του Νίκου Παλάτου

Έχοντας μετονομάσει τον εαυτό του σε Μποκούσι (ιερέας στα ιαπωνικά, το ανακάλυψα κάνοντας Google search, διότι στην ταινία ουδείς μπαίνει στον κόπο να το εξηγήσει), ο Λέον Προύντομ έχει σχηματίσει το «Πρόγραμμα» θέλοντας να βοηθήσει τους παλιούς συμπολεμιστές του, καθώς βλέπει πως ο Θείος Σαμ αφού πρώτα τους ξεζούμισε για τους μιλιταριστικούς σκοπούς του μετά τους πέταξε σαν στυμμένες λεμονόκουπες. Οχυρωμένος σε απαραβίαστο κτηριακό συγκρότημα βαθιά μέσα στο δάσος, ο Μποκούσι απεργάζεται εκδικητικό σχέδιο εναντίον της αμερικανικής Κυβέρνησης (ή κάτι τέτοιο, μιας και δεν γίνεται σαφές το τι ακριβώς θέλει να κάνει!), με τους πιστούς οπαδούς του να λειτουργούν ως άβουλα πιόνια στη σκακιέρα των δόλιων σκοπών του. Όταν μυστηριώδης κοστουμάτος προσεγγίζει έναν πρώην τρόφιμο του «Προγράμματος» (ο οποίος είναι ο μόνος που κατάφερε να την «κάνει» από εκεί), του πετάει το «τυράκι» της πληροφορίας πως η αγαπημένη του σύζυγος δεν έχει πεθάνει αλλά ζει και βασιλεύει, στέλνοντάς τον να ηγηθεί πολεμικής εισβολής στις εγκαταστάσεις της αίρεσης, μιας και είναι ο μόνος που γνωρίζει τα κατατόπια. Φυσικά θα δεχτεί, διότι η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, όμως, μήπως οδεύει σε παγίδα;

Ακούγεται σαν καθαρόαιμη περιπέτεια δράσης με πιστολίδια και ξύλο, εν τούτοις, τα πράγματα δεν εξελίσσονται καθόλου έτσι. Από τη στιγμή που ο καλός στρατιώτης Νας Κάβανο, με το βαριά τραυματισμένο ένεκα κατάθλιψης look (που σε κάθε περίπτωση παραπέμπει στον Τομ Χανκς από τον «Ναυαγό»!), αποφασίζει να ξετρυπώσει τον Μποκούσι, το στόρι αντί για εκρήξεις και μπαμ μπουμ… το ρίχνει στα flashback από την (κάποτε) ήρεμη οικογενειακή ζωή του! Φιλτραρισμένη μέσα από κάτι που παραπέμπει σε ψυχόδραμα, η αφήγηση όχι μόνο γίνεται ιδιαιτέρως θολή και ασαφής, γεννώντας απορίες σχετικά με σκοπούς και προθέσεις (οι οποίες απάντηση δεν παίρνουν για κανέναν λόγο…), αλλά (ακόμα χειρότερα) δεν διαθέτει την παραμικρή action σπίθα που (έστω) κάπως θα κρατούσε τα προσχήματα.

Την παράσταση καταλήγει να κλέβει η… afro περούκα του Τζέιμι Φοξ, ο οποίος ευρισκόμενος σε κατάσταση ανάμεσα σε παροξυσμό και nirvana, για κάποιο ανεξήγητο λόγο, σε κάποια στιγμή του έργου ρίχνει κι ένα τραγούδι (ωσάν να δίνει συναυλία!), γνωρίζοντας την αποθέωση από τους «στρατιώτες» του. Γιατί, όμως, το FBI εκλαμβάνει το «Πρόγραμμα» ως ολέθριο κίνδυνο; Τι ελπίζει να πετύχει ο πράκτωρ Άσμπερν, φτάνοντας πρώτος στον Μποκούσι; Υπό ποιο καθεστώς οι πιστοί του έχουν υποστεί τέτοια πλύση εγκεφάλου, λειτουργώντας (άμα λάχει) και ως βομβιστές αυτοκτονίας; Τα ερωτήματα μένουν να αιωρούνται, οδηγώντας (με τα πολλά…) στο παραισθησιογόνο φινάλε της αντρουά μονομαχίας σε υδάτινο φράγμα. Μακάρι να ήταν και όλη η ταινία μια παραίσθηση, όμως, υπάρχει στ’ αλήθεια.