του Νίκου Παλάτου

Τι ήταν να εξομολογηθώ την προηγούμενη εβδομάδα, πως ο κόσμος του βυθού με γοητεύει περισσότερο από εκείνον της ξηράς; Καπάκι μετά «Το Τραγούδι της Μικρής Φάλαινας», έρχεται «Ο Ψαρομουρμούρας», πετυχαίνοντας (πια) να δικαιώσει τη συγκεκριμένη προτίμησή μου! Όχι πως πρόκειται για το animation που θα μνημονεύεται για χρόνια, αλλά (τουλάχιστον) πετυχαίνει να είναι αρκούντως ψυχαγωγικό, περνώντας με άνεση πάνω από τον πήχη της (πολλής) σαβούρας που διανέμεται συχνά πυκνά στα ντόπια σινεμά.

Η πλοκή είναι ένας συνδυασμός από buddy movie με (ξανά μανά…) «Ψάχνοντας τον Νέμο» (2003), συστήνοντας δύο εκ διαμέτρου αντίθετους χαρακτήρες οι οποίοι θα πρέπει να συνυπάρξουν αναγκαστικά προκειμένου να πετύχουν τον (κοινό) στόχο τους. Αυτοί είναι ο… μουρμούρης κύριος Ιχθύς και η μονίμως βουτηγμένη μέσα στην τρελή χαρά Πιπ. Καθώς τα σπίτια αμφότερων καταστρέφονται εξαιτίας του υπερενθουσιασμού της δεύτερης, αποφασίζουν πως η μοναδική λύση για να τα ξαναχτίσουν γρήγορα κι απλά (καθώς ο χρόνος πιέζει) είναι να ξετρυπώσουν τη μυθική Σίμερ, η οποία (λένε) μπορεί να κάνει την όποια ευχή σου να βγει αληθινή. Την ίδια ώρα, όμως, πέρα από τον ύφαλό τους και κάπου στα βάθη της αβύσσου, κοπάδι από σουπιές αντιμετωπίζει παρόμοιας φύσης θέμα, με τον τζαναμπέτη γιο της αρχηγού ν’ αναλαμβάνει πρωτοβουλία να κινηθεί κι αυτός κατά Σίμερ μεριά. Το πρόβλημα είναι πως αφενός ουδείς γνωρίζει που ακριβώς κατοικοεδρεύει το θρυλικό αυτό ψάρι, αφετέρου πως άπαξ της πραγματοποίησης μιας ευχής, περνούν αρκετές ημέρες για ν’ ανακτήσει τις δυνάμεις του και να προχωρήσει στον… επόμενο «πελάτη». Κάπως έτσι, η εύρεση της Σίμερ παίρνει μορφή αγώνα δρόμου που διεξάγεται στα βάθη των ωκεανών. Κι αν ο κύριος Ιχθύς και η Πιπ έχουν το πλεονέκτημα του «ισχύς εν τη ενώσει», ο Μπέντζι η σουπιά έχει… πολύ μελάνι ν’ αμολήσει!

Βασισμένος στη φερώνυμη σειρά παιδικών βιβλίων, «Ο Ψαρομουρμούρας» κινείται σε διπλό tableaux μηνυμάτων, εξερευνώντας θέματα αυτοεκτίμησης και κοινότητας. Δεν ανακαλύπτει σε κανέναν από τους δύο τομείς τον τροχό, πλην όμως, το κάνει με τρόπο διασκεδαστικό για την πιτσιρικαρία και διόλου προσβλητικό για τους ενήλικες συνοδούς. Διαθέτοντας γοργό ρυθμό και χιούμορ που (σε κάποιες του στιγμές) θυμίζει ελαφρώς τον «Μπομπ Σφουγγαράκη», η αμερικανοαυστραλέζικη παραγωγή παίζει το χαρτί της υποθαλάσσιας περιπέτειας ποντάροντας στην πανδαισία χρωμάτων που ο βυθός των ωκεανών απλόχερα προσφέρει και στα κουλά ευρήματα που στέκουν είτε ως εμπόδια είτε ως βοήθεια στους βασικούς ήρωες  (το… δίκτυο με τους αστερίες το βρήκα θαυμάσιο). Κοντά σε αυτά, προσθέστε τη θαυμάσια ελληνική μεταγλώττιση, η οποία στέκει ως ιδιαίτερα ελκυστική ακόμη και για εκείνους που προτιμούν τις αυθεντικές version (σηκώνω πρώτος το χέρι!). Το δίδυμο (ειδικά) των μεδουσών με το… βλάχικο accent είναι απολαυστικό ως φωνητική απόδοση.

Από την άλλη, η απουσία ενός εν δυνάμει «κακού» (ο δόλιος ο Μπέντζι μόνο τέτοιος δεν είναι) κάνει το εκ προοιμίου προβλέψιμο σενάριο να μοιάζει ακόμα περισσότερο προφανές. Δεν χρειάζεται να έχει φάει κανείς τις θάλασσες με το κουτάλι για ν’ αντιληφθεί που θα οδηγήσει η όλη φάση με το διπλό κυνήγι της Σίμερ, ούτε να έχει πιάσει στα χέρια του το… λυχνάρι του Αλαντίν για να μαντέψει τι θα παίξει με τις περίφημες ευχές. Άλλωστε, τα θαύματα σπανίζουν στις μέρες μας, εκτός αν δείχνεις εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου ή πιστεύεις στη δύναμη της φιλίας. Πρόκειται για τη μόνιμη επωδό των animated έργων. Εδώ, τουλάχιστον, δεν προκύπτει ως βάσανο.