FreeCinema

Follow us

THE WAITER (2019)

  • ΕΙΔΟΣ: Θρίλερ
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Στηβ Κρικρής
  • ΚΑΣΤ: Άρης Σερβετάλης, Γιάννης Στάνκογλου, Κιάρα Τζενσίνι, Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, Mαρία Καλλιμάνη, Αντώνης Μυριαγκός, Γιώργος Γλάστρας, Ελεάνα Φινοκαλιώτη
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 104'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ

Ο Ρένος είναι σερβιτόρος σε ένα παλιομοδίτικο ζαχαροπλαστείο της Κηφισιάς. Η ζωή του είναι μια σκέτη ρουτίνα, αλλά αυτό επιθυμεί. Ο μόνος γείτονας που γνωρίζει εξαφανίζεται δίχως ν’ αφήσει ίχνη. Και μια πρόσκληση σε γεύμα θα ανατρέψει τα πάντα στη ζωή του.

Είναι ωραίο να βλέπουμε απόπειρες για σινεμά ειδών στην Ελλάδα, πέραν της (πιο δραματικά) λαϊκής κωμωδίας, της εμπορικών προθέσεων (και συχνότερα τηλεοπτικών προδιαγραφών) νοσταλγίας και της κάθε… «παραξενιάς» με προορισμό τα ξένα κινηματογραφικά φεστιβάλ (εγώ το αποκαλώ και «international τουρισμό»). Δεν είναι ωραίο, όμως, αυτές να αποτελούν κακέκτυπα ξένων φιλμ, με επίδραση από συγκεκριμένους «hyped» σκηνοθέτες, τα οποία μπλέκουν τα μπούτια τους σε προθέσεις πολύ υψηλότερες των… σεναριακών τους δυνατοτήτων (δεν πηγαίνω καν στο θέμα budget, είναι μέγα taboo και αιτία για… χειρότερους καυγάδες!).

Το «The Waiter» αποτελεί ντεμπούτο μεγάλου μήκους στη μυθοπλασία για τον Στηβ Κρικρή και κάποια από τα… προβλήματα που ανέφερα παραπάνω όχι μόνο δεν τα αποφεύγει αλλά μάλλον πιστεύει ότι μπορεί να τα προσδιορίσει με έναν δικό του τρόπο δημιουργικά (ενώ τα «δανεικά κι αγύριστα» φωνάζουν από διαφορετικές αισθητικές πλευρές…). Ο Άρης Σερβετάλης υποδύεται έναν ιδιαίτερα επιμελή (στη ζωή του) και τυπικό (στο επάγγελμά του) σερβιτόρο κλασικού ζαχαροπλαστείου. Δεν έχει ιδιαίτερη επικοινωνία με τους υπόλοιπους ενοίκους του δικού του ορόφου στην πολυκατοικία όπου μένει. Αγαπά και φροντίζει φυτά εσωτερικού χώρου, προσέχει τα παπούτσια του να είναι γυαλισμένα και στη θέση τους, η τσάκιση του παντελονιού σωστά σιδερωμένη και ανθεκτική, η φαβορίτα… στην τρίχα. Τύπος αγνώστων λοιπών στοιχείων, ονόματι Μιλάν, μένει στο απέναντι διαμέρισμα και αν τύχει και συναντηθούν στον διάδρομο θα χαιρετίσουν ο ένας τον άλλον. Μέχρι εκεί. Μια νύχτα, ο σερβιτόρος θα δει έναν άγνωστο άνδρα (Γιάννης Στάνκογλου) να ανοιγοκλείνει την πόρτα τού απέναντι διαμερίσματος, λέγοντάς του πως ο Μιλάν απουσιάζει κι εκείνος φροντίζει τη γάτα του. Ο ήρωας θα βρει το κομμένο χέρι του Μιλάν (το αναγνωρίζει από ένα tattoo) σε κάδο σκουπιδιών, θα σοκαριστεί, αλλά δεν θα καταγγείλει το περιστατικό στην αστυνομία. Ο απέναντι, πλέον, αρχίζει να γίνεται «της προσκολλήσεως» και επιμένει να τον καλέσει σε δείπνο. Έχει μαγειρέψει κρέας…

Αν και ο Κρικρής διαθέτει μια ενδιαφέρουσα ματιά, η πρώτη του ταινία δεν παύει να αποτελεί ένα αγχωμένο mix από άπειρες ιδέες και αναφορές, οι οποίες εμπλουτίζουν την κεντρική ιστορία (εμπνευσμένη από ένα αληθινό περιστατικό εγκλήματος που διαδραματίστηκε στη Νέα Υόρκη στα τέλη της δεκαετίας του ’80). Η φιγούρα τού ήρωα θέλει να είναι κομμάτι τζαρμουσική (η μπλαζέ παρουσία, ο τόνος της φωνής και ο μερικός ναρκισσισμός του Σερβετάλη δεν αρκούν για να καλύψουν τα κενά στη σκιαγράφηση του χαρακτήρα, που έχει «ντυθεί» και αυτοσχέδιος βοτανολόγος, θυμίζοντας ακόμη εντονότερα τους αντικοινωνικά μοναχικούς μελβιλικούς ήρωες με ιδιαίτερα hobby ή συνήθειες), η όλη πλοκή κατά στιγμές παραπέμπει σε «Μπλε Βελούδο» (πόσο άκυρη η σκηνή στο bar με το lip-synch της «Σκλάβας» των Γιαννακόπουλου / Μουζάκη), ενώ η φονική υποπλοκή λες και έχει βγει από επεισόδιο του «Hannibal».

Η σαν φαντασίωση αμφιταλάντευση του σερβιτόρου για το αν έχει όντως διαπραχθεί αυτό το… ανθρωποφαγικό έγκλημα ή όχι σήκωνε καλύτερη διαχείριση από το σενάριο, αλλά εκεί ο Κρικρής το παιχνίδι το έχει χαμένο από νωρίς, με τις κάποιες δόσεις χιούμορ να προκαλούν μονάχα το μειδίαμα αντί να σώζουν την κατάσταση (βλέπε και την εντελώς άστοχη ένθεση του ζευγαριού που συναντιέται στο ζαχαροπλαστείο και παραγγέλνει vodka, μοιάζοντας με ένα ανέκδοτο το οποίο ολοκληρώνεται χωρίς punchline). Το «The Waiter» θα συνεχίζει να ξεχειλώνει την πλοκή του με αμφιλεγόμενο τρόπο, οδηγώντας το φιλμ σε δύο-τρία αμήχανα φινάλε που δεν κατορθώνουν να σε βγάλουν από τη (σταδιακά αυξανόμενη) πλήξη της αφήγησης και τα αδιέξοδα του σεναρίου. Διασώζεται το ωραίο score του Coti K, η σκηνογραφική επιμέλεια του Κώστα Παππά και οι ατμόσφαιρες της φωτογραφίας του Γιώργου Καρβέλα (ειδικά στα εσωτερικά του διαμερίσματος του σερβιτόρου και στη σεκάνς του δάσους). Την επόμενη φορά ο Κρικρής θα πρέπει να βρει τη δική του σκηνοθετική ταυτότητα για να τον αντιμετωπίσουμε πιο σοβαρά.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Κάποια ωραία καδραρίσματα και ένα κάποιο επίπεδο καλλιτεχνικού σχεδιασμού δεν επιτρέπουν σε ένα έργο είδους να επιζήσει των… σεναριακών κακουχιών. Το όνομα του σκηνοθέτη σημειώνεται, πάντως. Οι φανατικοί των θρίλερ ας είναι ενήμεροι από πριν διότι μπορεί και να βγουν από την αίθουσα με επιθετικές διαθέσεις ή την επιθυμία να προκαλέσουν φθορές στο ταμείο…


MORE REVIEWS

ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ 2022

Το κορυφαίο ετήσιο κινηματογραφικό γεγονός της πρωτεύουσας είναι ξανά εθιμικά πιστό στο ραντεβού του με το κοινό, εκ νέου και υγειονομικών συνθηκών επιτρεπουσών σε χειμερινές αίθουσες αποκλειστικά (ΑΣΤΟΡ, ΔΑΝΑΟ, ΙΝΤΕΑΛ, ΤΡΙΑΝΟΝ και, φέτος για πρώτη φορά, ΑΣΤΥ).

ΧΑΜΟΓΕΛΑ

Νοσοκομειακή ψυχίατρος καλείται να εξετάσει νεοεισαχθείσα σε κατάσταση κρίσης, η οποία πιστεύει πως κάποια υπερφυσική δύναμη «καταλαμβάνει» τα πρόσωπα των ανθρώπων γύρω της, με αναγνωρίσιμο χαρακτηριστικό ένα αρρωστημένο χαμόγελο. Έξαφνα, αυτοκτονεί μπροστά στα μάτια της κι εκείνη υποψιάζεται πως πρόκειται για ένα είδος «κατάρας» που, πλέον, πέρασε σ’ αυτήν!

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΤΑ ΑΛΛΑΖΕΙ ΟΛΑ

Η Χίλντι, μετά την απεξάρτησή της από το αλκοόλ, ανασυνθέτει την καριέρα της στη Νέα Αγγλία, επαναπροσδιορίζοντας αξίες οικημάτων και ζωής, μιλώντας απευθείας στην κάμερα, «στα κορίτσια της» (δύο πανέμορφα σκυλιά και όχι στις κόρες της), στον ψυχίατρο της περιοχής και στον Φρανκ, ένα παλιό της flirt που αναθερμαίνεται. Το οικογενειακό (και όχι μόνο) περιβάλλον θα εκφράσει ανησυχία και gay πρώην σύζυγος θα παρευρεθεί σε δείπνο, κατά το οποίο η Χίλντι μας εξηγεί γιατί τους άφησε να τη στείλουν στην απεξάρτηση και πώς είναι η ζωή της τώρα.

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΒΑΣΙΛΙΑΣ

Μία δραματοποιημένη απόπειρα καταγραφής της ιστορίας των Αγκότζι, μιας αποκλειστικά γυναικείας ομάδας πολεμιστριών οι οποίες προστάτευαν το Αφρικανικό Βασίλειο της Δαχομέης, από τον 17ο έως τον 19ο αιώνα.

Η ΦΛΕΓΟΜΕΝΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Όταν δεξαμενή άντλησης πετρελαίου στις νορβηγικές ακτές καταρρέει, διασώστες και ερευνητές ανακαλύπτουν πως το γεγονός οφείλεται σε κάτι που υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια του συνηθισμένου ατυχήματος.