του Ηλία Φραγκούλη

Έρμε Χένρι Τζέιμς, έχει στρίψει τόσο πολύ αυτή η βίδα κινηματογραφικά, που πλέον δεν αναγνωρίζεται το έργο σου! Διότι, αν χάσεις τα opening credits του φιλμ, χαμπάρι δεν θα πάρεις για την προέλευση της «Γκουβερνάντας» και, ενδεχομένως, ούτε που θα σου πάει κι ο νους, αφού η ιστορία βυθίζεται σε μία ασάφεια «μυστηρίου», υπό το πέπλο της «δικαιολογίας» του genre στο οποίο ανήκει, για να καταλήξει να σε αφήνει στα κρύα του λουτρού με ένα… μη φινάλε αμφισβήτησης της διανοητικής κατάστασης της νεαρής ηρωίδας.

Το φιλμ μάς μεταφέρει στο Μέιν των Ηνωμένων Πολιτειών (άσχετα από το ότι οι τίτλοι τέλους αποκαλύπτουν ως location της παραγωγής την Ιρλανδία…), στις αρχές του 1994 (μία συσκευή τηλεόρασης μας ενημερώνει για τον θάνατο του Κερτ Κομπέιν), με τη νεαρή Κέιτ να δείχνει αρχικά χαρούμενη για τη νέα της δουλειά: γκουβερνάντα για την ανήλικη Φλόρα, σε επιβλητική και ελαφρώς τρομακτικά «παλαιωμένη» έπαυλη, χαμένη στη μέση του πουθενά (συμβολική η παρουσία ενός λαβύρινθου στον αχανή παρακείμενο κήπο). Την ίδια νύχτα κάνει την ξαφνική του εμφάνιση και ο αδελφός της μικρής, ο κάπως διαταραγμένος Μάιλς, που μόλις αποβλήθηκε από το σχολείο του για επικίνδυνη και επιθετική συμπεριφορά. Τα δύο (ιδιαίτερα κακομαθημένα λόγω… ταξικής προέλευσης) παιδιά θ’ αρχίσουν να «παίζουν» με την Κέιτ, η οποία σιγά-σιγά συνειδητοποιεί πως οι προηγούμενοι εργαζόμενοι σε διάφορα πόστα του οίκου εγκατέλειψαν… υπό άγνωστη αιτία.

Η βετεράνος των music promo Φλόρια Σιγκισμόντι, που είχε να γυρίσει μεγάλου μήκους ταινία από το 2010 («The Runaways»), βρίσκεται μεν στο στοιχείο τής «παραξενιάς» και μίας «dark» διάθεσης που χαρακτηρίζει τις δουλειές της από το παρελθόν (τόσο στα clips όσο και σε διαφημιστικά της για τεράστιας φήμης φίρμες), όμως αυτό που την απασχολεί περισσότερο εδώ, μοιραία, είναι το να ξεγελά την κεντρική ηρωίδα (και τους θεατές) με την «ανησυχητική» ψευδαίσθηση ότι τούτη η έπαυλη είναι στοιχειωμένη. Επειδή δεν έχει με τι να το υποστηρίξει, και το κλασικό έργο – ανάγνωσμα του Χένρι Τζέιμς έχει γίνει φύλλο και φτερό από τη «διασκευή», η «Γκουβερνάντα» μάς προσφέρει αμέτρητες στιγμές τρομάρας της πρωταγωνίστριας Μακένζι Ντέιβις, η οποία τινάζεται από έκπληξη ή φόβο τόσο συχνά, σε βαθμό να τρέμει και την ίδια της τη σκιά! Ατυχώς, δεν μιλάμε καν για τα στερεοτυπικά «μπου!» που εκμεταλλεύεται το είδος των ταινιών τρόμου, ώστε να σε… ξυπνούν εντός κινηματογραφικής αιθούσης. Εδώ, ούτε νεκροί δεν θ’ αναστηθούν, ούτε θα τολμούσαν να κουνηθούν έστω και για ένα εκατοστό από την (όποια) έκπληξη!

Η συνοχή της πλοκής πάει περίπατο καθώς η Κέιτ ακολουθεί σκιές, ύποπτες φιγούρες που μόλις πρόλαβε να δει (;) να στρίβουν σε γωνίες ή «φαντάσματα» που γεννά η φαντασία ή οι εφιάλτες της. Το θέαμα πατάει εκ του ασφαλούς στο PG-13 rating, αποφεύγοντας την παραμικρή ενόχληση από κάτι το αιματηρό, ενώ ο θεατής φτάνει στο σημείο να καταλαβαίνει πως δεν υπάρχει περίπτωση να εξηγηθεί με λογική το τι παρακολουθεί, άρα μπορεί να αφεθεί με άνεση εις τας αγκάλας τού Μορφέως…