SUPER MARIO GALAXY: Η ΤΑΙΝΙΑ (2026)
(THE SUPER MARIO GALAXY MOVIE)
- ΕΙΔΟΣ: Animation
- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Άαρον Χόρβαθ, Μάικλ Τζέλενικ
- ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 98'
- ΔΙΑΝΟΜΗ: TANWEER
Ο Μάριο και ο Λουίτζι καλούνται να βοηθήσουν την πριγκίπισσα Πιτς να σώσει την αδελφή της, Ροζαλίνα, που βρίσκεται αιχμάλωτη του κακόβουλου γιου του βασιλιά Μπάουζερ, πριν ο τελευταίος προλάβει ν’ αποσπάσει τις μαγικές της δυνάμεις.
Αν και παντελώς άσχετος με το arcade game των αρχών της δεκαετίας του ’80, το 2023 πέρασα θαυμάσια με το (πλέον παιδιάστικο!) «Super Mario Bros.: Η Ταινία» και είχα ευχηθεί η συνέχειά του να γέρνει λίγο παραπάνω προς τη… ρεαλιστική πλευρά της ζωής. Όχι ότι περίμενα να εισακουστεί το «αίτημά» μου από την Illumination, όμως, εδώ μιλάμε για πολύ απότομη «στροφή» προς το… άκρως αντίθετο θεματικά! Και μάλιστα με ένα ρίσκο να μην αποτελούν ο Μάριο και ο Λουίτζι τους βασικούς ήρωες του φιλμ!
Στα καλά καθούμενα, η πριγκίπισσα Πιτς έχει χαμένη αδελφή, η οποία πέφτει θύμα απαγωγής του γιού του βασιλιά Μπάουζερ, ο οποίος θέλει να της αποσπάσει τις μαγικές δυνάμεις και να τις χρησιμοποιήσει σε υπερ-όπλο που θα καταστρέψει τον γαλαξία (ή κάτι τέτοιο…). Ο «τσιμπημένος» με την Πιτς θα δεχτεί, φυσικά, να βοηθήσει στο να έρθει κοντά στην Ροζαλίνα και να σώσει τη ζωή της, ενώ εκτός από τον Λουίτζι εδώ προστίθεται και ο χαριτωμένος Γιόσι, ένα χαβαλετζίδικο πλάσμα που φέρνει σε μείξη δεινοσαύρου και χελώνας (you know, for kids…).
Είναι κάπως παράδοξο να παρακολουθείς animated ταινία που τιτλοφορείται «The Super Mario Galaxy Movie» και να αντιλαμβάνεσαι πως εδώ πρωταγωνιστούν… δύο πριγκίπισσες «Disney-κών» προδιαγραφών, με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται σε σχέση με το κοινό το οποίο θέλει να προσεγγίσει το έργο. Επίσης, εκτός από το ότι η σεναριακή πλοκή είναι αρκετά πιο αδύναμη τούτη τη φορά, το όλο concept είναι ακόμη πιο παιδικό, δίχως ιδιαίτερα «κλεισίματα ματιού» προς τους ενήλικες συνοδούς και γνώστες του παλιού παιχνιδιού. Ακόμη και αυτό στερεί πόντους από το τελικό αποτέλεσμα αυτού του sequel.
Πάντως, το «Super Mario Galaxy» δεν παύει να είναι μία φαντασμαγορία θεάματος για το ανήλικο κοινό του, ένα αδιαπραγμάτευτα εντυπωσιακό party χρωμάτων και αριστοτεχνικού ψηφιακού σχεδίου, το οποίο όμως δεν έχει να προσφέρει κάτι παραπάνω, πόσω μάλλον αξιομνημόνευτο. Μοιάζει με ένα τεράστιο βεγγαλικό που σκάει στον ουρανό και αποσπά ηχηρά επιφωνήματα, αλλά κατόπιν… δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ακόμη ένα βεγγαλικό. Είναι cute, είναι ανάλαφρα χαζούλικο, είναι μία στουντιακή ταμειακή μηχανή που θα «χωνέψει» (ξανά) άπειρα εκατομμύρια δολάρια. Ενώ άξιζε να είναι κάτι καλύτερο…
