του Ηλία Φραγκούλη

Έχει αρχίσει να γίνεται όλο και περισσότερο προφανές πως το αποκαλούμενο Marvel Cinematic Universe παράγει (πια) ταινίες που ταυτίζονται αυστηρά (αν όχι αποκλειστικά…) με το target group ενός εφηβικού (και κάτω…) κοινού, φανατισμένου με τους κομιξάδικους ήρωες της εταιρείας, οι οποίοι δρουν σ’ ένα περιβάλλον… παιδιάστικης δράσης, χιούμορ και (φευ) νοημοσύνης. Το «Thunderbolts*» (το συνοδευτικό * στον τίτλο σημαίνει πως… «The Avengers are not available»), αν και δεν ξεκινά με αυτά ακριβώς τα χαρακτηριστικά, από ένα σημείο κι έπειτα οδεύει με ραγδαία ταχύτητα προς το σύνηθες κατάντημα επανάληψης των ίδιων μοτίβων αφήγησης που έχουμε μπαφιάσει να βλέπουμε από την εποχή της πρώτης κινηματογραφικής επίθεσης των «Εκδικητών» (2012).

Σίγουρα θα ακούσετε πως οι «Thunderbolts*» δεν είναι τόσο χάλια όσο… σχεδόν όλες οι πρόσφατες ταινίες του MCU κι αυτή είναι μία αλήθεια που κάνει δουλίτσα στο ξεκίνημα του φιλμ. Υπάρχει ένας ικανός σκηνοθέτης (πιο γνωστός εσχάτως για το πετυχημένο TV series «Beef») πίσω από τις κάμερες και το καλό casting εγγυείται μια κάποια ποιότητα. Η καλή εντύπωση της έναρξης ξεφτίζει γρήγορα, όμως, καθώς ο Τζέικ Σράιερ προσπαθεί να το παίξει πιο έξυπνος από το υλικό του, αναμειγνύοντας περιπετειώδεις ανατροπές με (δήθεν) ψυχαναλυτική εμβάθυνση για καταθλιπτικούς και χιουμοράκι «άσφαιρων» punchlines.

Η ομάδα των αντι-ηρώων μοχθεί για να «τουμπάρει» την υπερ-ηρωική δυναμική των Avengers, σε κάτι που φλερτάρει με την παρωδία… μάλλον άτολμα, καθώς (θα το πω για πολλοστή φορά) ο πήχης σε αυτόν τον συγκεκριμένο τομέα είχε σκαρφαλώσει σε δυσθεώρητα ύψη με την εμφάνιση των τηλεοπτικών «The Boys». Από το 2019 μέχρι σήμερα, κανείς δεν έχει καταφέρει ν’ αγγίξει αυτή τη σειρά! Επειδή το κοινό τούτου του genre καταναλώνει περισσότερο τηλεόραση παρά σινεμά, το «Thunderbolts*» σταδιακά μπορεί να συγκριθεί καλύτερα με ένα… διπλό επεισόδιο κοινού προϊόντος πλατφόρμας του home entertainment, κάτι που ο (κανονικός) θεατής θα νιώσει εξαιτίας του ρυθμού (στον «αυτόματο πιλότο») και της εξέλιξης της πλοκής, δίχως ίχνος απόπειρας να ανανεωθεί κάτι σε δρώμενα και θέαμα. Μπουνιές και τινάγματα μέτρα μακριά, εκρήξεις και καταστροφές κτηρίων, καταδιώξεις με κάθε είδους τροχοφόρο να «ίπταται» μέσα στις φλόγες. Τα ίδια και τα ίδια…

Εν τη απουσία ενός σοβαρού Κακού στο φιλμ, ο πρωτοεμφανιζόμενος χαρακτήρας του Μπομπ (Λούις Πούλμαν), όταν τον κυριεύσει η σκοτεινή πλευρά του, θα αποκτήσει την ταυτότητα του The Void, στον αντίποδα του πιο αθώου, αφελούς και ψυχολογικά ασταθούς The Sentry, ο οποίος ανάμεσα στους «Thunderbolts*» μοιάζει με μια φτηνή αντιγραφή του Superman (φταίει και το S που ξεχωρίζει στη ζώνη του…), αλλά στο πιο… κενό από περιεχόμενο (ή αλληγορικές μεταφορές, όπως στην «Επιστροφή» του 2006).

Η συνταγή της Marvel εξαϋλώνει κάθε ενδιαφέρον παρακολούθησης του έργου στο δεύτερο μισό του, όσο αξιοπρεπής κι αν στέκει η παραγωγή, πετώντας «τυράκια» αναφορών στην ευρύτερη plotline του MCU, οι οποίες συχνά έχουν να κάνουν με αμέσως προηγούμενο ή άλλο τίτλο ταινίας της Marvel που πρόκειται να διανεμηθεί στη συνέχεια στους κινηματογράφους (ειδικά εκείνη στην after end credits scene ουρλιάζει από ανοησία!). Τα ξαναλέμε στις 24 Ιουλίου (τρέμω, ειλικρινά!)…