του Ηλία Φραγκούλη

Εάν γνωρίζει κανείς το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Ρώσου Κίριλ Σόκολοφ, το «Why Don’t You Just Die!» (2019), που δυστυχώς δεν είχε κινηματογραφική διανομή στην Ελλάδα, μπορεί να φανταστεί τι ακριβώς να περιμένει: ντελίριο!

Ο Σόκολοφ ανήκει σ’ εκείνους τους σκηνοθέτες που σέβονται και τιμούν το fun στο σινεμά. Και, επίσης, φαίνεται πως έχει δει πολύ σινεμά! Συγκεκριμένων φιλμικών ειδών, που έχουν άμεση σχέση με το fun, προφανώς. Ο σκελετός του σεναρίου είναι ένα μυθικό κτήριο που χτίστηκε το 1923, το The Virgil, με ιδιοκτήτες διαμερισμάτων λίαν μυστηριώδεις και σίγουρα μεγαλοπιασμένους. Κάπου ανάμεσα στο γεμάτο εγκληματική δράση τηλεοπτικό «Only Murders in the Building» και το ξενοδοχείο – «κρησφύγετο» πληρωμένων εκτελεστών του franchise του «John Wick», υποψιάζει και μόνο από την όψη για κάτι σκοτεινό και… «δαιμονικό». Εκεί πάει να πιάσει δουλειά η νεαρή ηρωίδα, που έχει ένα επίσης «μυστηριώδες» παρελθόν, όπως μας κάνει teasing το (εν μέρει) πληροφοριακό flashback της εισαγωγής, το οποίο την χωρίζει δραματικά από την ανήλικη αδελφή της.

Στο παρόν (και με κάποιο μεγάλο «κενό» στην πλοκή, το οποίο θα αποκαλύπτει σταδιακά τα γεγονότα του παρελθόντος), η ηρωίδα πέφτει να κοιμηθεί στο δωμάτιό της, αλλά πέντε άγνωστοι μασκοφόροι με μαύρους μανδύες και φονικά εργαλεία εμφανίζονται από… κρυφή είσοδο και δεν κρύβουν τους (κακούς) σκοπούς τους. Εκεί ξεκινά και ο επικός χαβαλές, διότι δεν έχουν ιδέα με τι θηλυκό έχουν να κάνουν! Ούτε κι εμείς, όμως, που όσο και να γνωρίζουμε το σινεμά του Σόκολοφ, δεν υπάρχει περίπτωση να φανταστούμε τι συμβαίνει με τους ένοικους αυτού του κτηρίου!

Προσπαθήστε να αγνοήσετε το διαφημιστικό υλικό του «Θα σε Σκοτώσουν», κάνει μερικά #spoilers που θα σας κόψουν κάποιο ποσοστό από την απόλαυση του έργου. Μείνετε μονάχα στο γεγονός πως ο σκηνοθέτης (και συν-σεναριογράφος) της ταινίας δείχνει να λατρεύει τα πρώτα (και πλέον θεοπάλαβα) δείγματα της φιλμογραφίας του Σαμ Ρέιμι (από το «Οι Δαίμονες Έστησαν Χορό» μέχρι το «Ασύλληπτη Καταδίωξη στο Μπρονξ») ή τις δουλειές του Κουέντιν Ταραντίνο (οι «μεσότιτλοι» – κεφάλαια της ταινίας, η ξέφρενη βία των μονομαχιών σώμα με σώμα και η χρήση του score), αφήνοντας στο background να μας κλείνει το μάτι και το «Delicatessen» των Ζενέ & Καρό!

Όχι πως το story δεν είναι ολίγον… messy (για να το πω πιο κομψά), όμως, είναι αδύνατον να γκρινιάξεις ή να παραπονεθείς για τα τεκταινόμενα ενός φιλμ που τρέχει με γοργό ρυθμό (δείτε διάρκεια και… φιλήστε τα πόδια του ανθρώπου!), οργιάζει σε ευρήματα και υστερεί μονάχα στην κορύφωση μιας… σατανικής υποπλοκής (αν όχι καίριου clue) που φλερτάρει με το σουρεαλιστικό και το ανελέητα παράδοξο (συστατικά τα οποία υπήρχαν και νωρίτερα, μα σερβίρονταν με απόλυτα δημιουργικό και πρωτότυπο τρόπο). Μακάρι να βλέπαμε πιο συχνά τέτοια έργα, που πάνε την ψυχαγωγία στο σινεμά… σκοτωτά (με την καλή έννοια)!