του Δημήτρη Κολιοδήμου

Δεν είναι προνόμιο των μεγάλων studio του Χόλιγουντ, αλλά και δικαίωμα των μικρών ανεξάρτητων εταιρειών, που έχουν φτιάξει το δικό τους όνομα σ’ αυτό που ονομάζουμε κινηματογραφική αγορά. Ή, για να το πούμε διαφορετικά, αφού οι Αμερικανικοί κολοσσοί του θεάματος καταφεύγουν στο «επανα-λανσάρισμα» κάποιων κλασικών (πια) επιτυχιών τους, γιατί να μην κάνουν το ίδιο και οι μικροί, πλην όμως ακόμη ακμαίοι ανταγωνιστές τους, με τις δικές τους cult επιτυχίες; Γιατί περί αυτού πρόκειται εδώ: η Troma Entertainment αποφάσισε να κάνει ό,τι και η Walt Disney ή η Warner Bros. ή η Columbia Pictures, καλώντας στα sets γνωστούς ηθοποιούς για να ξαναγυρίσει το «The Toxic Avenger».

Σαράντα και κάτι χρόνια πριν, η αρχική ταινία (του 1984) έγινε «επιτυχία σε μια νύχτα» κι έφτιαξε το όνομα της εταιρείας των Λόιντ Κάουφμαν και Μάικλ Χερτζ, που μέχρι εκείνη τη στιγμή αγωνιζόταν να παραμείνει ζωντανή, γυρίζοντας κυρίως σεξοκωμωδίες. Κωμωδία ήταν και το «The Toxic Avenger», αλλά… τι κωμωδία! Μ’ έναν τύπο της κατώτερης κοινωνικής τάξης για πρωταγωνιστή, που γίνεται ένας αυθεντικός υπερήρωας (σαν να λέμε γέννημα θρέμμα της μαμάς Αμερικής), με βλάσφημο χιούμορ, ακραία δράση και τρομακτική ωμότητα. Το splatter στην πιο αυθεντική του μορφή, για εκείνους που δεν παθαίνουν την πλάκα τους με όσα βλέπουν να συμβαίνουν επί της οθόνης. Το αντίθετο: απολαμβάνουν αυτό που οι «κανονικοί» θεατές θεωρούν εμετικό, και πηγαίνουν να το ξαναδούν παρέα με φίλους τους, για να περάσουν εκείνοι καλά… κι αυτοί καλύτερα!

Το «The Toxic Avenger Part II» είχε σκάσει πέντε χρόνια αργότερα, όταν η πρώτη ταινία είχε πια γίνει cult και μία δεύτερη cult-ιά είχε λάμψει στο κινηματογραφικό στερέωμα: το «Surf Nazis Must Die» (1987), με μια μαινάδα μητέρα να έχει ριχτεί σε νεο-ναζί surfers επειδή σκότωσαν το αγγελούδι της, και να τους ξεπαστρεύει τον έναν μετά τον άλλον. Η Troma είχε κατακτήσει με το σπαθί της τη θέση της στην κινηματογραφική βιομηχανία και μια νέα, διογκούμενη αγορά, αυτή του VHS, της επέτρεπε την είσοδο σε κάθε σπίτι, ακόμη και στα πλέον ευυπόληπτα. Ο Χερτζ και ο Κάουφμαν είχαν κάθε λόγο να αισθάνονται… βασιλιάδες! Με τον λαλίστατο Κάουφμαν (πολύ πιο ομιλητικό από τον συν-ιδρυτή της εταιρείας τους και συν-σκηνοθέτη σε ορισμένες ταινίες της, Χερτζ) να αρέσκεται και σε cameo εμφανίσεις.

Σήμερα, λοιπόν, μετά από δύο ακόμη συνέχειες («The Toxic Avenger Part III: The Last Temptation of Toxie» του 1989) και «Citizen Toxie: The Toxic Avenger IV» του 2000), μία καρτουνένια τηλεοπτική σειρά 13ων ημίωρων επεισοδίων («Toxic Crusaders», της περιόδου 1991 – 1992) και μία μουσική εκδοχή («The Toxic Avenger: The Musical» του 2018), έρχεται το… πρώτο remake, με τον Κάουφμαν να κάνει και πάλι τη χαρακτηριστική του εμφάνιση, αλλά να μην κάθεται ούτε αυτή τη φορά στην καρέκλα του σκηνοθέτη – όπως είχε συμβεί και με το πιο πρόσφατο μιούζικαλ. Τη σκηνοθεσία τώρα έχει αναλάβει ο Μέικον Μπλερ, μετά το ντεμπούτο του στο Φεστιβάλ του Sundance το 2017, όπου είχε κερδίσει το μεγάλο βραβείο της Επιτροπής με την άγνωστη στη χώρα μας ταινία «I Don’t Feel at Home in This World Anymore».

Καταλαβαίνετε τώρα; Είναι σαν να μας προδιέθετε ότι θα επανερχόταν με μία ταινία που θα είχε ως κεντρικό χαρακτήρα έναν παρακατιανό τύπο ονόματι Γουίνστον Γκουζ, θετό πατέρα ενός πολλά υποσχόμενου νεαρού με καλλιτεχνικές ευαισθησίες, που θέλει να σταθεί στοργικά στο πλευρό του, αλλά η μοίρα έχει άλλα σχέδια γι’ αυτόν! Μία ταινία απόλυτα πιστή στο πνεύμα του αρχικού «Toxic Avenger», αλλά εκσυγχρονισμένη όσον αφορά τις δικές της «ευαισθησίες»: η σημερινή κοινωνία δεν έχει καμία σχέση μ’ εκείνη της δεκαετίας του ’80.

Στην κωμόπολη Σεντ Ρόμα, που έχει αντικαταστήσει την αλλοτινή πόλη Τρόμα, ο Τύπος εξακολουθεί να καταγγέλλει τη διαφθορά και ν’ αναζητά αποδείξεις της περιβαλλοντολογικής καταστροφής που συντελείται στην περιοχή από τα απόβλητα του εργοστασίου του φιλόδοξου Μπομπ Γκάρμπιντζερ (Κέβιν Μπέικον), ενός μεγαλομανή επιχειρηματία που μεταχειρίζεται θεμιτές και αθέμιτες (κυρίως τις δεύτερες) μεθόδους για να εξαφανίζει όσους εναντιώνονται στα σχέδιά του. Άτομα όπως η δημοσιογράφος Τζέι Τζέι (Τέιλορ Πέιτζ), που μόλις και μετά βίας κατορθώνει να ξεφύγει από τους δολοφόνους που ο Γκάρμπιντζερ έστειλε στο κατόπι της.

Στη δούλεψη του Γκάρμπιντζερ βρίσκεται ο Γουίνστον Γκουζ (Πίτερ Ντίνκλετζ), ένας… νάνος με χρυσή καρδιά, που προσπαθεί να φροντίσει τον θετό γιο του (Τζέικομπ Τρέμπλεϊ), το έφηβο παλικάρι της μακαρίτισσας γυναίκας του που έφυγε πρόωρα από τη ζωή, χτυπημένη από τον καρκίνο. Αλλά ο Γκάρμπιντζερ δεν τον… γνωρίζει, διότι ο Γκουζ είναι… εργάτης – ένας απλός καθαριστής, που παλεύει σ’ όλη τη βάρδιά του με μια σφουγγαρίστρα, αδιαφορώντας για τα όσα συμβαίνουν γύρω του! Μέχρι που γίνονται δύο τινά: α) μαθαίνει ότι του απομένει το πολύ ένας χρόνος ζωής και β) πέφτει κατά λάθος μέσα σε ραδιενεργά απόβλητα.

Το δεύτερο εξαλείφει το πρώτο, αλλά μεταμορφώνει τον Γκουζ σε… Τόξι – ένα πλάσμα μεταλλαγμένο, φρικτά παραμορφωμένο και αποκρουστικό, που δεν τον αναγνωρίζει ούτε… ο γιος του, αλλά που διαθέτει απίστευτη δύναμη και είναι απρόσβλητο στις σφαίρες. Γίνεται ένας κακάσχημος νάνος, ο οποίος δεν αργεί να συνειδητοποιήσει τις ικανότητές του, συναντιέται με την Τζέι Τζέι και αποφασίζει ν’ αποδείξει ότι σ’ έναν κόσμο όπου κυριαρχεί η βία και η απληστία, η δικαιοσύνη δεν μπορεί παρά να σερβίρεται στο πιάτο… ραδιενεργή!

Όπλο απονομής αυτής της δικαιοσύνης είναι η πάλαι ποτέ σφουγγαρίστρα του, που έχει κι αυτή μεταλλαχθεί από τα καυστικά απόβλητα στα οποία έπεσε! Τα μακριά λευκά κρόσσια της έχουν μετατραπεί σε φωσφορίζοντα συμπαγή πρασινωπά… κάρβουνα που καταστρέφουν τα πάντα: σπάνε κεφάλια, κόβουν λαιμούς, ανοίγουν κοιλιές, αφαιρούν εντόσθια – και ο Μπλερ μας παρουσιάζει τη χρήση αυτού του πανίσχυρου υπερόπλου με κωμικό και συνάμα τρομακτικό τρόπο. Κάθε φορά, ο διαμελισμός του ανθρώπινου σώματος γίνεται με ακόμη πιο βίαιο τρόπο και η αιματοχυσία έχει την πανηγυρική της, χωρίς όμως να λείπουν και οι απαραίτητες χαλαρωτικές ανάπαυλες. Ό,τι είχε κάνει cult την αρχική ταινία υπάρχει κι εδώ, με το αποτέλεσμα (κατασκευαστικά) να είναι εξαιρετικό – από την εμφάνιση του ίδιου του Τόξι καθαυτή, μέχρι τα ειδικά εφέ που συνδυάζουν την παραδοσιακή χειροποίητη δημιουργικότητα του παρελθόντος με τα ψηφιακά τεχνάσματα και ρετουσαρίσματα της σημερινής τεχνολογίας.