του Ηλία Φραγκούλη

Είναι ωραίο να βλέπουμε απόπειρες για σινεμά ειδών στην Ελλάδα, πέραν της (πιο δραματικά) λαϊκής κωμωδίας, της εμπορικών προθέσεων (και συχνότερα τηλεοπτικών προδιαγραφών) νοσταλγίας και της κάθε… «παραξενιάς» με προορισμό τα ξένα κινηματογραφικά φεστιβάλ (εγώ το αποκαλώ και «international τουρισμό»). Δεν είναι ωραίο, όμως, αυτές να αποτελούν κακέκτυπα ξένων φιλμ, με επίδραση από συγκεκριμένους «hyped» σκηνοθέτες, τα οποία μπλέκουν τα μπούτια τους σε προθέσεις πολύ υψηλότερες των… σεναριακών τους δυνατοτήτων (δεν πηγαίνω καν στο θέμα budget, είναι μέγα taboo και αιτία για… χειρότερους καυγάδες!).

Το «The Waiter» αποτελεί ντεμπούτο μεγάλου μήκους στη μυθοπλασία για τον Στηβ Κρικρή και κάποια από τα… προβλήματα που ανέφερα παραπάνω όχι μόνο δεν τα αποφεύγει αλλά μάλλον πιστεύει ότι μπορεί να τα προσδιορίσει με έναν δικό του τρόπο δημιουργικά (ενώ τα «δανεικά κι αγύριστα» φωνάζουν από διαφορετικές αισθητικές πλευρές…). Ο Άρης Σερβετάλης υποδύεται έναν ιδιαίτερα επιμελή (στη ζωή του) και τυπικό (στο επάγγελμά του) σερβιτόρο κλασικού ζαχαροπλαστείου. Δεν έχει ιδιαίτερη επικοινωνία με τους υπόλοιπους ενοίκους του δικού του ορόφου στην πολυκατοικία όπου μένει. Αγαπά και φροντίζει φυτά εσωτερικού χώρου, προσέχει τα παπούτσια του να είναι γυαλισμένα και στη θέση τους, η τσάκιση του παντελονιού σωστά σιδερωμένη και ανθεκτική, η φαβορίτα… στην τρίχα. Τύπος αγνώστων λοιπών στοιχείων, ονόματι Μιλάν, μένει στο απέναντι διαμέρισμα και αν τύχει και συναντηθούν στον διάδρομο θα χαιρετίσουν ο ένας τον άλλον. Μέχρι εκεί. Μια νύχτα, ο σερβιτόρος θα δει έναν άγνωστο άνδρα (Γιάννης Στάνκογλου) να ανοιγοκλείνει την πόρτα τού απέναντι διαμερίσματος, λέγοντάς του πως ο Μιλάν απουσιάζει κι εκείνος φροντίζει τη γάτα του. Ο ήρωας θα βρει το κομμένο χέρι του Μιλάν (το αναγνωρίζει από ένα tattoo) σε κάδο σκουπιδιών, θα σοκαριστεί, αλλά δεν θα καταγγείλει το περιστατικό στην αστυνομία. Ο απέναντι, πλέον, αρχίζει να γίνεται «της προσκολλήσεως» και επιμένει να τον καλέσει σε δείπνο. Έχει μαγειρέψει κρέας…

Αν και ο Κρικρής διαθέτει μια ενδιαφέρουσα ματιά, η πρώτη του ταινία δεν παύει να αποτελεί ένα αγχωμένο mix από άπειρες ιδέες και αναφορές, οι οποίες εμπλουτίζουν την κεντρική ιστορία (εμπνευσμένη από ένα αληθινό περιστατικό εγκλήματος που διαδραματίστηκε στη Νέα Υόρκη στα τέλη της δεκαετίας του ’80). Η φιγούρα τού ήρωα θέλει να είναι κομμάτι τζαρμουσική (η μπλαζέ παρουσία, ο τόνος της φωνής και ο μερικός ναρκισσισμός του Σερβετάλη δεν αρκούν για να καλύψουν τα κενά στη σκιαγράφηση του χαρακτήρα, που έχει «ντυθεί» και αυτοσχέδιος βοτανολόγος, θυμίζοντας ακόμη εντονότερα τους αντικοινωνικά μοναχικούς μελβιλικούς ήρωες με ιδιαίτερα hobby ή συνήθειες), η όλη πλοκή κατά στιγμές παραπέμπει σε «Μπλε Βελούδο» (πόσο άκυρη η σκηνή στο bar με το lip-synch της «Σκλάβας» των Γιαννακόπουλου / Μουζάκη), ενώ η φονική υποπλοκή λες και έχει βγει από επεισόδιο του «Hannibal».

Η σαν φαντασίωση αμφιταλάντευση του σερβιτόρου για το αν έχει όντως διαπραχθεί αυτό το… ανθρωποφαγικό έγκλημα ή όχι σήκωνε καλύτερη διαχείριση από το σενάριο, αλλά εκεί ο Κρικρής το παιχνίδι το έχει χαμένο από νωρίς, με τις κάποιες δόσεις χιούμορ να προκαλούν μονάχα το μειδίαμα αντί να σώζουν την κατάσταση (βλέπε και την εντελώς άστοχη ένθεση του ζευγαριού που συναντιέται στο ζαχαροπλαστείο και παραγγέλνει vodka, μοιάζοντας με ένα ανέκδοτο το οποίο ολοκληρώνεται χωρίς punchline). Το «The Waiter» θα συνεχίζει να ξεχειλώνει την πλοκή του με αμφιλεγόμενο τρόπο, οδηγώντας το φιλμ σε δύο-τρία αμήχανα φινάλε που δεν κατορθώνουν να σε βγάλουν από τη (σταδιακά αυξανόμενη) πλήξη της αφήγησης και τα αδιέξοδα του σεναρίου. Διασώζεται το ωραίο score του Coti K, η σκηνογραφική επιμέλεια του Κώστα Παππά και οι ατμόσφαιρες της φωτογραφίας του Γιώργου Καρβέλα (ειδικά στα εσωτερικά του διαμερίσματος του σερβιτόρου και στη σεκάνς του δάσους). Την επόμενη φορά ο Κρικρής θα πρέπει να βρει τη δική του σκηνοθετική ταυτότητα για να τον αντιμετωπίσουμε πιο σοβαρά.