμου. Μήπως, όμως, ισχύει και για τους Δημάρχους το ουδέν μονιμότερον του προσωρινού;

ΓΙΑΛΝΤΑ: Η ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗΣ

Νεαρή γυναίκα, καταδικασμένη σε θάνατο για τη δολοφονία του συζύγου της, έχει μια τελευταία ευκαιρία να σώσει το κεφάλι της. Το μόνο που έχει να κάνει είναι να πείσει πως αξίζει τη συγχώρεση… των τηλεθεατών και της κόρης του θύματος σε «δικαστήριο» δημοφιλούς reality show!

ΣΤΗ ΖΑΛΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

O σαιξπηρικός μύθος του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας επιβιβάζεται σε πολύχρωμο roller coaster της Στοκχόλμης, μετατρέποντάς τον σε pop παραμύθι απαγορευμένου έρωτα. Η σκανδιναβική «απάντηση» στον… Μπαζ Λούρμαν;