του Ηλία Φραγκούλη

Χάνω τον μπούσουλα με τα remake εσχάτως! Νομίζω πως είναι το τρίτο σε διάστημα δύο εβδομάδων! Τουλάχιστον, εδώ μιλάμε για… διάσωση από το τερατούργημα που είναι (ειδικά με τα σημερινά δεδομένα) ο «Άτρωτος» (1987) του Πολ Μάικλ Γκλέιζερ, με πρωταγωνιστή τον Άρνολντ Σουορτσενέγκερ. Ο Έντγκαρ Ράιτ δεν θα μπορούσε να κάνει κανένα (ολέθριο) λάθος, διασκευάζοντας το «The Running Man» του Στίβεν Κινγκ. Απλά, δεν αντιλαμβάνεται πλήρως την ισορροπία ανάμεσα στο ζητούμενο της ψυχαγωγικής, στουντιακής περιπέτειας και του αναρχικού, αντικαθεστωτικού μηνύματος του έργου.

Σε ένα ακαθόριστο μέλλον, τα κοινωνικά στρώματα διαχωρίζονται με έναν πιο εμφανή τρόπο, ζώντας σε αντίστοιχες περιοχές ευημερίας ή εξαθλιωτικής φτώχειας. Ο Μπεν Ρίτσαρντς έχει μπει στη «μαύρη λίστα» της εργοδοσίας για… συνδικαλιστικούς λόγους, δεν πιάνει δουλειά με τίποτα και βλέποντας το ανήλικο παιδί του να ψήνεται στον πυρετό, ανήμπορος να αγοράσει φάρμακα ή να καλέσει γιατρό, απευθύνεται στο μεγαλύτερο τηλεοπτικό δίκτυο της χώρας με σκοπό να δηλώσει συμμετοχή σε ένα από τα game shows του, ώστε να βελτιώσει έστω και για λίγο την οικονομική του κατάσταση. Θα περάσει όλα τα test επιτυχώς και ο επικεφαλής των παραγωγών θα τον αναγκάσει να μπει στο «The Running Man», ένα παιχνίδι ρεαλιστικής καταδίωξης, στο οποίο ο τελευταίος παίκτης που θα επιζήσει των κυνηγών του για τριάντα μέρες κερδίζει ένα εξωπραγματικό χρηματικό ποσό.

Η τηλεόραση ως το «ναρκωτικό» των μαζών, ένα παιχνίδι που αναβιώνει τις αρένες του μακρινού παρελθόντος δίχως ίχνος ηθικής και κοινωνικές συνθήκες που τρομάζουν τη σκέψη επειδή δεν φαντάζουν και τόσο μελλοντικές. Ένα ενδιαφέρον μείγμα κριτικής του καπιταλιστικού εφιάλτη που η pop κουλτούρα κάποτε μας σέρβιρε με την τεμπέλα του «αμερικανικού ονείρου», ο «Άτρωτος» του Ράιτ περιλαμβάνει τις ιδέες και την ιδεολογία, καλώντας τους πολίτες να αντισταθούν μάχιμα για ίσα δικαιώματα και καλύτερη ζωή, εστιάζοντας στο τελικό μήνυμα του… «κλείστε τις τηλεοράσεις σας», όμως, το καθήκον του πρωτίστως (και με το studio της Paramount στην πλάτη του…) είναι να (μας) παραδώσει ένα fun έργο ασταμάτητης δράσης που κατά βάθος θα παριστάνει τον δυστοπικό «μπαμπούλα».

Όσον αφορά στον τομέα της δράσης, αν και κάπου στουμπώνει (λόγω μεγάλης διάρκειας), ο Ράιτ κάνει το «κομμάτι» του, με πιο αποθεωτικό παράδειγμα ολόκληρη την υποπλοκή του χαρακτήρα που υποδύεται ο Μάικλ Σέρα, στην οποία το χιούμορ και ο αναρχισμός δίνουν και παίρνουν. Και η κορύφωση (στους αιθέρες!) κερδίζει extra πόντους κινηματογραφικής διασκέδασης, όμως, κάπου εκεί το έργο οφείλει να τα χώσει και ολίγον πιο… αντι-σατιρικά. Και ο «Άτρωτος» μοιάζει κάπως ανέτοιμος για να πει κάτι στα σοβαρά, καθώς έχει επιλέξει την «in your face» οπτικοποίηση της οργής από τη βία της απόγνωσης. Έτσι κι αλλιώς, το popcorn σπάνια έκανε καλή παρέα με το πολιτικό σινεμά…