FreeCinema

Follow us

ΣΤΗ ΡΩΜΗ ΜΕ ΑΓΑΠΗ (2012)

(TO ROME WITH LOVE)

  • ΕΙΔΟΣ: Κωμωδία
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Γούντι Άλεν
  • ΚΑΣΤ: Γούντι Άλεν, Αλεσάντρα Μαστρονάρντι, Τζέσι Άιζενμπεργκ, Αλεσάντρο Τίμπερι, Πενέλοπε Κρουζ, Αντόνιο Αλμπανέζε, Έλεν Πέιτζ, Φάμπιο Αρμιλιάτο
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 112'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ODEON

Νιόπαντροι χώρια για λιγάκι μπλέκουν αυτός με βίζιτα κι αυτή με α) σταρ της Cinecittà β) ληστή. Σκηνοθέτης της όπερας, στη σύνταξη από ΗΠΑ, αναδεικνύει τον πεθαμενατζή μέλλοντα πεθερό του που έχει φωνάρα τενόρου αλλά… μόνο μες στο ντους. Χαρτογιακάς πάτερ φαμίλιας βιώνει παράλογο «Fame Story». Ξένος πάλιουρας αρχιτέκτονας ματαίως νουθετεί νεαρό συνάδελφό του που ποθεί τη δήθεν, κολλητή φιλοξενούμενη της φίλης του.

«Something Funny Happened on the Way to the Forum», που έλεγε και η παλιά ταινία. Λέξεις – κλειδιά οι δύο πρώτες. Γιατί ο, στη φόρμα του portmanteau πια, «Stazione Termini» του παραγωγικότερου τρίτης ηλικίας cineaste είναι μία ακόμα ανεπίσημα σπονσοραρισμένη από πρωτεύουσα – προορισμό διακοπών γύρα, feel good σπουδή στο «λούκι» του φαντασιακού και του υποκύπτειν σε αυτό, εν γένει ψυχαγωγική, κάπου κάπου εμπνευσμένη και σύνολα σκορποχώρι, με ό,τι buona ή male cosa συνεπάγεται αυτό.

Ιδωμένες με όλα τα τρικολόρε κλισέ τους από έναν τουρίστα / θαυμαστή / maestro του φακού, οι Κατακόμβες των θεματικών, υφολογικών και figurini αναφορών της τετράδας ιστοριών βγάζουν πάντως «Ζέλιγκ»-ικά από τη retro σεξοκωμωδία (χαρακτηριστικά πανέξυπνη επιλογή στο repeat ως leitmotif η σεβεντίλα «Amada Mia, Amore Mio» των Starlite Orchestra – ναι, είναι η πρωτότυπη εκδοχή του «Το Εργαλείο, Τα Κάνω Όλα Μετά τις Δύο») και το παραδοσιακά θάλλον στη γείτονα σπονδυλωτό (διόλου τυχαίος ο, παραπέμπων στο επίσης 70’s υποείδος του «Βοκκακιακού» πολύπτυχου, τίτλος εργασίας του φιλμ, «The Bop Decameron» , ο Ρομάνος τροχονόμος εν είδει κομπέρ των σκετς του «show» στην ουβερτούρα και την κατακλείδα, και τα λίμπιντο ή σουρεαλιστικού ψαχνού ευτράπελα, σήμα κατατεθέν του genre) δια μέσου του προπάτορα – ινδάλματος του Άλεν, Μπίλι Γουάιλντερ (ο αμοιβαία ανεπίγνωστος πειρασμός μοιχείας του «Kiss Me Stupid» στη συνιστώσα ντόπιου ανδρόγυνου), στα πλείστα όσα – ως συνήθως τα τελευταία χρόνια – της όψιμης φιλμογραφίας του auteur.

Εco ancora una volta: η τσαούσα κοκότα («Ακαταμάχητη Αφροδίτη»), το φίκι φίκι μ‘ έναν caldo παράνομο («Όλοι Λένε σ’ Αγαπώ»), ο εκ του σιναφιού μέντορας («Έρωτας… και Τίποτα Άλλο»), το δίλημμα της λάου λάου απιστίας με μία εγγεία γνωριμία («Θα Συναντήσεις Έναν Ψηλό, Μελαχρινό Άντρα»), η πόζα του καλλιτεχνικού διανοουμενισμού («Παίζοντας στα Τυφλά»), η εξωφρενικά σπουδαιοφανής τιποτολογία της – μπερλουσκονικής πλέον – κοινωνίας του θεάματος («Διασημότητα»), όπου ο «γυαλάκιας» συναντάει ένα άλλο αδήλωτο αμόρε του, το Φελίνι, κ.ο.κ.

Το… vaffanculo του προκείμενου είναι prima di tutto το αβλεπί πέρασμα (δυστυχώς στις πιο αξιοθέατες ιστορίες) γωνιών του εδώ κλεινού άστεως από τον Άλεν ως educatore και γραφίδα. Στο πιο γιάνκικο επεισόδιο, για πρώτη φορά, όλοι (!) οι ηθοποιοί συμπεριφέρονται και φρασάρουν (Άιζενμπεργκ, Πέιτζ, Γκέργουιγκ) ή θυμοσοφούν αιχμηρά (Μπόλντουιν) κατ’ εικόνα και ομοίωση του υφακίου του «Νευρικού Εραστή» ενώ, per Dio, το τι μυθοπλαστικό ρόλο βαράει ο ωσεί παρών star του «30 Rock» (ουρανοκατέβατος υπαρκτός χαρακτήρας, Via Trieste στοιχειό, φωνή συνείδησης, πλάσμα του μυαλού των ηρώων;) μένει ντροπιαστικά φλου αρτιστίκ.

Παρομοίως, το να παρανοεί τη σχεδόν ίδια στις δύο γλώσσες λέξη «imbecile (=ηλίθιος)» η περσόνα ενός μορφωμένου, σαρδόνια εύγλωττου καλλιτέχνη είναι κάτι που απλώς δε «στέκει» και συνεπώς συνιστά απαράδεκτο εφαλτήριο θυμηδίας στον επίλογο του «Τραγουδάτε στο μπάνιο;» σκετς. Μαζί τους σποραδικά μόλις που δεν πνίγονται στον Τίβερη η Τσιβιταβέκια καθοδήγησης κομπάρσων ή «ονομάτων» (στον Μπενίνι έχει εξαιτίας γυρισμάτων στο πόδι ή του ενστίκτου του ομοτέχνου εμφανώς επιτραπεί αυτοσχεδιασμός) και η Πιάτσα ντελ Πόπολο δραματουργικής κορύφωσης μίας εκάστης των πλοκών.

Το Κολοσσαίο ευφυολογημάτων είναι, βεβαίως, πάντα εδώ και για κάθε καλαμπούρι ή «νούμερο» – αγέλαστο πέτρα υπάρχει ένα άλλο που περνάει αμετάκλητα στο πάνθεον των αλενικών οπτικολεκτικών γκαγκ (προτίμησή μας εκείνα των συστάσεων στο γραφείο κηδειών), ο ώριμος φροϋδικός άλλος εαυτός του ψυχαναλύει (και αυτοψυχαναλύεται) διεισδυτικά την ανδρική εθελοτυφλούσα ερωτική επιθυμία, η κριτική στο παπαρατσικό ή τηλεοπτικό «Celebrity Deathmatch» και το σεξισμό εδώ κυριολεκτικά πιάνει τόπο, και ο meraviglioso dp Ντάριους Κόντζι σε επιβιβάζει σ’ ένα απεριόριστης πρόσβασης πανοραμικό tour φόντων στο χθες και το σήμερα της Αιώνιας Πόλης: του Μιχαήλ Άγγελου, της όπερας, της RAI, του Ρέντζο Πιάνο, του Τραστέβερε, των Ντόλτσε και Γκαμπάνα (blink and you miss them ανώνυμους σε ένα τράβελινγκ δευτερολέπτων).

Κρίμα που ο αναγεννησιακός αλλά όχι αναγεννημένος… κλαρινιτζής της σελιλόζης για το νέο του ευρωπαϊκό business and pleasure ταξιδάκι (ώστε να είναι τα bambini και η Σουν Γι happy;) έχει ανασύρει πάλι ένα script συμπίλημα από δικό του ή άλλων κιτάπι. Δια ζώσης πάντα «Στη Ρώμη Με Αγάπη», τα arthouse ευρώ σου είναι πιο σίγουρα στη Φοντάνα ντι Τρέβι, όμως, όχι ντε και σώνει εδώ. Ti vuo fa l’ Americano?

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

«Forza Italia!» για τους φίλους των crowdpleaser και του Τίβολι. Οι χαρντκοράδες της Έβδομης Τέχνης και οι cognoscesnti του corpus του Άλεν θα το πουν το «Μa che cazzo?».


MORE REVIEWS

GHOSTBUSTERS: LEGACY

Η κόρη του Έγκον Σπένγκλερ μετακομίζει με τα δυο εγγόνια του στο κρησφύγετο του… εκλιπόντος, αναζητώντας ένα καινούργιο αύριο. Τα παιδιά δεν έχουν ιδέα περί του παρελθόντος και της δράσης του παππού τους στους Ghostbusters και καθώς θα βρίσκουν διάφορα gadgets της θρυλικής ομάδας, θα αντιληφθούν πως η περιοχή κρύβει… φαντασματικά μυστικά!

THE HAND OF GOD

Ντροπαλό έφηβο αγόρι αναζητά το μονοπάτι της ζωής του, βιώνοντας χαρές, έρωτες και τραγωδίες στη Νάπολη της δεκαετίας του ’80. Μην (και) γίνει σκηνοθέτης;

Η ΝΥΜΦΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ

Νεαρή ιστορικός στο σύγχρονο Βερολίνο κρύβει μια μυστική, μυθική πλευρά του εαυτού της, η οποία έρχεται αναπόφευκτα στην επιφάνεια όταν ο σύντροφός της την αφήνει. Ένας νέος έρωτας θα τη σώσει ή η μοίρα της έχει ήδη καθοριστεί;

Η ΓΑΛΛΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ

Το περιοδικό The French Dispatch μας παρουσιάζει τέσσερα (οπτικοποιημένα) άρθρα από την ύλη του τελευταίου (και αποχαιρετιστήριου) τεύχους του. Μαζί με έναν επίλογο - νεκρολογία.

ΚΛΙΦΟΡΝΤ: Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

Ένα ξεχωριστό, μικροσκοπικό κόκκινο κουτάβι θα βρει συντροφιά στην αγκαλιά ενός μικρού κοριτσιού που θα το αγαπήσει δίχως όρια. Αυτή ακριβώς η αγάπη της θα το μεγαλώσει σε... απρόσμενο μέγεθος, με τον Κλίφορντ να μπλέκεται έτσι σ’ ένα σωρό περιπέτειες.

MR KLEIN

MR KLEIN

Ήτανε του Γούντι Άλεν αυτό; Με τη μουσική από τσοντούλα του ’70; Είδα και την Ορνέλα Μούτι μέσα ή έχανα το φως μου από την μπουρούχα; Το βλέπεις και διαγράφεις τη Ρώμη από τουριστικό προορισμό σου…