του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Λίγο πρόωρα, πριν τη Μεγάλη Εβδομάδα στην οποία θα ταίριαζε πολύ περισσότερο, βγαίνει στις ελληνικές αίθουσες αυτό το «χριστιανικό» δράμα, που επιχειρεί να ανανεώσει κάπως την οικογενειακή ταινία του είδους. Όχι ότι δεν προσπαθεί, αλλά το αποτέλεσμα δεν δικαιώνει κανέναν, ούτε και μερικές αξιοπρεπείς ερμηνείες.

Ο κεντρικός χαρακτήρας, ο Μακ, έχει περάσει πολλά στη ζωή του. Έναν πατέρα, που βλέπουμε πριν ακόμη πέσουν οι τίτλοι έναρξης, να εκδηλώνει τον αλκοολισμό και τη βία του στην οικογένεια. Ο μικρός τότε Μακ, μέσα από την επαφή του με μια γειτόνισσα, θα προχωρήσει σε μια πράξη που θα μπορούσε να τον καταδιώκει για όλη του τη ζωή – αν δεν συνέβαινε κάτι πολύ χειρότερο αρκετά χρόνια μετά, το οποίο θα σημαδέψει ολόκληρη την οικογένεια: ο θάνατος της κόρης του, έπειτα από την απαγωγή της. Είναι ένα γεγονός που πνίγει ολόκληρη τη φαμίλια σε βαθιά θλίψη και περισσότερο τον Μακ, που δεν έχει – σύμφωνα με το σενάριο – το αποκούμπι της Πίστης.

Αρκετόν καιρό αργότερα, δέχεται μια πρόσκληση να βρεθεί σε μια καλύβα. Είναι η ίδια καλύβα στην οποία είχε δολοφονηθεί η κόρη του, το σημείο που έχει δώσει την αφορμή για έναν πόνο που δεν ξεπερνιέται. Τι θα βρει εκεί; Ένα πολυεθνικό τρίο, με μια Αφροαμερικανή γυναίκα που είναι ο Θεός, έναν Άραβα Χριστό και μια Ασιάτισσα στον ρόλο του Αγίου Πνεύματος. Αυτό που θέλουν να καταφέρουν είναι να κάνουν τον Μακ να επανέλθει στη ζωή, να αντιμετωπίσει την οργή του για τη ζωή και τον Θεό, με λίγα λόγια να ξαναπιστέψει.

Ελπίζω να μην υπάρχουν πολλές απορίες για το τελικό αποτέλεσμα. Δεν είναι δα και καμιά ταινία μεγάλης ανατροπής. Και αυτό είναι το βασικό πρόβλημα. Ότι αν και βασίζεται σε ένα εύρημα, κατά τα άλλα πάει με τον – γλυκανάλατο – σταυρό στο χέρι. Χωρίς εκπλήξεις και ανατροπές, δεν κερδίζεις την πίστη του άλλου. Ούτε και του θεατή. Το εύρημα της Θεού είναι καλό και το κάνει σαφώς καλύτερο η ερμηνεία της Οκτέιβια Σπένσερ, που μια ματιά ρίχνει και είναι σα να έχει αναλύσει δέκα σελίδες σενάριο. Το οποίο, ωστόσο, είναι πολύ ταπεινό για να της δώσει ικανές πάσες. Ο Σαμ Γουέρθινγκτον από την άλλη είναι πολύ ουδέτερος για να σε κάνει να συμπάσχεις, κάτι που τελικά καταφέρνει μόνο η τεράστια διάρκεια της ταινίας, η οποία σε οδηγεί βασανιστικά προς τον σταυρό του μαρτυρίου.