του Νίκου Παλάτου

Σε άνθιση φαίνεται να βρίσκεται το animation στην Αυστραλία, καθώς έπειτα από το «200% Λύκος» των προηγούμενων εβδομάδων, τούτοι οι «Βραδύποδες» αποτελούν τη δεύτερη σερί ταινία που μας έρχεται από τη μακρινή χώρα. Κι ας διαδραματίζεται εξολοκλήρου στο Μεξικό!

Σε σχέση με τα πρόσφατα animated έργα που έχουν διανεμηθεί στη χώρα μας (και που δεν προέρχονται από studios τα οποία λογίζονται ως οι σταθερές αξίες του είδους), το «Βραδύποδες στην Κουζίνα» στέκει κατά τι ανώτερο. Η ιστορία που πραγματεύεται δείχνει προσγειωμένη σε μία αναγνωρίσιμη πραγματικότητα, αναδεικνύοντας μια συνθήκη αληθινής οικογενειακής αγάπης και έγνοιας, σε συνδυασμό με εφηβική «επαναστατικότητα». Δεν πετυχαίνει το κάτι παραπάνω από τα απολύτως βασικά, διότι η υποπλοκή που μπλέκει την ανήσυχη μικρή Λόρα (που αν και βραδύπους… όλο βιάζεται) με εφηβική παρέα που παίζει… cricket (!) δεν δένει ούτε με το βασικό στόρι, ούτε με τη χώρα στην οποία υποτίθεται πως συμβαίνουν όλα αυτά (μα, cricket στο Μεξικό;). Επιπροσθέτως, η κλιμάκωση με την πανούργα τίγρη Ντότι, η οποία επιβουλεύεται το libro d’ oro των βραδυπόδων με τις τέλειες συνταγές για το καλύτερο guacamole και τα πιο αφράτα fajitas, κρύβει από κάτω πειραματικό συστατικό γευστικού εθισμού που για κάποιο λόγο φέρνει (κατά λάθος και με πλάγιο τρόπο) στο… «Ζόμπι: Το Ξύπνημα των Νεκρών» (1978), δίχως ακριβώς να σκίζει από όποια σκοπιά και να το κοιτάξεις!

Ο σεναριακός πυρήνας του υπολοίπου έργου θυμίζει κάτι από «Chef» (2014), δίνοντας έμφαση στη μαγειρική παράδοση, καθώς και στην αξία της οικογένειας. Ατυχώς, το φιλμ δεν εκμεταλλεύεται όσο χιουμοριστικά θα μπορούσε τη ραθυμία που χαρακτηρίζει τους βραδύποδες (σε αντίθεση με τη «Ζωούπολη», που σε αυτόν τον τομέα είχε πετύχει διάνα), χάνοντας την ευκαιρία για τρελό δίπολο κόντρας ανάμεσα στο σωστά μαγειρεμένο φαγητό (που θέλει την ώρα του) και την ξεπέτα του fast food. Η προσπάθεια της businesswoman Ντότι να πιάσει πάλι την καλή στα γρήγορα, μιας και η… βραδύποδη καντίνα της έχει κόψει την κίνηση, έχει κάτι από τις αντίστοιχες προσπάθειες του Πλαγκτόν του Μπομπ του Σφουγγαράκη, δίχως την κουλαμάρα ραδιουργίας εκείνου. Τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά εδώ, στρώνοντας το χαλί για κλασικής μορφής σεκάνς επανάκτησης κλοπιμαίων αλά heist φιλμ, με διδάγματα περί ηθικής και γονικής συγχώρεσης.