του Ηλία Φραγκούλη

Έργο μηδενικής πλοκής, που θα μπορούσε να εξαντλήσει το concept του σε μια ταινία μικρού μήκους, επιχειρεί να κάνει διαχείριση της θλίψης του πένθους με φαντασιακές εντάσεις και μία δήθεν φοβική διάσταση… «ποιητικής» αφέλειας. Από τα πρώτα λεπτά του φιλμ, με τον βαρυπενθούντα πατέρα να καίει τις φρυγανιές και να προκαλεί ένα μικρό χάος στο σερβίρισμα του πιο απλού πρωινού στον κόσμο για τα δύο ανήλικα παιδιά του, το «Ένα Πράγμα με Φτερά» μαρτυρά μία ροπή προς την υπερβολή και την απόλυτη… ήττα.

Όσο ο Ντίλαν Σάουθερν βάζει στο «τοπίο» (το διαμέρισμα του κεντρικού ήρωα) ένα πραγματικό κοράκι, το οποίο γίνεται ορατό εντελώς φευγαλέα, τόσο περισσότερο προσεγγίζει μία αλληγορία αδιέξοδου πένθους και παράδοσης στην κατάθλιψη η ταινία. Όταν, όμως, ο πατέρας καταδιώκεται (παντού) από ένα φανταστικό πουλί τεραστίων (ή ανθρώπινων, αν προτιμάτε) διαστάσεων, με το οποίο συνομιλεί και δέχεται μία ασταμάτητη λεκτική επίθεση και τον υποβιβασμό της προσωπικότητάς του, το γκροτέσκο του πράγματος αρχίζει να φλερτάρει με την παρωδία, μέχρι το σημείο όπου μία βίαιη έξαρση προσπαθεί να εκβιάσει την ψυχολογία του θεατή, ώστε να μοιραστεί ένα κάποιο αίσθημα τρόμου με τον φιλμικό ήρωα.

Η κορύφωση της ταινίας μοιάζει με… μονομαχία με μία δαιμονική παρουσία, λες και το σπίτι της οικογένειας έχει «μετακομίσει» στο «Πνεύμα του Κακού» (1982)! Ο πατέρας πρέπει να εξολοθρεύσει το κοράκι σε μια πράξη δικής του λύτρωσης, η οποία ταυτόχρονα θα του κοστίσει ένα μέρος του εαυτού του. Η «θεραπεία» προκύπτει έξαφνα και απλοϊκά, με ένα καινούργιο comic book που εκδίδεται και μια βόλτα στην ακρογιαλιά, για να σκορπιστεί η τέφρα της νεκρής συζύγου. Στην πραγματικότητα, μαζί, θα έπρεπε να υπάρχει και κάποιος τρόπος να πενθήσουμε και τον… χαμένο μας χρόνο ως θεατές, ο οποίος κυλά δίχως ίχνος οικονομίας από τον Σάουθερν, με τουλάχιστον δύο τραγούδια (του Βικ Τσέσνατ και των Fairport Convention) να τραβάνε ακόμα περισσότερο τον νεκρικά μακρόσυρτο ρυθμό του φιλμ.