του Νίκου Παλάτου

Είναι δύσκολο να καταθέτεις συνεχώς φρέσκες ιδέες όταν κυκλοφορείς στην πιάτσα επί είκοσι πέντε συναπτά έτη, μετρώντας έκτοτε δεκάδες τηλεοπτικά επεισόδια, δύο spin-off ΤV series κι έξι (πια) ταινίες (original και spin-off) γυρισμένες είτε για τον κινηματογράφο είτε για την τηλεόραση. Μπορεί το franchise  του ιδιαίτερα αγαπητού (και σ’ εμένα) Μπομπ Σφουγγαράκη να επεκτείνεται διαρκώς, όμως, είναι η δεύτερη σερί φορά που για τις ανάγκες των κινηματογραφικών του περιπετειών παρατηρείται το φαινόμενο της ανακύκλωσης παρελθουσών ιδεών. Το προηγούμενο (τρίτο) φιλμ της σειράς από το 2020, «Sponge on the Run» (που μπορεί να γυρίστηκε για το σινεμά, αλλά ελέω πανδημίας κατέληξε στο NETFLIX), δεν ήταν παρά μια εμπλουτισμένη μορφή του TV special επεισοδίου «Have You Seen This Snail?». Τούτο, το τέταρτο φιλμ του Μπομπ (έχουν μεσολαβήσει δύο ταινίες που διανεμήθηκαν ξανά από το NETFLIX, με πρωταγωνιστές τους περιφερειακούς χαρακτήρες του show, Σάντι και Πλαγκτόν), δανείζεται πάρα πολλά από το επεισόδιο του μακρινού 2001 με τίτλο «Shanghaied», αλλά και από το original feature «Μπομπ ο Σφουγγαράκης» (2004).

«Η Αναζήτηση του Τετραγωνοπαντελονή» ξεκινά όπως η συντριπτική πλειονότητα των επεισοδίων της σειράς, μ’ έναν εξόχως ενεργητικό Μπομπ Σφουγγαράκη να είναι πρόθυμος ν’ αδράξει την (όποια) ευκαιρία. Αφού ανακαλύπτει ότι έχει πλέον ύψος ικανό ώστε να περνιέται για μεγάλος άνδρας (παρά την περί του αντιθέτου άποψη του αφεντικού του, κύριου Καβούρη) και όντας εκστασιασμένος από το πιστοποιητικό ξιφομαχίας που ο τελευταίος με υπερηφάνεια επιδεικνύει, ο Μπομπ Σφουγγαράκης ξεκινά παρέα με τον καλύτερό του φίλο Πάτρικ ώστε ν’ αποκτήσει το αντίστοιχο δικό του! Για να συμβεί αυτό, χρειάζεται αμφότεροι να επιβιβαστούν στο πλοίο του πειρατή Ιπτάμενου Ολλανδού, ο οποίος στο πρόσωπο του Σφουγγαράκη βλέπει το θύμα που για αιώνες έψαχνε, μπας και καταφέρει να σπάσει την κατάρα εξαιτίας της οποίας τριγυρνά στους ωκεανούς ως φάντασμα. Νιώθοντας υπεύθυνος για τον κίνδυνο στον οποίο άθελά του έσπρωξε τον αθώο Μπομπ, ο κύριος Καβούρης, έχοντας στον πλευρό του την μάλλον απρόθυμη βοήθεια του βαριεστημένου Καλαμάρη, σπεύδει να σώσει τον Σφουγγαράκη πριν να είναι (πολύ) αργά.

Οι προβλέψιμοι ρυθμοί πλοκής, όπως προκύπτουν τόσο μέσω των επεισοδίων από τα TV series όσο και των προηγηθέντων ταινιών, πασπαλίζονται εδώ με έντονο άρωμα από… «Πειρατές της Καραϊβικής», δίχως αυτό να σημαίνει πως τούτη είναι η πρώτη «πειρατική» περιπέτεια που τυχαίνει στον Μπομπ και τους φίλους του (άλλωστε, με τον Ιπτάμενο Ολλανδό έχουν παρτίδες από τα παλιά, όσο κι αν εδώ υπονοείται ότι συναντιούνται για πρώτη φορά). Αυτό που προσθέτει τόνο ζωντάνιας στο εγχείρημα δεν είναι παρά τα γνώριμα χαρακτηριστικά του Τετραγωνοπαντελονή, όπερ το slapstick χιούμορ, τα λογοπαίγνια (αν και κάποια εξ αυτών στέκουν δυσκολομετάφραστα) και ο υβριδικός συνδυασμός animation με live action, όπως ενσκήπτει εκ νέου στην κλιμάκωση του φιλμ. Η παραλία ως χώρος δράσης της τελικής πράξης ναι μεν δεν αποτελεί και ό,τι πιο πρωτότυπο στην ιστορία του franchise, εν τούτοις, ο παραλογισμός που την διακρίνει στέκει απόλυτα πιστός στο πνεύμα του Σφουγγαράκη.

Οι παλιοί φίλοι του Μπομπ, οι οποίοι (εύλογα!) είναι πια… ενήλικες, δεν θα δουν κάτι που θ’ αλλάξει την άποψή τους (είτε προς το καλύτερο είτε προς το χειρότερο) για τον μονίμως αθώο (στα όρια του… χαζοχαρούμενου) Σφουγγαράκη. Ίσως το 3D σχέδιο να ξενίσει ελαφρώς έναντι του τηλεοπτικού 2D, πλην όμως, μια τέτοια «αναβάθμιση» είναι μάλλον απαραίτητη όταν η στόχευση επικεντρώνει στο τρέχον ανήλικο κοινό. Το τελευταίο έχω την εντύπωση πως θα μείνει σαφώς πιο ικανοποιημένο από τούτη την «Αναζήτηση», καθώς δυσκολία κατανόησης της πλοκής δεν υπάρχει καμία, τα gag είναι συνεχόμενα (κι ας απέχουν ενίοτε από τις ανάγκες της κατεξοχήν κινηματογραφικής αφήγησης), οι δε επαναλήψεις περασμένων… τετραγωνοπαντέλικων επιτυχιών ουδόλως δύνανται ν’ απασχολήσουν τη νέα σοδειά των εκκολαπτόμενων fans. Αρκεί να είναι… έτοιμοι!