του Νίκου Παλάτου

Ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια της δεκαετίας του ’80 είναι το «Sheep» των Housemartins. Οι ευφυείς του στίχοι στρέφονται εναντίον των προβάτων, όχι όμως στην κυριολεξία, μιας και ως ευκολόπιστα «τετράποδα» λογίζονται οι άνθρωποι, δηλαδή εκείνοι που στα τυφλά ακολουθούν λαοπλάνους απατεώνες. Στους «Μαλλιαρούς Ντετέκτιβ» δεν υπάρχουν τέτοια «ψαγμένα» νοήματα, εν είδει διδακτικών παραβολών. Τα πράγματα κυλούν μέσα στη συνήθη καθημερινή τους απλότητα, όπου τα πρόβατα όταν δεν στοχάζονται επί παντός επιστητού καταπιάνονται με τη λύση… αστυνομικών μυστηρίων! Οι δε άνθρωποι ακολουθούν καταϊδρωμένοι το γενικό τους πρόσταγμα. Εκτός, πια, κι αν κάποιος πιστεύει στ’ αλήθεια ότι στη ρουτίνα της στάνης και του λιβαδιού δεν περιλαμβάνεται η διενέργεια ντετεκτιβίστικων ερευνών, οπότε ως άλλο… «πρόβατο» δηλώνω πάσο, συντασσόμενος πίσω του!

Διαθέτοντας πνεύμα βρετανικής ηθογραφίας, διανθισμένης με καθαρόαιμη whodunit πλοκή, το στόρι μοιάζει με κάτι που θα έγραφε η Άγκαθα Κρίστι σε περίπτωση που για κάποιον περίεργο λόγο αποφάσιζε ότι ο δαιμόνιος ήρωας των μυθιστορημάτων της δεν θα ήταν ένας κάποιος Ηρακλής Πουαρό, αλλά μια… προβατίνα ονόματι Λίλι! Ως η πιο έξυπνη του κοπαδιού της, καθώς πάντα μαντεύει πρώτη (και σωστά) τον δολοφόνο στις αστυνομικές ιστορίες που ο βοσκός Τζορτζ έχει τη συνήθεια να τους διαβάζει κάθε βράδυ πριν πέσουν για ύπνο (!), η Λίλι πιάνει να ξετυλίξει το νήμα της υπόθεσης (με τη βοήθεια των υπολοίπων τετράποδων φίλων της, ασφαλώς), όταν από τα στοιχεία προκύπτει η βεβαιότητα πως ο εν λόγω θάνατος δεν ήταν ατύχημα αλλά φόνος. Η επαγγελματική ανεπάρκεια του τοπικού αστυνόμου, ο οποίος σπεύδει να κλείσει στα γρήγορα το θέμα, καθώς ουδέποτε στην καριέρα του έχει καταπιαστεί με έγκλημα δολοφονίας, πεισμώνουν ακόμα περισσότερο τα συμπαθή πρόβατα. Πόσω μάλλον όταν ο κύκλος των υπόπτων είναι αρκετά μεγάλος, μιας και ο καλός τους Τζορτζ είχε (κατά τα φαινόμενα) ανοιχτούς λογαριασμούς με ουκ ολίγους συγχωριανούς του.

Βασισμένο στο bestseller της Γερμανίδας συγγραφέως Λεόνι Σβαν, «Glennkill: Ein Schafskrimi» (αγγλικός τίτλος «Three Bags Full: A Sheep Detective Story»), το φιλμ δεν κινείται προς τον αναρχικό παραλογισμό του «Σον το Πρόβατο» (2015), αλλά κοιτάζει προς την αλά «Babe» (1995) ζεστασιά μιας ταινίας για όλη την οικογένεια, αποφεύγοντας τις νερόβραστες συμβάσεις του είδους. Αγγίζοντας με ευαισθησία ζητήματα όπως η απώλεια, η λήθη και η συντροφικότητα, καταφέρνει να συνδυάσει τη γοητεία της αθωότητας με φιλοσοφικές αναζητήσεις που είτε σε εκπλήσσουν με την οξυδέρκειά τους (η κατά… προβάτων εξήγηση περί σύννεφων και βροχής βρίθει τρυφερότητας), είτε προσφέρουν ουρλιαχτά γέλιου (έπεσα κάτω με την ανάλυση περί εκκλησίας, θρησκευτικών ποιμένων και… βοσκών).

Όλα τα ανωτέρω έχουν μπολιαστεί ευρηματικά με μια κλασική περίπτωση φόνου, για την εξιχνίαση του οποίου κάθε λεπτομέρεια έχει τη σημασία της. Το όλο μυστήριο δεν εμπίπτει στην κατηγορία των περίπλοκων γρίφων τύπου «Στα Μαχαίρια» (2019), προσφέροντας μία σημαντικά πιο απλή, πλην όμως ικανοποιητική δόση «whodunit» πλοκής (δεν αποτελεί spoiler, αλλά ο ένοχος δεν είναι ο… butler). Η animated προοπτική του φιλμ συνδυάζεται άψογα με την live action σκοπιά του (αν και η πρώτη κερδίζει χαλαρά τις εντυπώσεις), δίνοντας μεν στα ψηφιακά πρόβατα ανθρώπινη φωνή, αλλά αφήνοντάς τα να… τα λένε αποκλειστικά και μόνο αναμεταξύ τους, αποφεύγοντας την πολυφορεμένη, αντίθετη ντισνεϊκή λογική.

Μικρή ένσταση ως προς την εγγύηση ψυχαγωγίας που προσφέρουν «Οι Μαλλιαροί Ντετέκτιβ» στέκει η παρέκκλιση από τις κατεξοχήν προσπάθειες διαλεύκανσης της υπόθεσης, χάριν μιας μάλλον αχρείαστης ανάγκης βαθύτερης ανάλυσης των τετράποδων χαρακτήρων (συνθήκη που οδηγεί τον ρυθμό σε μια κάποια κοιλιά…), καθώς και τα λίγα λεπτά παρουσίας στην οθόνη της Έμμα Τόμσον, η οποία σε ρόλο δικηγόρου που καταφθάνει στο γραφικό Ντένμπρουκ, προκειμένου να επιληφθεί των θεμάτων διαθήκης του μακαρίτη, εμφανέστατα το καταδιασκεδάζει. Τούτα, όμως, είναι ασήμαντα πταίσματα. Διότι όταν ένα κοπάδι από πρόβατα πιάνει να διαλευκάνει υπόθεση στυγερού εγκλήματος, δεν υπάρχει χώρος για γκρίνιες παρά μόνο για αμέριμνες βόλτες στα καταπράσινα λιβάδια του… μυστηρίου.